(althans… de meubels, wij gaan definitief eind januari weg. Eerst nog een verbouwing afmaken bij casa Tortellinies)

Na heel heeeeel lang aftellen is het eindelijk zover. De verhuizing is in aantocht, maar uiteraard niet zonder een verhaal vooraf.

We wonen sinds oktober in bij casa Tortellinies en wel te verstaan op de zolder. Dit heeft alles te maken met het feit dat de verkoop van ons huis in Hoofddorp bizar snel was verlopen. We leven als een soort overjarige studenten op een zolderverdieping, maar wel met de luxe van een eigen wasmachine en droger.

Die moesten uiteraard mee worden verhuisd naar Kroatië. Dus moeten ze een dag voor de verhuizing naar de opslag in Hoofddorp worden gebracht.
Op maandag avond sleepten manlief en schoonzoon (favo) samen de wasmachine en droger naar beneden en zette ze in de bus en gingen samen op weg naar de opslag.

Aangekomen hebben ze de loeizware dingen uitgeladen om met de lift om hoog te gaan naar een van de boxen. 1 van de 4 boxen die we daar huren.
Druk op de knop.. geen reactie ! Wacht wacht wacht wacht zucht steun kreun. Maar geen lift te bekennen.

Lang verhaal kort; de lift wordt gedeeld met kringloop Rataplan. Wat blijkt?
De lift heeft een deur aan de voor en achterkant. De achterkant is van Rataplan. Achteraf blijkt dat ze iets in de lift voor de sensor gezet.
Bellen heeft geen zin in de avond, want er is niemand bereikbaar.
Met stoom uit de oren werden de machines weer ingeladen om ze naar ons bedrijf in Nieuw Vennep te brengen en daar even te stallen.

De volgende dag bel ik met de opslag om te vragen of de lift stuk was. Maar dat bleek niet het geval. De mensen van Rataplan bleken de boosdoeners. De mevrouw van Rataplan was gepikeerd en gaf de schuld aan de opslag mensen. Al met al, we kunnen er niets mee.

Ik benadruk dat we dat donderdag niet kunnen veroorloven ivm. internationaal transport en of ze zo vriendelijk willen de deuren te checken voor ze afsluiten. Zodat we niet voor een verrassing komen te staan. En, of ze hun vrachtwagen op hun eigen bestemde plekken zouden willen plaatsen zodat onze vrachtwagen ook kan parkeren. Vooruit denken noem ik dat.

Het is dinsdag avond, 2 dagen voor de verhuisdag. Manlief en ik gaan nog even langs de opslag om de boxen te checken. En tot grote blijdschap doet de lift het. Mijn boodschap is over gekomen.
Wat kan er nu nog mis gaan?

Box 1 check.
Box 2… het slot gaat met geen mogelijkheid open.
Dit de belangrijkste box, die als eerste leeg moet ivm, de laad volgorde.

Ik bel met de opslag meneer. Vervelend voor je bla bla bla, maar geen probleem, donderdag ochtend tussen 8.45 en 9.00 komt iemand het probleem verhelpen. Ik krijg het ook op de mail bevestigd. Ik benadruk dat de vrachtwagen vanaf 9 uur MOET laden. Maar het komt echt goed garandeert de opslag meneer.
Box 3 check.
Box 4 check.

---

Donderdagochtend, na een gebroken nacht van de spanning zijn we beiden vroeg wakker. Manlief is al lang op de zaak samen met onze collega’s de bussen aan het volladen, met onder andere de droger en wasmachine.
En ook de aanhanger met onze aanrechtbladen.

De aanrechtbladen. Dat is weer een ander verhaal.
Ik had iets in mijn hoofd en dat konden we in Kroatië bij 1 winkel krijgen maar dan wel de prijs letterlijk x 4!!!
Dus hebben we hier in Nederland de aanrechtbladen besteld. Kan je nagaan; inclusief de transport van al onze meubelen naar Kroatië waren we alsnog veel goedkoper uit.
Dan is de keuze snel gemaakt toch ?

Ik ga extra vroeg op pad met een thermoskan koffie en kerstkoekjes op weg naar de opslag. Ruim op tijd voordat onze chauffeur er zal zijn.
Dochterlief belt; mam ik ben er al en de vrachtwagen is er ook al !
Ruim een uur te vroeg. Dat is op zich uniek voor mensen uit de Balkan, aangezien die altijd te laat komen of niet komen opdagen.
Even een dotje gas bij, ik ben er zo.

De vriendelijke chauffeur begroet me en rijdt het terrein op. We kunnen gelukkig voor de laad deur parkeren.
Enkele minuten later komen onze 2 bedrijfsbussen aanrijden en manlief met de aanhanger.
Het is een gezellige drukte in de vroege ochtend.

De enige die niet komt opdagen is de man van het slot.
Na 2 pittige telefoon gesprekken krijgen we te horen dat er helemaal niemand vandaag gaat komen en dat we een afspraak moeten inplannen voor hopelijk de week erop.
Ik verlies volledig mijn geduld en dat heeft de telefoon mevrouw geweten aan de andere kant van de lijn. Er valt niet normaal met de vrouw te praten. En haar nonchalanceheid is voor mij de druppel om niet meer aardig te zijn.

Ook manlief waagt tevergeefs een poging en schelt haar nog net niet verrot. Hij geeft aan de slijptol in de deur te gaan zetten als er vandaag niemand zal gaan komen.
Maar ze blijft erbij dat we een afspraak voor volgende week moeten inplannen ondanks de bevestiging die wij eerder op de mail hadden ontvangen.

Dus dan maar met zwaar geweld, manlief gaat naar de zaak om zijn slijptol op te halen. Ondertussen gaan wij door om de andere boxen leeg te halen.

Als manlief terug komt hoor ik hem praten met een man van de opslag. Oké dus als we dreigen met een slijptol komt er wel iemand zegt onze chauffeur. We hebben samen enorme lol samen en hij ziet overal de humor van in.
Ook van deze slijptol actie door onze oh zo kalm ogende Eddie.

Dan blijkt dat dit niet de slotenman is, maar de schoonmaker met een algemene loper sleutel. Hij gaat de deur open maken voor ons, zonder toestemming van de opslag mensen. Onze reddende engel is fantastisch en maakt onze dag goed.
De box is open… en door, sjouwen stouwen douwen.

We zijn uren bezig met het leeghalen van de boxen. En onze Balkan man heeft een mega talent, net als ik voor tetrissen met dozen.
Af en toe haal ik een bak thee voor hem met stroopwafels, uiteraard what else? Hij helpt mee alsof het zijn eigen verhuizing betreft. Het is echt een topper.

Als de vrachtwagen helemaal tot de nok geladen is, verlaat hij toeterend het terrein. Dag spullen tot Hvar !!

De kids gaan naar huis om hun koffer in te pakken. De collega’s en manlief terug naar de zaak om daar weer aan de slag te gaan.
Ik ga halen voor de mannen en rij daarna richting de zaak.

Vandaag is het dubbel feest want het is ook de laatste dag voor manlief op de zaak. Na vandaag stopt hij met ons bedrijf. De zaak is verkocht en wordt door een ander voortgezet onder een andere naam.

Na ruim 30 jaar keihard werken, bloed zweet en tranen sluiten we het op een gezellige en mooie manier af met elkaar. Het waren super mooie maar ook zware jaren.

Eenmaal thuis proosten we op ons nieuwe hoofstuk. In de avond pakken we samen onze koffer, morgen ochtend rijden we om 4 uur weg. De kids komen naar ons toe om ons bij te staan tijdens het uitladen.

Uiteraard hebben we niet best geslapen maar toch zijn we in opper beste stemming. Vandaag is het zover, daar gaan we !! Hvar here we come. Onze spullen zijn al een heel eind op weg, nu wij nog.

Onderweg is het een grote dichte mistbank. Dit is echt een van de slechtste ritten om naar buiten te kunnen kijken. Maar goed. De Tortellinies hebben daar blijkbaar geen behoefte aan LOL.

Natuurlijk kennen we de route op ons duimpje na 5000x heen en weer rijden, maar het is toch ongezellig die mist.

We hebben wel voor het eerst besloten om een overnachting te nemen omdat we de kids de lange rit willen besparen. En wat heel fijn is, is dat favo ook het stuur overneemt en ik achterin mag en manlief even zijn ogen kan sluiten.

We zijn echt dood en dood moe. Maandenlang ons huis verkoop klaar maken. En regelen regelen regelen heel veel regelen. De verkoop van de zaak, de verkoop van ons huis en de aankoop van casa Tortellinie. De verbouwing ik Kroatië en de plannen uitwerken inclusief vergunningen voor ons appartement gebouw in Vrboska.
Het is afgelopen. 1 1/2 jaar heel er veel geweest.
Dus rustig aan want de vrachtwagen komt pas maandag aan en wij zaterdag. We hebben alle tijd, pomalo!

Onderweg proberen we de vrachtwagen te spotten. Door alle drukte heb ik vergeten een air tag in de vracht te gooien dus hebben we geen idee waar hij uithangt. Dat heb ik bij de vorige vrachtwagen wel gedaan. Maar toen hebben we hem niet gespot omdat hij een andere route nam dan wij.

We maken de ene grap na de andere ook als we dit bericht voorbij zien komen. Xxxxxxxxxxxxx

Bij ons gaan dingen nooit normaal. En dan ineens..
Ergens onderweg krijg ik een bericht van de transporteur dat hij niet maandag zal aankomen maar zondag al.
Alles lijkt mee te zitten. God dat was toch even schrikken hahaha.

Oké ja eigenlijk super dus ik moet niet zeuren. Maar een extra tussenstop in Zagreb bij de kerstmarkt zit er niet in dan. Geen probleem ik had het gelukkig niet bij de familie voorgelegd dus ook geen teleurstellingen.

Als we het in de avond zat zijn en in Slovenië rijden. Althans volgens de navigatie. Want het is nog steeds een grote witte deken van mist, gaan we op zoek naar een hotel voor de nacht. We zien geen hand voor ogen dus ik heb geen idee waar de hotels, die je normaal overal om je heen ziet, liggen. Op Booking zoek ik iets in de omgeving. Er is zat vrij zie ik. Dus de kids hoeven niet in de auto te slapen of bij ons in de kamer op de grond hahaha.

In de buurt van Maribor in een godsverlaten ort melden we ons aan de receptie van hotel Emei. De vriendelijke man is helemaal verbaasd als ik Kroatisch spreek (dat verstaan ze hier uiteraard prima) en geeft ons een betere prijs dan Booking.

De kids krijgen het grootste bed toegewezen grapt de man en wij passen ons geheel aan.
Geniet er maar van straks liggen jullie namelijk op een luchtbed hahaha.

Het hotel is weer echt iets voor ons.. Het blijkt een Chinees hotel inclusief een Chinees restaurant. En dat in the middle of Slovenië. Hoe verzin je het ? De eigenaar een Sloveens Duitse man getrouwd met een Chinese familie runt de tent. Hij is super vriendelijk en beschikt over een enorme dosis humor en Chinezen.

We gooien onze spullen in de kamers en begeven ons naar het restaurant. Ze hebben er niet allen fantastisch eten maar ook een vijver met een brug en goudvissen. En een paar losgeslagen kutkoters die heen en weer rennen over de brug. Niet alleen bij mij zitten ze in mijn irritatie zone maar ook bij de andere gasten en het personeel. Ze blijven heen en weer rennen en gillen. Ik moet me echt beheersen er niet 2 of 3 te verzuipen.

De gerechten zijn veel te groot en zulke grote loempia’s hebben wij als echte loempia kenners nog niet eerder gehad. Het smaakt verrukkelijk ondanks dat het niet een Sloveense maaltijd is.

Daarna duiken we ons bed in om een paar uurtjes te maken want morgen ochtend gaan we vroeg weer door.

Als we de volgende ochtend de gordijnen open schuiven zien we niets behalve de yellow arches ! De mist is helaas niet opgetrokken. We zullen er nog even door heen moeten.

We ontbijten in een andere ruimte dan gisteravond maar niet minder mooi. Ze hebben ook een fantastisch buiten gedeelte, maar dat is ons even te koud. Er is een ruime keuze van het buffet en als klap op de vuurpijl kunnen we ons ook helemaal klem zuipen. Mochten we volledig geïntegreerd zijn, neem ik aan dat we dat ook standaard in de ochtend doen en het brood laten liggen.

Daarna vervolgens we onze weg naar Split. Er staat ons nog een uitdaging te wachten. In de winter varen er 3 ferries, 8.30 halen we niet 14.30 zal er echt om hangen dan moet alles mee zitten of de snelheidslimiet worden overschreden. Als laatste optie de 20.30 boot die willen we liever niet want we moeten nog 2 uur varen.

Dan zouden we erg laat aankomen en we moeten nog op zoek naar het beddengoed en een luchtbed.

De klok geeft op dit moment aan dat we de 14.30 bij lange niet gaan redden. Maar ik heb mijn eigen Eddie Verstappen en de traject controle staat hier NOG niet aan dit jaar. Dus gas erop. En ja wel 100 km voor Split krijg ik groen licht. Ga de ferry maar boeken ik trap nog wel even door.

En dan sta ik gelijk weer voor de volgende uitdaging; de nieuwe Jadrolinja app. Ik heb thuis al een beetje geoefend want het werkt totaal anders dan de oude half functionerende app. Ik heb onze eiland bewoners in Nederland ingegeven, maar het blijft spannend of het lukt.

Maar jawel ook dat is getackeld, jeetje zeg wat een geluk !

Als we de Sveti Rock tunnel doorrijden, stijgt gelijk de temperatuur met een dikke 10 graden en de zon schijnt. Dit is voor ons een bekend fenomeen. Moeilijk uit te leggen als je het nooit hebt ervaren.

De andere uitdaging is dat we een nieuwe app hebben voor de boot dus alles moet opnieuw worden ingegeven. Maar ook dit tackelen we met een lach. Het lijkt gewoon mee te zitten na maandenlang gedoe yes !!

Op de ferry komen we uiteraard bekenden tegen. Op een eiland leef je nooit anoniem. We praten ze even bij en dan sluiten we onze ogen allemaal om nog wat bij te slapen. In deze tijd is het lekker rustig op de ferry. We hebben allemaal een eigen rij stoelen. Dus doen we zoals alle locals doen. Schoenen uit en liggen, 2 uur lang bijslapen.

We schieten wakker als we de boegschroef horen voor afmeren. Zo dat voelt als 10 minuten. Zo moe zijn we kennelijk van al die maanden drukte. We hebben niet de moeite genomen de wekker te zetten om dolfijnen te spotten. Iets wat we in het begin ooit deden. Maar na 100 dolfijnen heb je het wel gezien, dat is toch wel erg he ?

Thuis aangekomen, wat dat is wat het eiland vanaf nu is, heb ik inmiddels contact gehad met onze vriend van Step up in Jelsa (restaurant). Ja hij is open en ja hij heeft plek en ja inderdaad we zijn weer terug. Oh jullie hadden het al gehoord ? Hahaha.

We halen wat boodschappen in huis voor de volgende dag. Ons huis is al lekker warm want de allerliefste Broaten hebben de verwarming aangezet. Misschien niet echt nodig maar als het een paar maanden leeg staat moet je wel iets bij verwarmen in de winter.

In de avond eten we lekker in Jelsa, daar is alles in kerststemming dus maken we nog even een traditionele kerst ansichtkaart foto, die we nooit versturen uiteraard.

Na het eten en het bijkletsen met het personeel gaan we naar huis. Daarna pompen we het luchtbed op. Nou ja “we” ik bedoel ZE uiteraard.

We hebben super uitklapbedden hoor maar met zo een dik luchtbed liggen ze extra lekker.

De volgende dag ontbijten we vroeg samen. De zon schijnt, het is heerlijk weer en onze dag kan niet meer stuk als de vrachtwagen aankomt rijden met onze spullen.

Onze beste vriendjes zijn inmiddels ook gearriveerd om ons te helpen met uitladen. De chauffeur rijdt ons met een grote glimlach tegemoet. Hij is helemaal blij als hij vertelt over de geweldige rit en overtocht.

In Nederland had ik verschillende lijsten gemaakt, ook een lijst met welke doos waar heen moest. Dat maakt het allemaal een stuk overzichtelijker. Verhuizen kun je echt aan mij overlaten na tig keer dit kunstje te hebben gedaan mag ik mezelf een pro noemen.

Iedereen werkt keihard en binnen no time is de vrachtwagen leeg. Wat super fijn om zoveel extra handen te hebben.

Na 2 x grondig te hebben ontspuld wisten we dat we nog steeds te veel aan spullen zouden hebben.
Het zou een uitdaging worden de overgebrachte spullen kwijt te gaan raken in ons nieuwe stulpje. Maar op een later moment zouden we de spullen perfect kwijt kunnen in onze nieuwe appartementen.
Dus wilden we toch graag de spullen proberen te stallen in de kuća. Desnoods in de garage of de kelder, we gaan het zien.

Als we klaar zijn gaat de chauffeur weer op pad. Ik stuur hem de foto’s en zeg hem dat hij altijd welkom is. En als wij iets nodig hebben uit Servië, want daar komt hij vandaan, hoeven we ons alleen te melden. We hebben er weer een vriend bij !

We nemen met zijn allen een drankje op het terras in de zon. Daarna gaan de Broaten weer aan het werk en wij gaan de uitdaging schuiven en uitpakken aan.

Wat een feest, het lijkt wel kerst. Alles mag worden uitgepakt ! Ons nieuwe bed, de nieuwe barkrukken, de nieuwe bank en de aanrechtbladen. Zet maar neer als het maar binnen staat. Het is ontzettend leuk alle spullen eindelijk te zien. Spullen die maanden geleden zijn gekocht en direct in de opslag zijn gestald.
En wat ziet het er al goed uit. En zo is alle oude meuk waarvan we dankbaar gebruik hebben gemaakt van de vorige eigenaar eindelijk het huis uit.

We zijn super blij met de hulp van dochterlief en favo want ze gingen onverwachts met ons mee. Naast alle andere personen die ons zo geholpen hebben was deze onverwachte hulp extra fijn !

De dagen die volgen vullen zich met uitpakken maar het is ook kerst natuurlijk. Dus de ugly feather tree, die ik stiekem heb mee gesmokkeld krijgt een plek, tot sommige mensen hun grote verdriet hahaha.

We gaan naar Hvar stad naar de kerstmarkt en de gezelligheid van wat kerst biedt op Hvar. We zijn eigenlijk een week te laat hiervoor en helaas is er dit jaar geen ijsbaan. Maar een drankje en een hapje samen is evengoed gezellig.

Op kerstavond vieren we voor het eerst in jaren samen kerst als compleet gezin. En het is ook gelijk de eerste kerst die we samen op Hvar vieren. Het is ontzettend leuk en we hebben een geweldig leuk kado gehad. Een digitale fotolijst waarbij de kids van afstand zelf ook foto’s bij ons erop kunnen plaatsen. Dit is echt een schot in de roos.

De kerstman en kerstvrouw hebben een raadsel voor de kids gemaakt om zo hun kado te bemachtigen. Daarvoor moeten ze vragen beantwoorden om zo de code van de kluis te kraken.
We hebben echt lol, maar de allergrootste lol hebben we pas aan het eind van de avond. Als favo een eigen kluiscode heeft aangepast. Op het moment dat hij hem opnieuw wil openen doet hij helemaal niets. Het zal de drank wel zijn.

De kids mochten kiezen voor het avondeten en kozen dus voor gourmetten. Ik zweer het je ons huis is nog niet koud een dag af !
Maar goed gourmetten it is.
Wacht maar tot jullie huis af is, gaan we lekker binnen bbquen ! Hahaha.

Dochterlief maakt echt een heerlijk toetje in onze nieuwe keuken. Zij heeft de primeur om als eerste de keuken te gaan testen.

Het is een lange dag geweest de volgende dag staat en een familie fotoshoot in onze kerst pyjama’s op de planning. Dat wordt onze nieuwe familie traditie als ze hierheen komen. Ik ben bang dat dit de laatste kerst hier was LOL.

Het is eerste kerstdag, we starten met een lekker kerstontbijt maar niet te vroeg en daarna… jawel de fotoshoot in onze nieuwe kerst pj’s.

Wat mijn ugly feather tree in de BBQ? Ik dacht het niet. Volgende jaar staat hij gewoon weer. En als we toevallig in die tijd in Nederland zouden zijn, gaat hij gewoon weer mee.

Daarna rijden we met de auto naar Stari Grad voor een wandeling. Het weer is heerlijk gelukkig lekker zoals bijna altijd.

We melden ons uiteraard in de middag bij onze buren aan de overkant waar we nog wat drinken en zo vliegt de dag om. Onze Vrboska papa is helemaal happy met zijn kerstkaart met geluid en wij met de kerst fritule ! We zijn ook blij met de drank en nog meer drank en nog meer drank… AA here i come.

In de avond verzorgen de kids het avond eten en hoeven wij alleen maar aan te schuiven. Kijk dat is nog eens lekker. Het eten smaakt ons super goed. Dit mogen ze vaker doen.

2e kerstdag kennen ze hier niet, we doen wat kleine klusjes in huis en relaxen lekker. Het is gezellig en zo vliegt de tijd om.

3e kerstdag die hier natuurlijk ook niet bestaat besteden we aan wat dozen uitpakken. De kids maken een wandeling en schieten wat leuke plaatjes.

In de avond gaan we eten in Hvar stad bij een van de weinige restaurantjes die open is. Ze kennen ons hier natuurlijk ook en zijn altijd blij ons weer te zien, en dat is wederzijds.

Helaas moeten we terug naar Nederlan om wat dingen af te handelen. Maar ook natuurlijk om de verbouwing bij casa Tortellinies af te maken.

We trekken er tot eind januari voor uit en dan gaan we terug naar huis. Want in Vrboska daar is ons huis vanaf nu.

Dus hoe gek het ook klinkt we gaan nu op vakantie naar Nederland hahaha. We pakken onze spullen in, reserveren de ferry en rijden richting het koude kikkerlandje.

En jawel de bekende tunnel Sv. Rock daar gaan we weer… van het mooie weer met blauwe lucht gaan we vol het slechte weer in. Allemaal binnen een paar kilometer.

Het rijdt lekker door, onderweg stoppen we bij een Burger King ergens in Oostenrijk.
Maar het rijdt zo lekker door dat we besluiten in keer keer terug te rijden naar Nederland.

We kunnen niet wachten om weer terug naar Hvar te mogen en op onze eigen spullen te zitten en te liggen. Maar voor nu.. op weg naar de zolder in Nieuw Vennep !