Tsja ik hoor heel vaak “konden we jou maar eens over laten bakken” en idd. op dit moment zou ik zelf niets liever willen. Sommige dingen kun je nou eenmaal niets aan doen, helaas loop ik het een en ander op. Maar andere dingen gaan volledig buiten mij om en daar moet ik maar mee dealen. Zit je er klaar voor ?

Mijn linkerknie:
Na een lullige val, niet eens youtube waardig helaas, bleek na heeeel veel zeiken dat ik mijn linker kruisband had gescheurd.
Na de val zijn we direct naar huis gegaan, want het skigebied ging voor 3 weken op slot vanwege slecht weer. Met enorm veel pijn terug geskied, maar ik voelde dat het  echt echt echt niet goed zat. Ik werd gek van de pijn, belde thuis met de EHBO werd daar af geserveerd met de befaamde woorden “als het echt zo erg was dan had je je daar wel laten opnemen” en nee ik kreeg geen krukken etc. Dus ik hinkte door, moest naar de huisarts voor wat anders hij zag me gaan en zei “nu met spoed een foto laten maken” zo werd alles in werking gezet en bleek ik gescheurde KNIE banden te hebben volgens de arts. Ik geef aan dat rechts ook heeeeel pijnlijk is, maar zegt ze “eerst de een dan de ander”
Ik ga revalideren, zoals ze dat noemen en kom terug op controle ze vraagt me serieus “hoe is het met de gescheurde KRUISBAND?” Ik denk wat the fok mijn kniebanden heb jij gezegd, ik geef het aan, haar assistent weet zich geen raad, manlief kijkt geschrokken, de arts trekt wit weg en zoekt als een debiel in het dossier en idd. ze had het even verkeerd doorgegeven!!! Wat een kutwijf dacht ik, sorry ja dat dacht ik. Terug bij af en opnieuw oefeningen doen. Ik geef aan rechts doet ook zo een pijn maar daar geeft ze me een injectie voor.
Ik krijg opnieuw een afspraak voor controle, kom op controle links gaat iets beter, rechts is en blijft een drama, trap lopen is soms niet te doen, ik leef op pijnstilling. Ze zegt “ik zie geen vocht dus geen rede voor een MRI of kijkoperatie” Nu verlies is echt mijn geduld, ze wil me afschepen en naar de pijnbestrijding sturen en zegt letterlijk “je moet er maar gaan mee leren leven” Ik geef aan, eten aan tafel, zitten in bios/theater, auto rijden is allemaal enorm pijnlijk ik eis een MRI. Dan gaat ze overstag en krijg ik eindelijk na veel zeiken toch een MRI. Ze is beledigd en wil me eerst geen hand geven maar bedenkt zich ik krijg een slap handje en vertrek. Ik bel de poli en zeg dat ik niet meer door haar geholpen wil worden en voel me niet serieus genomen.
Ik word later in de maand terug gebeld door een andere orthopeed een met heel veel ervaring. Hij zegt “ik zie vocht en een irritatie onder de knieschijf dat verklaart een hoop pijn. Ik wil u geen operatie aansmeren maar ik vind wel dat we hem zo spoedig mogelijk moeten open maken en dat ga ik zelf bij u doen als u toestemt” Ik kan wel janken, ze zitten een deur van elkaar vandaan. De een zegt “leer er maar mee leven, ik zie geen rede tot MRI en zeker geen kijk operatie”de ander zegt totaal het tegenovergestelde. Hij heeft zelfs al een controle afspraak voor me staan en volgende week moet ik langs om dingen door te spreken. Zal er nou toch een einde komen aan al die pijn na bijna 6 maanden ?

Maar ik ben nog niet klaar hoor….

Ik heb als wekenlang een mega onregelmatige hartslag, gek he met zoveel gezeik?
Ik dacht hup naar de arts misschien is mijn Euthyrox van mijn schildklier te hoog ingesteld. De arts ziet rede tot bloedonderzoek dus daar ben ik, snel t formulier ophalen dan kan ik voor 9.30 bloed prikken hier in de buurt. Het formulier blijkt door duistere omstandigheden niet te zijn uitgeprint. De assistente hangt aan de tel, ik heb nog een half uur. Het bloed prikken zit in het zelfde gebouw. Lang verhaal kort te maken. Ik krijg het formulier te laat en dus moet ik naar het ziekenhuis om bij t lab. te gaan prikken. GVD ! onnodige parkeerkosten, 10 x zo druk en tijd !!!
De volgende dag is de uitslag bij de dokter volgens t lab. Ik bel in de ochtend, niet binnen ! Ik bel in de middag niet binnen ! Ik bel vrijdag voor het weekend in de ochtend, niet binnen ! Ik heb een heleboel klachten en de assistent plant me in op een spoed bij een wat ik nog niet weet een vervangende arts. Ze gaat t lab. bellen voor mijn uitslag want er is spoed bij. Ik kom in de middag bij de vervanger en neem plaats ik wacht op mijn uitslag. “vertel” zegt ze. “ik zeg vertel wat? ik ben hier voor mijn bloed uitslag” Ze vindt dat raar dat zie ik meteen, maar ik wil alleen maar weten moeten mijn medicijnen worden aangepast of niet?
“oh uhm ja de uitslagen zijn goed” dat klinkt goed maar niet in combi met mijn klachten, dus na een gesprek moet ik op haar aanraden een hartmonitor kastje gaan dragen en wel met grote spoed.
Ik krijg een formulier en een tel. nr. dat ik moet bellen om t te regelen. Ik loop de praktijk uit en bel direct. “nee zegt de mevrouw u moet niet bij ons zijn, wij zitten alleen in west Friesland u moet terug naar uw arts” Ik loop naar de assistent zij overlegt met de vervanger, ik krijg een ander formulier een ander nummer etc en bel. “nee u zit hier verkeerd wij zitten alleen in Utrecht” Ik terug naar de assistent, zij krijgt de huisarts niet te pakken. Let wel er was grote spoed bij en adviseert mij na t weekend op dinsdag en niet op maandag contact op te nemen.
Je voelt hem al, nee ook daar neem ik geen genoegen mee. Mijn klachten zijn de afgelopen weken enorm toegenomen en dit werkt er ook niet aan mee.
“Bel de arts maar ik ga niet eerder weg totdat dit nu geregeld is” Goh dan komt ineens de vervanger aanlopen, ze vindt het nogal grappig dat ik er weer ben maar ziet mijn gezicht en neemt dan toch een ander gezicht en houding aan.
“nou heb ik weer het verkeerde nummer door gegeven?” Ik denk kraskras niet geschikt!
De assistent gaat voor me bellen en komt er achter dat ik niet het hele land door hoef voor een PTI kastje maar dat ze bij mij 300 meter in een ander gezondheidscentrum kastjes hebben en mensen die ze kunnen aanbrengen. Ik word gebeld zodra er een vrijkomt. Dat houdt in je hebt 30 dagen recht op een kastje als je hem eerder inlevert heb ik hem eerder maar ja er is gelukkig geen spoed bij?!
Ik word gebeld in de loop van de week, woensdag 11.30 is er een terug gekomen eerder dan verwacht.
Ik ga heen krijg een uitleg van een voor de oorlogsapparaat, plakkers op mijn borst en heb het recht 30 dagen lang opnames te maken die door te sturen naar de cardioloog de kosten bedragen 140 euro wordt er nog gezegd. Nou daar krijg je het spontaan van aan je hart.
We maken voor de zekerheid een proef opnamen want het is echt ingewikkeld. Die bel ik door naar de cardioloog zij geeft aan dat het niet gelukt is.
We proberen het opnieuw en wederom gaat dit niet goed. De arts snapt er niets van, we zijn inmiddels 3 kwartier verder, haar patiënten zitten op haar te wachten het loopt giga uit.
Het is een belachelijke situatie aan het worden een stagiaire moet mij helpen maar heeft t nog nooit eerder gedaan net als ik. We maken een nieuwe proef opname maar ook dit lukt wederom niet.
De snoertjes worden vervangen, de cardiodienst meldt dat er iets niet goed is met de koppeling naar hun systeem.
Na een half uur komt de arts binnen en verbaasd zich dat het nog niet gelukt is. Dat schijnt nog nooit eerder te zijn voorgekomen, maar uiteraard alleen bij mij.
De assistente moet het afhandelen dat lukt niet, ik moet later maar terugkomen ze bellen me nog over hoe of wat.
Met stickers op mijn lijf en zonder kastje ga ik terug naar huis.
Daar wordt ik in de middag weer gebeld.
Er wordt vanuit de cardiostichting ofzo een nieuw kastje opgestuurd want er is iets mis met deze… goh oh ja joh?
Dat kan op zijn laatst vrijdag zijn. “Hou de plakkers maar op je lijf en oh ja   je hebt nu 2 plakkers dat moeten er 3 worden, in het boekje staat waar je de 3e moet plakken”
Serieus ergens gaat het echt helemaal mis in de zorg ! en dat baat mijn zorgen !!

Geen idee hoe het verder zal lopen maar ik dacht mocht ik voor die tijd het loodje leggen, maak er een mooi feest van en vier dat ik heb geleefd, sorry dat is humor 😉