Proost, op hem en haar !

Op dat moment weet ik het zeker, ik ben de lul en moet mee naar Istanbul. Voor veel mensen zou dit toch een heerlijk moment zijn, maar bij mij slaat dat moment gelijk om in regelrechte paniek.
Fuck weer dat klerenvliegtuig in, het geen wat ik graag aan andere overlaat omdat ik daar op zijn zachts gezegd geen fan van ben.
Maar ja de mannen en mijn vriendin zijn helemaal in de gloria en ik denk alleen maar, waarom komen dit soort dingen altijd tot stand na menig flessen wijn?

Het is niet voor niets dat ik geen alcohol drink, juist om dit rare beslissingen voor te blijven. Maar nu is het 3 tegen 1 en mijn vrienden beloven me plechtig dat ze me door de hele vlucht heen zullen slepen. Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan flikken als we neerstorten denk ik dan meteen.

Maar ze zijn allemaal zo enthousiast dat ik het zo aandoenlijk vind en mee instem. (shit shit shit)
Vroeger waren mijn vriendin een eenheid en zaten we echt op een lijn, maar na mate zij ouder wordt gaat ze ineens van mijn lijn af.

3 dagen Istanbul want de mannen hebben in een gekke bui besloten dat ze een nieuw Turks tapijt willen!
Ik geef aan dat ik 3 dagen heel erg lastig vind, ik moet mezelf echt over mijn grens heen pushen en dan ben ik in Istanbul en dan moet ik weer terug. Dat is natuurlijk de ideale reden om niet mee te hoeven gaan, maar nee er wordt geopperd dat we er 6 dagen van maken zodat we ook wat van de wereldstad kunnen zien.

En zo valt er van mijn kant niets meer te onderhandelen en vind ik het ook mijn plicht om manlief te steunen in de beslissing die hij heeft gemaakt.

Voor ons begint de vakantie met te land (rondreis door Toscane) daar achteraan ter zee (cruise op de Middellandse zee) als een gek door naar huis voor 1 dag en dan met zijn vieren naar Istanbul.

De dag voor onze rondreis begint word ik gebeld door het ziekenhuis, heel slecht nieuws, na mijn operatie van 18 juli blijk ik toch wel trombose te hebben opgelopen. Er is geen tijd meer om mij uit te leggen hoe ik moet gaan prikken dus ik krijg hele zware pillen.
Ik vraag met een sprankje hoop of ik daar toch niet mee mag vliegen, maar jawel hoor. Als je prikt is het niet verstandig maar met deze pillen wel. Ik vermoed dan de 3 musketiers zelfs de orthopeed hebben omgekocht om alles te doen om te voorkomen dat ik niet meega.

We zijn een dag thuis, dus een hele snelle wissel van onze koffers. Ik haat koffers inpakken en door de spanning voor het vliegen heb ik geen idee wat ik in mijn koffer moet kieperen. Manlief oppert nog dat we 1 koffer meenemen, maar dat boor ik even op mijn eigen manier de grond in. Schiet gauw op, ik mag 30 kilo mee en die gaan ook mee.
Althans in ieder geval mee terug natuurlijk, want de Lira staat extreem laag dus shoppuh !

Onze vrienden hebben er helemaal zin in net als manlief die er nog niet zo lang geleden voor werk is geweest. Hij heeft een machine mede ontworpen die alle grasvelden voorziet van een deel kunst en echt gras.
Deze heeft o.a. de velden bij Besiktasjk gemaakt. Eerlijk gezegd ben ik daar wel heel nieuwsgierig naar en ja als je er dan toch bent kan ik even kijken wat hij daar heeft geknutseld 😉

De dag van vertrek breekt aan, ik loop helaas nog steeds op krukken maar dat is voor niemand bezwaar dus ik mag (MOET) gewoon mee.

Onze vrienden die wel van een beetje risico houden vliegen op dit moment de hele wereld over en hebben Previum passen, waar ze heel blij mee zijn. Maar ze blijken ook gastenpassen te hebben en gaan ons uitgebreid laten zien wat daar de voordelen van zijn.

De taxi komt hier bij ons thuis aan iedereen is in de gloria en ik bespeur dat het wel aanstekelijk werkt, 3 springbonen om je heen daar kan je niet als sjaggie de sfeer bederven.

De taxi chauffeur is een vrolijke man, het lijkt wel of iedereen vrolijk is en of ze het er om doen, hij praat ronduit alsof hij deel uitmaakt van deze sekte. Ik ben bang dat hij ook straks uitstapt om met ons mee te gaan, el positivo.

Maar aangekomen op Schiphol zet hij ons af en gaan wij door naar de snelle doorgang met de Previum. Althans onze vrienden maken zich uit de voeten en vermoeden dat wij wel de lounge in kunnen maar niet door de snelle doorgang mee mogen.
Kijk en dat is voor mij nou weer net wel een leuke uitdaging. Ik loop op krukken en merk dat ik overal voor mag samen met mijn mantelzorger en dat resulteert dat we uiteindelijk alle 4 tegelijk door de douane heen gaan. Ik ga zowat stuk, wat nou dure passen. Zij hebben Previum maar ik heb Medipoint 50 euro krukken HAHAHA

De lol die we hebben doet me echt ontspannen en dat wordt voor het eerst op een luchthaven beter als we de relaxte ruimte van de Previum in mogen waar een oase van rust en een heerlijke geur van eten hangt.
We gaan achter in op heerlijke stoelen hangen om vervolgens naar het buffet te gaan. Ze hebben echt van alles en onze Previum vrienden smilen als ze zien dat we zo genieten. Wat ik merk is dat ik minder last van stress heb, omdat er geen miljoenen passagiers lopen te stressen om me heen.
Ook heb ik naast alle pillen die ik in moet nemen geen relax coma pillen in mogen nemen. Deze gingen niet samen met de hele zwik helaas. Ik was wel bang dat ik me niet zo kunnen ontspannen maar wonderbaarlijk gaat t best wel goed, tot nu toe.

Als de tijd nadert om te boarden lopen we richting de gate, mijn vriendin en ik maken nog wat schunnige grappen tegenover de beveiligers. Nu kan dat nog want ik heb begrepen dat ze worden vervangen door elektrische systemen ofzo. De man moet erg lachen als mijn vriendin vraagt of ze dr onderbroek en bh ook uit moet doen en zo kom ik al aardig in de mood. Ook pakt ze een rolstoel en scheuren we zo als 2 debielen over de luchthaven we maken grappen met het personeel, ik kwijl ondertussen ook wat dat hoort bij de act en bijna begin ik er nog lol in te krijgen ook.

In het vliegtuig zit ik gelukkig naast manlief, dat is het ultieme vereiste die ik stel, want als we gaan dan gaan we samen. Onze goed gehumeurde vrienden zitten voor ons en zo begint het aftellen van 3.40 naar 0 minuten. Ik heb een schermpje voor me waar ik alles bij kan houden. De snelheid de hoogte maar natuurlijk ook hoelang het nog duurt.

We maken nog even een foto dat is altijd leuk voor de nabestaande als we toch wel neerstorten en mijn zwemvest niet voldoen. Ik denk dat ze mijn telefoon vast dan nog kunnen redden.

Bij het zien van het instructie filmpje slaan natuurlijk alle stoppen door, want ik zit blijkbaar in een toestel gebouwd van lego stenen. Ik verlies uiteraard al het vertrouwen en weet ook donders goed dat er nergens een parachute te bekennen is. Wel een zwemvest maar die uitleg heb ik vorige week gekregen op onze cruise. Hoe handig een zwemvest op het water ! En hier lieten ze weer niet zien waar de parachutes lagen.  Wat moet ik in godsnaam met een zwemvest in de lucht en als we te pletter vallen ? geloof me, daar helpt echt geen zwemvest tegen.
Ik kijk naar het lego filmpje en dan beginnen de motoren te loeien en dan volgt uiteraard, zoals gebruikelijk de start.
Dit blijf ik altijd het meeste vreselijke moment vinden althans tot nu toe met deze vlucht.

De motoren loeien nog harder, we bewegen… oh mijn god waarom laat ik me toch weer om lullen denk ik dan. Manlief zit al midden in zijn film, mijn vrienden zijn helemaal in de gloria die zingen nog net niet “we zijn er bijna”. En ik, ik zit al af te tellen. We stijgen, en stijgen en ik probeer ook maar een film te zoeken, maar het lukt met niet. Mijn vriendin ligt inmiddels gevouwen die kijkt een of andere kinderfilm waarbij ze helemaal gestrekt gaat. Ik wil ook een film kijken en zo ontspannen zijn maar ik kijk alleen maar om me heen.

Ik spot tig potentiële terroristen, kapers, zelfmoord acties, bomgordels en mensen die niet weten wat ze aan hun leven hebben. Oh wat erg, ontspan ontspan. We zitten vlak bij de w.c. en dan ineens is er een ping.. we mogen nu de gordels los en blijkbaar moet iedereen dan tegelijk naar de w.c. Iedereen loopt bij mij langs en doet zijn ding.
Zo observeer ik iedereen en kijk ik of ze wel echt naar de w.c. gaan of dat ze daar een bom achterlaten, ik wil graag alles voor zijn.
Wat me nog minder ontspannen maakt is het feit dat er altijd weer mensen zijn die op een of andere manier een rugzak meenemen naar de  w.c.
Waarom ?!?!? Wat moet je met een rugzak op de w.c. wat moet je met een rugzak in een vliegtuig, luchthaven? Wat moet je überhaupt met een rugzak in deze tijd 😉

Ik doe een spelletje kaarten op het scherm en zoel naar een leuke film en dan ruik ik ineens… ETEN !!!! We zitten dichtbij de keuken en van eten word ik meestal wel blij, dus even mijn gedachten verzetten.
We krijgen heerlijke Turkse gehaktballetjes en als klap op de vuurpijl een chocolade toetje, die manlief gelijk naar mij doorschuift. Het wordt bijna aangenaam, maar zo een geluksmomentje in het vliegtuig is toch anders dan op aarde.

  gewoon lekker !

Iedereen heeft gegeten en dan dient er zich een w.c. moment aan. Ik MOET echt heeeel erg dus er zit niets anders op dan toch opstaan en gaan. Ik neem de gok en ga naar de w.c. het is er echt een vreselijke zwijnenstal en het stink !!! te ranzig voor worden, nu snap ik wat er in al die rugzakken zat. Afval blijkbaar?!
Ik ga naar de w.c. en dank denk ik ” OMG wat als ik neerstort en op de pot wordt terug gevonden?” ik maak me uit de voeten en ga zo snel mogelijk terug naar mijn stoel en ga door met het kijken van mijn film.
Dan staat mijn vriendin op en leunt even heerlijk over mijn stoel en komt met dr vette fikken aan mijn scherm. Normaal zou ik d’r vinger eraf hebben gebeten, maar in dit geval is ze ook mijn mantelzorger dus moet het niet zo zijn dat ik dat om zeep help natuurlijk.
Wat denk je? film weg !!! tsja en dat noemt zich dan mijn vriendin ! ze ligt natuurlijk weer dubbel van het lachen en ik zit als een spast te zoeken hoe ik weer terug kom in mijn film en op het juiste moment.

Ze komt terug van de w.c. nadat ze bijna over haar krop is gegaan van de viezigheid en gaat weer zitten. De een na de ander loopt naar de w.c. en hebben allemaal dezelfde gewoonte op het pis hok deurtje open te laten na het verlaten van de w.c.
De stank is echt gruwelijk, maar ik zie dat we nog maar 1 1/2 uur hoeven dus ook dat trek ik vast nog wel.

Het gaat verder best aardig en als we de landing inzetten word ik weer een beetje mens en krijg ik weer praatjes.

De luchthaven is heeeel groot en als we door de douane heen zijn staat daar onze taxichauffeur al klaar. We lopen naar de auto een of andere BWM hageltje nieuw. Maar dan zie ik gelijk een probleem….
Onze koffers passen net niet, en net niet is gewoon niet dus! Mijn vriendin neemt haar koffer op schoot en zo rijden we door Istanbul.

Wat een drukte het heeft qua verkeer heel veel weg van New York, het is er een mengeling van malloten, getoeter, 3 auto’s op 2 banen maar het gaat toch allemaal goed.

Eenmaal aangekomen bij ons hotel bekijken we onze kamers en struinen we gelijk door naar het restaurant. Dit blijkt dik aan onze verwachtingen te voldoen.

Als we de rekening krijgen liggen we helemaal in een deuk. We eten heel uitgebreid en het kost amper wat. Nou des te beter want er moet ook wat over blijven om te shoppen natuurlijk.

 

 

We maken ons klaar voor de nacht en spreken af dat we morgen naar het historische centrum gaan met ov om vanuit daar met de hop on hop off bus ons door de stad te laten rijden.

De volgende ochtend komt veel sneller dan verwacht want we hebben goed geslapen. Eenmaal bij het station komen we er niet echt uit hoe we een ov kaart moeten aanschaffen welke lijn en tarief, al met al we staan lekker onvoorbereid een partij te klooien.
Dan komt er uit het niets een man aan die ons wil helpen. Na wat onhandig gedoe krijgt hij het ook niet voor elkaar, dus vraagt hij onze pinpas die onze vrienden ook gelijk afgeven. OOOOOh denk ik dat wordt er achtervolging en ik ben echt heel traag op die krukken. Maar hij zet een piepklein bedrag op zijn ov en dan mogen we met zijn vijven reizen op zijn kaart.
We vliegen door de poortjes heen en hij reist dan uiteindelijk helemaal met ons mee naar het Taksimplein.
Er is geen zit plek in de metro maar een oudere man stapt op, ik MOET plaats nemen. Als ik het afsla neemt hij geen genoegen, ik moet echt gaan zitten. Dankbaar neem ik plaats.
Daarna moeten we een lift in maar ondertussen stappen we te vroeg uit de lift maar dat had onze vriendelijke hulp al ingecalculeerd en staat weer ineens voor onze neus, een hoger zegt hij goedlachs.

Ook passen we niet allemaal in de lift dus gaan de mannen en de lieve hulp lopen maar dan piep!! We blijken te zwaar met zijn allen, ik wil uitstappen want er staan oudere mannen in, naar NEE ik moet blijven staan, een oudere man staat erop en stapt uit. Tsja zoveel liefde en hulp van al deze mensen en we zijn nog geen dag in Istanbul.

Eenmaal op het Taksimplein is onze lieve hulp ineens verdwenen in de menigte, argwanend checken we of we alles nog hebben en of we niet geskimd zijn want dit maak je toch niet meer mee in Amsterdam??

We staan op het indrukwekkende plein, het plein waar ook zoveel leed en verdriet heeft afgespeeld de afgelopen periode. Het is wel dubbel maar we zoals altijd weer, gaan we door.

We zien de bus staan kopen kaartjes, de buschauffeur zegt je moet ze aan de andere kant van de straat kopen (letterlijk 5 meter lopen) en biedt aan omdat voor ons te doen a 2,50 euro p.p.
Kijk en dan zijn we natuurlijk wel Hollanders, die 5 meter lopen doen we zelf wel.

We stappen in de bus en kijken onze ogen uit. Wat een indrukwekkende stad ! Manlief was er al eerder geweest en had me er al over verteld maar niets te veel gezegd.

We struinen door de stad en bezoeken de bezienswaardigheden en dan ploffen we neer op een terras waar ook de ober onze beste vriend is. Wat zijn de mensen toch enorm aardig! We bestellen een stukje taart althans ik dan, manlief en vrienden hoeven niet maar uiteindelijk moet ik toch mijn stukken taart delen en omdat het goed weer is ben ik in een goed humeur dus strijk ik over mijn hart en deel ik toch maar wel.

We struinen door straten en over pleinen langs markten en snuiven de geuren op van specerijen. Ik weet nu al we zijn hier veel te kort. Ons hoofddorp is een Turks tapijt voor de mannen. En dat we dit mee mogen pikken is puur mazzel.

Ook zien wel hier opvallend veel mannen en vrouwen in alle leeftijdscategorieën met hun hoofd in het verband. Wij weten inmiddels dat al deze mensen het zelfde doel hebben als onze mannen, een nieuw Turks tapijt.

EN DAAR KOMT DAN EINDLIJK DE WAARHEID AAN HET LICHT, ISTANBUL NIET VOOR VAKANTIE MAAR VOOR HAARTRANSPLANTATIE!

De mannen hebben dit met een gekke bek en een paar flessen wijn besloten en zo is het heeeel snel gegaan en besloten.

IK GA IN EEN ANDER BLOG DE HELE OPERATIE VAN A TOT Z BESCHRIJVEN

In dit blog zal ik er niet heel uitvoerig op ingaan maar ik kom er niet omheen om het niet te melden.

De mannen maken grappen bij het zien van deze personen wetende dat zij over 2 dagen ook aan de beurt zijn. Mijn din en ik grappen ook en bij het zien van elk persoon in het verband moeten we wel een opmerking maken.
Overigens is ons hotel door de kliniek uitgekozen daar zien we enorm veel slachtoffers (patiënten) net als onze mannen. Sommige lijken zo van het slachtveld af te komen maar andere zien er heel goed uit.

We lachen en lopen richting een straatje waar we besluiten nog gezellig een hapje te gaan eten, voor we naar de afgesproken plek gaan waar we moeten verzamelen om op de boot te stappen  voor een rondvaart over de Bosphorus.

Het eten wordt gebracht en smaakt ons heerlijk, de mannen bestellen nog een drankje want nu mogen ze nog alcohol, straks niet meer.

Als we af moeten rekenen kunnen we bijna niet geloven, het kost zo enorm weinig zo raken we die Lira’s nooit kwijt grappen de mannen. Maar dat is nou net waarom ik zo gek ben op om mijn din, we zitten op dit soort momenten enorm op een lijn, en zeggen bijna in koor “laat dat maar aan ons over”.

Na het eten gaan we richting de verzamelplek, waar voor ons gevoel 10.000 man staat te wachten voor dezelfde boot trip van 2 1/2 uur. Min din klaagt natuurlijk en zegt “als ik een ding niet doe en nooit zal doen is het in zo een grote groep achter een gids aanlopen”.

Trouw volgt ze de gids in de grote groep HAHAHA we komen bij de boot aan en gelukkig wil iedereen buiten zitten maar wij willen binnen zitten want het is avond en dan koelt het toch iets af.
De mannen halen nog even een bak smerige koffie en een toetje.

We kijken lekker rond en dan komen er van die leuke mensen in Turkse klederdracht of we ook in Turkse kleding op foto willen. Hoe leuk ?! Maar nee ik heb weer 3 stemmen tegen, hoe is het mogelijk !?

De tocht gaat door eerst langs het Turkse deel wat ontzettend mooi is en dan langs het Aziatische deel wat eigenlijk niet veel voorstelt. De meeste passagiers vluchten naar binnen en pakken een uurtje slaap mee. Maar wij niet, ik zit als een jonge hond met zijn tong naar buiten te kijken. Mijn din heeft het wel gezien en overweegt terug zwemmen en de mannen maken zich voornamelijk druk hoe ze het beste de voetbal wedstrijd van Ajax op hun telefoon kunnen binnenhalen. Jawel ik ben op stap met een paar echt diehard cultuur snuivers LOL.

Na de boottocht vertrekken we richting het hotel, morgen gaan we weer lekker de stad door en zien we wel weer verder.
Bij aankomst in het hotel blijkt de deur pas van onze vrienden niet te werken,  dit gebeurt eigenlijk de hele week.
Met het zelfde ritueel als gevolg:
* Deur gaat niet open met pas, terug naar beneden met lift die uuuuuren lijkt te duren voordat hij komt. Vrienden krijgen nieuwe pas, die het meestal ook weer niet doet, dan weer terug naar de receptie, vriend blijft aardig, din wordt terecht boos. Ze krijgen een nieuwe pas, en als ze de deur weer dichtgooien zie * 🙂

De volgende ochtend brengt een zwaar overspannen niet aardige eigenlijk gewoon een boerenlul van een taxichauffeur ons naar het stadion van Besiktasjk. Hij is het niet eens met de ritprijs maar wij weten uit ervaring dat dit meer dan genoeg is en btw hij hoeft de rit niet te pakken. Hij scheurt als een imbeciel en ik vraag me af (net als mijn andere 3  reisgenoten) of we ooit wel gaan aankomen op plaats van bestemming.
Hij rijdt een straat in die afgesloten is en dan wordt hij helemaal bloedlink en ineens denk ik  “goh ik voelde me veiliger in het vliegtuig”.
Het duurt echt lang voor we er zijn, niet vanwege de afstand maar vanwege het feit dat hij door zijn overspannen toestand overal inrijdt wat niet kan of vaststaat.
Op gegeven moment zegt vriend in het Turks “rustig aan” en dan ineens valt het kwartje of de Lira!

We zijn bij het stadion waar manlief ervoor gezorgd heeft dat er een prachtige grasmat ligt. Hij heeft meegewerkt aan het ontwikkelen van grasprikmachine’s waar nu bijna alle grote clubs in de wereld gebruik van maken. Deze club was er een van..

Daarna de we even gezellig een bakkie aan de Bosphorus op een terras met en spectaculair uitzicht.

Daarna springen we weer op de hop on hop off om een ander deel van de stand te bekijken. De stad is zo groot dat je dit natuurlijk nooit in zo een korte tijd kan bekijken maar we krijgen in ieder geval wel een goede indruk van wat er allemaal te zien is.

Als er weer heel wat uren voorbij zijn strijken we neer onder de bekende Galata brug.
De keuze is redelijk simpel een vis restaurant, want boven op de brug staan de vissers vanaf de brug verse vis te vangen. Dus verser kan het niet. Het is super lekker en mijn din kiest voor en of andere vage Bonito vis, waar ze later op de dag nog heel erg lang van na kan genieten. Tsja neem dan ook gewoon vissticks van Iglo 😉
Als er een grote groep binnen komt van een excursie en gevraagd wordt welk menu ze willen steken ook din en ik onze hand op. Je had het gezicht van die leider moeten zien. Tsja wat kan je toch een lol hebben om kleine dingen.

Na de lunch lopen we langs de vissende mensen waarbij ze bijna de kleine zeemeermin Von aan de haak slaan maar die heeft het niet eens door, want die is veel te druk met dr 5 Turkse woorden Goedendag, hallo en bedankt tegen iedereen te zeggen.

Als we daarna naar de w.c. gaan blijkt dat we munten nodig hebben, maar die hebben we niet omdat we alleen maar papier geld hebben waar we maar niet vanaf komen. Het wordt toch tijd dat we nu maar eens onze shopping momenten gaan inzetten denk ik dan ineens.

Maar goed de nood is hoog we willen net gaan wisselen als een aardige oude man ons gewoon zijn kleingeld schenkt zonder dat hij er maar iets voor terug wil. De zoveelste lieve reactie van een Istanbulnees.

Dan kijken de mannen even op een kaart om te zien waar de winkelstraten precies zijn op zodat we nu die Lira’s eens kunnen verslinden.

We vermaken ons prima in de winkeltjes en slaan van alles in. Het moet nog wel allemaal te tillen zijn maar de mannen vinden het sjouwen van onze spullen geen probleem.

Vanavond staat er een geweldige rondtoer door de stad op de planning die onze vriend van te voren heeft geboekt. We moeten uiteindelijk een pittig stukkie lopen maar na lang zoeken vinden we dan eindelijk de fontein waar de gids klaar zou staan.

We wachten en wachten en wachten en wachten, vriend belt de gids en wat blijkt????
Het zou gisteren plaats vinden HAHAHAHA serieus die pannenkoek van een vriend had zich gewoon vergist in de datum !!
We nemen het hem niet kwalijk maar hij krijgt dit nog wel even te horen natuurlijk !!
Overigens vergist onze vriend zich niet voor de eerste keer want hij lijkt ook een probleem te hebben met het omrekenen van de Lira naar de Euro en andersom.
Als het aan hem lag waren we nu 7 x zoveel kwijt 😉 Hij schijnt overigens wel andere talenten te hebben.

We nemen een taxi terug naar het hotel en onderweg zien we dat onze voetbalclub speelt, ja we passen ons snel aan. Vanmorgen dat we voor het stadion stonden zagen we al dat ze dranghekken aan het plaatsen waren. Het is geweldig om te zien hoe duizenden mensen zich door de stad heen bewegen met fakkels en zangkoren. Onze taxichauffeur heeft de grootste lol als ik ook even met mijn voetbal shirt uit het raam hang.

Eenmaal bij het hotel duiken we gelijk het restaurant in, morgen staat er een hele belangrijke dag op het programma voor de mannen, en ook voor ons als dames want we hebben lekkere een wellness geboekt terwijl de mannen worden voorzien van een nieuwe pruik. Maar nu eten we nog even met de mannen zonder haar, voor de allerlaatste keer.
We vertrekken naar boven, waar we uiteraard weer getuigen zijn van het altijd en eeuwige deur pas tafereel.

6 uur am.
En dan is daar ineens de grote dag! de rede dat we met zijn 4 op avontuur naar Istanbul vertrokken!!

We gaan richting de eetzaal, de mannen zijn gezond gespannen net als wij overigens. We ontbijten goed, eigenlijk zoals elke ochtend. De keuze is hier enorm dus we laten het ons goed smaken.
De chauffeur pikt ons op en met zijn vieren gaan we de mooiste en beste kliniek van Europa en omstreken binnen. We worden onthaald als koninklijke gasten. Het is er echt zo mooi en schoon en groot, dat ik een operatie aan het verzinnen ben om hier ook naar toe te mogen.

Ik kom binnen op mijn krukken en waarschijnlijk denkt iedereen dat het om mij gaat, maar niets is minder waar het gaat om de mannen zonder haar !

Din en ik hebben besloten even bij de mannen te blijven om daarna naar een shoppingmall te gaan waar we waarschijnlijk helemaal los zullen gaan. Maar eerst de mannen even op weg helpen en dan zien we ze aan het eind van de middag vanzelf wel weer in het hotel, waar din en ik ook nog een wellness hebben geboekt.

De mannen lopen vragenlijsten door, het meeste voorwerk is al in Nederland gedaan dus zo lang zal het niet duren. Dan lopen we naar de operatie kamers, de mannen zitten vlak naast elkaar.
De artsen zijn ontzettend aardig net als de begeleider/tolk die er niet alleen voor de mannen is maar ook voor ons blijkt te zijn.

We mogen nog bij het aftekenen en scheren zijn en hebben ook nog eens enorm veel lol. We worden zo ontzettend lief en goed behandeld, daar kunnen ze in Nederland nog heel veel van leren.
Deze kliniek behoort dan ook tot de beste van Europa en omstreken en vele bekende Nederlanders en buitenlanders komen hier.

We nemen afscheid van de mannen en dan loopt de begeleider/tolk met ons mee. Hij vertelt ons dat er beneden een prachtig mooi restaurant is waar je heerlijk kunt eten. Of we daar zouden willen blijven of in de prachtig mooie lobby, dan komt hij ons ophalen als het eerste deel van de operatie voor de lunch (3 uur) achter de rug is.
Wij wilde eigenlijk gaan shoppen maar twijfelen bij het zien van het restaurant! De begeleider/tolk vraagt welke mall we naar toe willen en besluit op eigen houtje voor ons uit te zoeken welk het grootste is en geeft ons de info. ook wil hij evt een taxi regelen. maar dan besluiten we toch te blijven hangen tot na de lunch. We zijn toch stiekem wel een beetje gespannen en benieuwd hoe het met de mannen zal gaan.

De tijd vliegt om en voor we het weten staat daar ineens onze begeleider/tolk weer voor onze neus. Alles is zover goed gegaan we mogen onze mannen zien en dat doen we dan ook. Beide mannen doen het heel goed en zitten lekker aan hun lunch. We horen hoe het tot nu toe is verlopen en na een tijdje een half uurtje vertrekken we met een geregelde taxi terug naar ons hotel. (ook dit is weer geregeld voor ons). Ik vermoed dat de begeleider/tolk instructies van onze mannen heeft gehad om ons onder geen enkele voorwaarden naar een shoppingmall te laten gaan want als we op de klok kijken zien we dat daar een tijd meer voor is. Oh wat moeten we toch met al die lira’s ?

Na de lunch gaan we naar boven om onze spullen te pakken en natuurlijk zie * eerder in het bericht HAHAHA mijn din blijft minder aardig aan de receptie want de maat is nu echt vol !

Als we ons melden bij de wellness voor onze Balinese massage wordt ons verteld dat we ons moeten omkleden en moeten wachten in de relax ruimte. We gaan liggen op de bedjes in het donker met een partij but muziek. We praten over de mannen en hoe een leuke tijd we hebben. De bedjes zijn overigens zo keihard dan din d’r rug in tweeën ligt en ik naast mijn manke poot nu ook rug problemen begint te krijgen. Na een uur gaan we ons toch maar eens weer melden en dan blijkt dat ze ons vergeten waren te roepen. Toch wel bijzonder want met ons gekakel en gelach kon je ons echt niet vergeten omdat het zo stil was. 😉

We worden ontvangen door 2 Balinese kleine wijfies,  die wolven in schaapkleding blijken te zijn. Maar dat wisten we nog niet op dat moment.
We hebben 1 kamer samen geboekt dat is wel zo gezellig dachten we, maar als de kleine kenau vrouwen boven op ons klimmen en helemaal los op ons  gaan, al hun frustratie op ons afreageren is de gezelligheid ver te zoeken. Din vraagt of het gaat met me, achteraf bleek dat zijn ook lag dood te gaan net als ik op dat moment, maar ik zei “ja heerlijk” liar liar liar!.

Elke handeling werd 8 keer uitgevoerd en ik lag na 3 keer al af te tellen en me af te vragen of ik het wel zou overleven. Ik wilde niet miepen want dochterlief was net terug van Bali en die had gezegd heeeerlijk joh die massages daar moet je ook eens doen.
Na een uur vertrokken de martelaars uit de martelkamer en toen mochten we bijkomen van de massages. Von en ik gingen helemaal stuk om elkaars bekentenis. Massage from Bali hell !
Toen we van de bedden af wilde komen konden we er met veel moeite vanaf, zij met haar zere rug en ik met mijn manke poot. Nou en toen kwam pas het grootste probleem!!

De Balinese kenau had ook onze darmen gemasseerd, althans onze buiken. En toen begon als een gek de Turks kip van de middaglunch zijn eigen weg te leiden. Ik moest als een gek naar de w.c.
Dus wij naar de kleedkamer waar nog meer vrouwen zich stonden om te kleden en ik als een gek naar de w.c. daar.
Ik zal de details besparen maar na mij wilde niemand meer naar de w.c. en ineens werd er erg fanatiek met de deo door het hok gespoten LOL.

Ik weet zeker dat ik in ieder geval weer een paar kilo lichter was en dat het opluchtte op dat moment. De vrouwen haastte zich de kleedkamer uit en ook din had de nodige opmerking. Daarna hebben we heerlijk in de zon op het terras bij het zwembad gezeten want de mannen zouden nog wel even zoet zijn.

Daarna hebben we boven gedoucht, daar rook het namelijk er lekker fris en gewacht op de mannen. Die stonden na een lange dag voor onze neus, verbazingwekkend vol praatjes en verhalen.
Het was wel even wennen want ze leken wel regelrecht te zijn ontkomen van een slachtveld.
Ze hadden zoveel verhalen en voelde zich ondanks de operatie heel erg goed. De operatie was enorm meegevallen en ze hadden zin om wat te gaan eten. Het was inmiddels al tegen achten dus waarom niet.

We besloten wel in restaurant van het hotel te gaan eten omdat het personeel daar gewend is aan oorlogsslachtoffers zoals onze mannen. Het was een fraaie verschijning. De mannen in het verband, ik op krukken en din dr rug in tweeën van de geweldige massage.

Na een lange dag zijn we lekker ons bed in gedoken met natuurlijk altijd het steevaste tafereel  * OMG!!

De volgende ochtend voelde de mannen zich erg goed, het slapen was el een uitdaging geweest maar voor de rest viel het gelukkig mee.

Om 11 uur werden we opgehaald om terug te gaan naar de kliniek voor controle en uitleg over het wassen en behandelen voor de komende periode. En weer werden we zo ontzettend lief onthaald. Iedereen groette ons en uiteraard wilde ze ook weer op de foto.

assistent,  Donahmed, Begeleider/tolk, Moham Ed

Het verband mocht er af bij de controle was super  goed . Dus er was geen belemmering om iets te gaan doen.  En de mannen hadden er zin in, dus op We mochten nu eindelijk gaan shoppen pad.

We mochten nu eindelijk gaan shoppen onder het toeziend oog van 2 criminele hooligans of 2 mr. white uit Breaking Bad ! De lieve begeleider regelde een taxi naar het bekende winkelcentrum Zorlu .

Daar aangekomen hadden wel wat bekijks. Er lopen in Istanbul heel veel mannen en vrouwen met gehavend hoofd maar zodra er een met krukken bijloopt wordt er toch vragend gekeken. Tsja die taxi’s rijden echt als gekken en dan loop je het gevaar grappen we.
We nemen eerst een bakkie Godiva, een zeer bekend chocolade merk, wat mijn din niet kent want die lust dus geen chocolade (geen echte vrouw)!
En dan zie ik ook tot mijn grote vreugde dat ze chocolade fondue hebben met vers fruit. Ik zeg kijk jongens fruit ! mar wederom leg ik het af, het wordt een NEE.  Dat is echt niet eerlijk, twee kerels en een vrouw die niet om chocolade geeft hoe ga ik dit ooit winnen. Maar als troost mag ik wel een choco milkshake ;(

Na enige tijd gaan we naar een ander deel van de stad met een taxi, want die kosten hier toch niets en met mijn krukken is het geen doen om zoveel te lopen dus elk nadeel heeft zijn voordeel.

We struinen lekker door de stad en over de Grand Bazaar waar je aan 1 dag niet genoeg hebt maar het is er heerlijk warm, gezellig, kleurrijk en belachelijk goedkoop.

Na als het geshop zijn we het zat en willen de mannen een Turkse Durum eten we zoeken door alle smalle stegen en straten en vinden een perfect tentje. Ook daar wil het personeel met ons op de foto, wat is dit toch ? Misschien denken ze dat we bekend zijn. Alhoewel mijn din had van de week echt een goede dag omdat ze voor Shakira werd uitgemaakt. We gingen helemaal stuk. Helemaal toen ze met d’r 5 Turkse woorden indruk probeerde te maken. Ik zei “niet zo bescheiden je kent nog meer woorden, je vergeet oprotten en Koerdische klootzak”. Maar die liet ze dan weer achterwegen LOL.

Als we na een mooie dag terug keren naar het hotel blijkt er een giga file te staan. De taxi chauffeur verzoekt ons uit te stappen en de laatste 2 minuten te lopen naar het hotel. Dit is natuurlijk geen probleem als we het hem hier makkelijker mee maken doen wij dat graag voor de  lieve bevolking. We zijn als zoveel zo aardig geholpen nu is het onze beurt ! Maar als we zijn uitgestapt, herkent eigenlijk niemand iets van de omgeving. Maar ja we zitten ook zo te lachen in de taxi en te lullen dat niemand echt opletten. Als we op googlemaps kijken blijkt dat we gewoon nog ruim 4 km moeten lopen en dat is reten onhandig met een invalide! De taxi chauffeur is echt een IPNE (klootzak) en heeft ons gewoon gepiepeld.

We proberen een andere taxi te regelen maar die rekent de hoofdprijs en we weten inmiddels wel wat de kosten zijn, dus een ander die het voor een derde van de prijs doet wordt aan de haak geslagen en dan gaan we op weg voor de laatste avond in het hotel. We besluiten op aanraden van onze begeleider bij een tentje te gaan eten.

Daar aangekomen bij KEBABI, de naam zegt het als kebab i. Net als friet van piet, friet dus, komt mijn din tot de conclusie dat ze er alleen kebab verkopen.
Ook zit de muziek daar op haar irri factor en uiteindelijk ook op die van mij en worden we binnen een uur van voorgerecht tot hoofdgerecht naar buiten gewerkt.
Het voorgerecht komt en 2 seconden later komt ook het hoofdgerecht en komt nog net niet het toetje…
Het is nou niet echt wat we van de laatste avond hadden verwacht maar jammer maar helaas, we zullen toch een keer terug moeten om de laatste avond goed over te doen HAHAHA.

Morgen is onze laatste dag en vliegen we pas om 19.30 we besluiten voor die tijd nog wel een bezoek te brengen aan de Blauwe Moskee. De eerste dagen zagen sommige van ons dat niet zitten. Maar ik vind dat als je er bent moet je er gewoon een bezoek brengen KLAAR! Anders kan ik hem ook niet van mijn Bucket list schrappen dus we gaan de volgende ochtend na het ontbijt gezellig wee op pad. Gewapend met petjes voor de mannen (ivm nieuw tapijt) en hoofddoek voor de vrouwen zodat we niet een leen luizen doek van een ander hoeven te dragen gaan we op pad.

Eenmaal binnen in de moskee is onze vriend het gelijk zat, de zweetpoten lucht, de klotsende oksels en de geurende muilen worden hem direct te veel. Je zou het niet van hem verwachten omdat hij zich dagelijks tussen de schoonmaakellende begeeft. Maar goed ik moet hem wel gelijk geven het is er echt te erg voor woorden. Hier wil je echt niet met je muiltje op het tapijt liggen! Hoe groot ook mijn aanbidder zou zijn, ik zou zekere weten eerst het tapijt laten shamporellen. Ik zie ook gelijk een extra werk klus voor onze vrienden maar die slaan deze klus resoluut af, het is een grote klus op een prachtige locatie, wat wil je nog meer? Maar goed ze hebben het blijkbaar druk zat LOL.

We besluiten nog even een drankje te doen op het terras en te genieten van de zon en de gezelligheid, want er komt een einde aan de prachtige trip.
We nemen de taxi richting het hotel waar we nog even van laatste lunch genieten. Dan staat onze taxichauffeur er om ons op te pikken en ons bij de luchthaven af te zetten. Wat heerlijk dat alles zo goed geregeld is !

Eenmaal op de luchthaven zien we een mega rij, pffff dat gaat nog wel even duren ben ik bang?

Op dit moment  loop ik met 2 stokken omdat 1 niet in de koffer paste.
Tot ons grote verbazing krijgen we overal voorrang en mogen we overal voor. Iedereen moet de rij in maar wij bescheuren ons en gaan overal voorbij. Tot op het moment van inchecken, hier stop ik even met lachen.
Ik moet en zal worden rondgereden in een Segway rolstoel  van de incheck dame. De luchthaven is mega groot verteld ze en laat mij geen keuze. Ze regelt direct vervoer maar dat wil ik helemaal niet!. Ik wil niet door een ander worden gereden ik wil maar een ding  met Von shoppen achter de douane want we hebben nog lira’s en ruimte in onze handbagage koffers.
De rolstoel laat op zich wachten dus we geven aan dat ik zal gaan proberen  te lopen maar dan gaat de mevrouw weer bellen en gaat ze helemaal uit haar Turkse schim aan de telefoon. Prompt komt er een Segway met een zwaar geïrriteerde  chauffeur, dat hebben we eerder mee gemaakt namelijk een aantal dagen geleden in de taxi met die scheur malloot.
Hij sommeert mij te gaan zitten in de rolstoel en scheurt als een gek over de luchthaven ik verlies mijn vrienden uit t zicht, zij kunnen dit tempo natuurlijk niet bijhouden. Ik ben echt zoooo bang! Met name dat Von nu wel aan het shoppen is en de mannen aan nu aan het bier zitten en ik opgescheept zit al die tijd tussen de invaliden.
Ik wordt naar Star Alliance gebracht daar wordt mijn boarding pas ingenomen en moet ik wachten tot we gaan boarden.

Ik ben natuurlijk  als de dood dat ik mijn stappenteller moet laten zien want in 6 dagen tijd heb ik 3 x rond de aarde gelopen natuurlijk en hoe verklaar je dan die rolstoel en voorrang actie ? Dit werkt natuurlijk allemaal niet rustgevend zoals op de heenweg. Had ik net zo een positieve ervaring op de luchthaven gebeurt dit!

En dan tot mijn grote opluchting zie ik mijn vrienden en manlief, mijn God ze laten me niet achter hier !!!
We zeuren bij Alliance dat ik weg wil en mijn boardingpas terug wil, uiteindelijk lukt het en wandelen we richting de douane. Ook daar mag ik weer voor samen met mijn mantelzorgers.
We shoppen en drinken wat LOPEN naar het vliegtuig en wachten op boarding.

Eenmaal in het vliegtuig blijkt er een technisch probleem (natuurlijk zal niet zo zijn) de airco is kapot dus moeten we  wachten. De bagage bakken liggen overvol waardoor er hier en daar mega onenigheid bestaat (wederom niet echt rustgevend) en als klap op de vuurpijl krijgen we onderweg mega turbulentie en speelt nog steeds de kababi een grote rol in mijn darmstelsel dus moet ik toch naar de wc (uitdaging zonder kruk met mega turbulentie)
Helaas zitten we niet met zijn vieren bij elkaar en komen ze ook het chocolade toetje niet brengen, vind ik weer jammer. Ik krijg een beetje uit het oog uit het hart gevoel

Bij aankomst op Schiphol gaan mijn vrienden met de Previum de meeeega rij voorbij. En een lol dat ze hebben, maar dat is mijn eer te na! Ik loop mee en trek een pijnlijk gezicht richting de paspoort controle in combi met mijn krukken en  guess what zo mogen ook Moham Ed en ik met voorrang de hele rij voorbij!  wat nou dure Previum? Ik heb Medipoint

Er wacht ons nog 1 uitdaging op Schiphol “de  heeft u iets aan te geven?? gasten”. Dat is nu wel ff spannend na onze plundering in Istanbul. Maar wederom kreun ik, kijk ik zielig en mogen wij alle 4 door, achter ons moeten de koffers wel open

Het was een mega top tijd een geweldig avontuur met suuuuper lieve vrienden al werkten ze niet echt altijd mee 😜😂😂😂😂 we gaan zeker nog een keer terug.
Als MohamEd weer eens terug moet voor een veldje ga ik zeker mee.

Extra:

Ik heb nog niet gesproken over onze super lieve begeleider/tolk waar we een gesprek mee hebben gehad. Hij woont in Turkije maar komt zelf uit Aleppo Syrië.
Ik had graag nog uren met hem willen spreken want hij vertelde zoveel interessante dingen over Aleppo, wat mij echt versteld heeft doen staan. Hij vertelde ons dat het nieuws ons totaal andere beelden laat zien dan de werkelijkheid is. Bijvoorbeeld de verhouding van de verwoesting van de stad. Wat wij te zien krijgen is dat 80% verwoest is, hij moet dat erg om lachen, want iedereen reageert zoals wij. Hij zegt “dat is absoluut niet waar, 20% van Aleppo is wel verwoest geweest maar daar zijn ze allang gestart met de wederopbouw. Bepaalde dingen zijn helaas niet meer te herstellen natuurlijk maar het dagelijkse leven is daar al tijden redelijk normaal”.

De rede dat hij in Turkije is, heeft puur te maken met zijn Universitaire studie en beurs die hij aangeboden heeft gekregen in Turkije als econoom.

Het gesprek had me niet lang genoeg kunnen duren maar daar waar helaas geen ruimte voor wat ik echt heel jammer vond.

Hoe gek misschien ook , maar dit moment is voor mij een van de meest bijzondere momenten geweest in mijn leven. Een openbaring, dat je niet alles moet geloven wat de media ons voorspiegelt ook al weet je dat wel. Hoe vaak ik niet heb geroepen er is niets meer over van Aleppo We leven helaas in een maatschappij waar de media haat en onenigheid zaait maar in mijn leven was dat een gewone zaak tot het gesprek met Abdulkadir. Dank je wel daarvoor ook al lees je dit niet, keep spreading the word! Want zo duidelijk de bevestiging krijgen van een persoon die dit ten lijve heeft ondervonden dat heeft enorm veel indruk op mij gemaakt.

• Natuurlijk willen jullie ook allemaal weten hoe het met de mannen is gegaan en hoe het nu met ze gaat en hoe het proces is verlopen etc. Dat ga ik in mijn volgende blog verwerken, dus wil je meer weten? volg dan gewoon mijn blogs!