Kroatië en Bosnië Mostar zomer 2019

Doorreis Duitsland Slovenië naar Kroatië en Bosnië

Mijn koffer lag nog half ingepakt dinsdag avond zijn we thuis gekomen van Parijs en vandaag woensdag zouden we snel alles pakken om te gaan varen. Maar hoe anders dan bij ons kan het lopen?

Het weer is oud Hollandsch klote weer de voorspelling iet veel beter en daar wij toch graag buiten zijn helemaal tijdens onze vakanties gooien we ook dit jaar weer het roer om.

Waarheen ? Geen idee?! pak je zomerkleding ik heb de vooruitzichten in Europa bekeken binnen een uur besluit ik we rijden naar Kroatië. Geen idee waarheen we zien wel. Daar zijn we samen sterk in, hij rijdt en ik roep waarheen, hij gaat geeft aan hotelmoment en ik zoek en vind.

We zijn al jaren samen en weten wat we aan elkaar hebben we zijn een top team wat dat betreft. Zo zijn we al op vele plekken in de wereld gekomen.

Kroatië is voor ons niet helemaal nieuw in 2005 zijn we eerst een week in Rovinj geweest om daarna 2 weken lang een zeil cruise te maken langs alle eilanden naar Dubrovnik en weer terug. Ook hebben we los daarvan Dubrovnik ook al meerdere malen bezocht. (Ik zal ooit deze geweldige reis online zetten).

We vertrekken laat in de middag en rijden nog snel langs de boekhandel want ik kon mijn reis Kroatië boekje niet vinden in mijn reiskast. De man achter de balie vraagt of het een cadeau is of voor mezelf en als ik bevestig dat het voor mezelf is vraagt hij wanneer ik ga. Nu, antwoord ik. Aan zijn gezicht te zien zie ik dat hij denkt die is lekker voorbereid maar bij het zien van mijn teenslippers in het regenachtige Hoofddorp verdwijnt zijn twijfel aan mijn verhaal. Hij wenst ons een goede reis en staart naar mijn teenslippers terwijl het hoost van de regen.

Wat een enorm kloten weer onderweg het is woensdag laat op de middag manlief moest nog even in de hevige regen de bandenspanning checken. Hij laat t ventieldopje van zijn auto vallen en door t klerenweer kan hij hem niet vinden. Hij vraagt om de plu en uiteindelijk vindt hij t kleine dopje. Drijfnat stapt hij in lichtelijk met een soort humeur van niet echt in de stemming voor een grap. Deze actie is de bevestiging dat we zo snel mogelijk weg moeten ver van hier, zeg maar de druppel die de emmer deed overlopen.

Het lijstje gaat door mijn hoofd, alles goed afgesloten? Alles mee? Ja ! Nu kan het genieten beginnen, Genieten met de grote G!

Duitsland Wiesbaden

We rijden via Duitsland om een uur of 8 krijg ik het “boekzoekhotel” verzoek. We zitten in de buurt van Wiesbaden. Ik vind een budget Ibis iets van de snelweg af en als bonus zit er ook nog een schnitzel tent om de hoek. Dus hoe mooi wil je het hebben?

We checken in voor 1 nacht en wandelen richting Schnitzel Queen waar we heerlijk in korte mouwen op het terras ploffen. En ja zo snel kan het gaan, van hoosbui ellende naar een terras met schnitzel!

Door richting Oostenrijk

De volgende dag rijden we weer op ons gemakkie door. Na een flink aantal kilometers besluiten we redelijk op tijd te stoppen om even heerlijk bij een hotel te relaxen. We komen uit in Tweng bij hotel Gell. (hotel Gell Tweng Oostenrijk.)

We hadden nog nooit van de plaats gehoord maar het blijkt om een skigebied te gaan bij Katschberg ook dat zegt ons niets maar zo kom je nog eens ergens. We worden bij binnenkomst direct door geloosd naar de eetzaal en zonder dat we weten wat we gaan krijgen staan er 2 borden voor ons neus. Iets vegetarisch en iets met vlees. De communicatie tussen de ober de eigenaar en ons is zeg maar “zeer bijzonder” maar we hebben er lol om het is ten slotte vakantie.

Even later schuift er een Engels gezin aan met 3 kleine kinderen en ook zij liggen gevouwen om de hele situatie. Niemand weet wat hij te eten krijgt of waar we straks zullen slapen. En als de kinderen een of andere vaag uitziende soep krijgen voorgeschoteld en helaas geen patat met schnitzel waar ze op hadden gehoopt, begint de pas echt de pret voor ons. Dikke tranen en gemekker niemand neemt een hap van de soep, de ouders verontschuldigen zich naar ons toe maar wij zien er de humor wel van in. Het zijn gelukkig niet onze kinderen grappen we.

Als we na het diner in onze kamer komen zijn we enorm verrast door de grootte en de frisse mooie kamer met een prachtig balkon. Helaas blijven we maar een nacht want de voorspellingen hier zijn ook niet erg best en zullen we weinig tot geen gebruik maken van het mooie balkon met super uitzicht.

Doorreis Slovenië op weg naar Istrië Kroatië

De volgende dag moeten we nog een flink eind rijden en onderweg staat ons een partij noodweer te wachten met name in Slovenië en noord Kroatië zo schijnt volgens de appjes die ons bereiken.

Ik surf in de auto over het internet want de bestemming is Kroatië maar welke richting zullen we opgaan?. Ik zoek iets richting de kust met een accommodatie direct aan het strand. We komen uit bij de plaats Medulin in de buurt van Pula, dus hup op naar een paar dagen relaxen aan het strand op het schiereiland Istrië.

Onderweg barst en vreselijk noodweer los vooral in de buurt van Slovenië gaat het vreselijk te keer. We zien geen hand voor ogen en hagelstenen zo groot als knikkers. We moeten zo snel mogelijk weg hier en rijden door op zoek naar de zon.

Medulin Istrië Kroatië

Ik zoek op het internet naar een leuk onderkomen en we komen uiteindelijk uit bij villa Idila in de badplaats Medulin. Het bleek in eerste instantie lastig te vinden maar het was het zoeken zeker waard! We krijgen een appartement dat super groot blijkt en er zit zelfs een heerlijk ontbijt bij in te zitten. Het ligt recht aan het strand met uitzicht over de zee en aan de achterkant de boulevard waar van alles en nog wat te beleven valt.

Medulin is een drukke badplaats met één van de weinige zandstranden en met veel vertier en zitten veel campings in de omgeving en er is een geweldig leuke boulevard vol restaurants en winkeltjes ook er is een mooie jachthaven. En ja dat blijft toch trekken he, die jachthaven. Want in de de jachthaven is altijd wat te beleven. Mensen die duidelijk voor het eerst een bootje op een trailer proberen te hijsen en onder druk van toeziende ogen (die van ons bijvoorbeeld) volledig in de stress schieten, waardoor het een groot fiasco dreigt te worden, ja het grote genieten met de hoofdletter G.

We blijven 2 nachten in Medulin, wandelen heerlijk rond en drinken wat bij een super leuke tent aan het strand. Wat ons direct opvalt is de gastvrijheid en vriendelijke mensen. Na een paar dagen houden we het hier voor gezien we willen nu meer richting het binnenland. Ik heb onderweg een wegenkaart gekocht met schaal 1:1 en als ik hem openvouw verdwijn ik helemaal onder de kaart. Ik zie er wel de humor van in, maar de chauffeur vindt het duidelijk minder grappig omdat ik het hele voorraam en zicht schijnt te belemmeren. Ik hou bij rondreizen altijd een kaart bij me zodat ik later de route nog eens terug kan zien, waar we allemaal geweest zijn. regelmatig zie ik mensen in voorbij gang kijken met zo een blik, joh zit er geen eens navigatie in die bak? Maar ja noem het een tik, ik vind het nou eenmaal bij de vakantie horen. Lekker kaartje op schoot en lijntjes tekenen inclusief weer bericht van de desbetreffende plaats.

Grabovac en Plitvice meren

We willen graag de Plitvice meren bezoeken ondanks dat we hier al eerder zijn geweest. Ik vind een guesthouse in de buurt van de meren waar we naar toe rijden maar eenmaal bij aankomst blijkt het niet te zijn wat ik er van verwacht had dus hup door naar de volgende. Uiteraard zoek ik er altijd meerdere zodat we in dit soort situaties snel kunnen schakelen. Ja soms zit het mee maar soms is het niet wat er op het plaatje staat.

Onderweg stoppen we bij een klein leuk tentje langs de weg in Saborsko bij Hunter’s Tavern waar we een pizzaatje bestellen.
Dit ding blijkt zo dik belegd dat we daar waarschijnlijk de hele vakantie van hadden kunnen eten. Ik denk dat de hunters daar grote trek hebben als ze gejaagd hebben want voor de normale grote eter zoals wij is dit niet te doen. Ik voel me enigszins schuldig als we meer dan de helft laten staan maar hopelijk komt het goed terecht misschien bij een van de hunters zelf.

We rijden door naar ons volgende onderkomen Pension Cancar in Grabovac worden we enorm gastvrij onthaald. (pansion villa Cancar.) Er is nog plek en uiteindelijk bevalt het zo goed dat we direct besluiten een dag extra eraan te plakken. We krijgen een prachtig appartement met hotel service en ook het ontbijt is er net als het diner super. We raken in een interessant gesprek met de eigenaresse, die ons alles verteld over de oorlogsjaren wij zij als puber in verzeilde. Ook vertelde ze hoe zij haar man heeft ontmoet en dat hij nog scherven in zijn schedel heeft van de gevechten. Het is bewonderend waardig hoe zij de draad allemaal weer hebben weten op te pakken ondanks het grote leed en verlies van vele dierbaren. Het zet je weer even met beide benen terug op de grond. Ik bedank haar voor het interessante gesprek en dan maken we ons op voor de nacht.

Op aanraden besluiten we de volgende ochtend heel vroeg te vertrekken naar de Plitvice meren dat 8 kilometer van het verblijf ligt. Maar onderweg in de auto zitten we te kletsen en missen we de afslag naar de ingang 1 en ingang 2. Na zo een 30 kilometer hebben we beiden het gevoel dat er iets niet helemaal goed gaat, dit overkomt ons wel vaker en ook de navigatie houdt zich angstvallig stil. We keren om en dan na een stuk terug rijden zien we de befaamde ingang 2. Helaas zijn we er niet zo vroeg als we in gedachten hadden, door deze actie maar het is niet anders, gelukkig hebben we de hele dag de tijd.

Helaas konden we de entreekaarten niet meer online kopen, dat moet namelijk 2 dagen van te voren, maar we konden wel zien dat er nog kaarten te koop waren voor toegang vanaf 12 uur die middag. Manlief parkeert de auto terwijl ik aansluit bij de achterlijk lange rij. Ik laat me niet ontmoedigen want op gegeven moment ben je toch niet meer de laatste in de rij zeg ik dan maar.We staan meer dan een uur en moeten na aankoop een aardige tijd overbruggen dus met een kop koffie en een stuk verse apfelstrudel wachten we in de zon en genieten we van de alsmaar groeiende rij voor onze ogen. Ik hou mij hart vast als we allemaal worden losgelaten in het park, maar goed zij dealen er dagelijks mee dus het zal wel goed gaan. Per uur worden er een x aantal mensen toegelaten, het park was al om 7 uur open tot 21 uur. Een tip koop wel je kaarten 2 dagen van te voren online en reserveer een vast tijdstip dat scheelt een hoop wachten. Na enige tijd moet ik naar de wc en dan staat daar een onaangename verrassing te wachten, of beter gezegd ligt daar op de grond te wachten. Dit is natuurlijk fokking onhandig met mijn niet functionerende knie en ik vraag me af hoe ik hier droog uitkom.

Er is helaas geen invalide toilet die moeten blijkbaar maar gewoon hun plas ophouden of hun slurf buitenboord hangen. Maar in mijn geval probeer ik op één of andere manier een houding te vinden waarbij mijn knie niet te veel belast word. Nou laat ik het zo zeggen.. niet makkelijk en deels gelukt.

Als we eenmaal het park in mogen om 12 uur lopen we eerst een stuk om vervolgens bij een treintje aan te komen die ons naar de bovenste meren brengt. Hier vanuit maken we een wandeling (route H) van ongeveer 9 kilometer om te kijken of dat wil lukken met mijn knie. Het is veel klim en klauterwerk met allerlei trappen en hoge temperaturen maar het lukt me aardig.
Op sommige plekken geeft het wel een beetje een Efteling gevoel vanwege de menigte die foto’s in allerlei posities nemen, maar ja wij doen er natuurlijk net zo hard aan mee. Richting het einde van de route pakken we een boot voor een tocht over de meren en ploffen we daarna neer om iets te drinken en te eten bij het restaurant aan het meer. Hierna besluiten we om niet met het treintje terug te nemen maar om toch nog terug te wandelen. We plakken er nog flink wat kilometers aan vast wetende dat we morgen een extra rustdag hebben ingepland.

Aan het einde van de dag keren we terug en zoeken we nog wat verkoeling bij het zwembad net als de volgende dag waar we dan ook niet veel uitvoeren behalve insmeren en genieten van de rust. In de avond besluiten we een restaurantje in de omgeving op te zoeken. We zien 2 restaurants waar de mensen buiten in de rij staan te wachten en als we een derde restaurant zien waar verbazingwekkend nog plek is, besluiten we daar te gaan eten.
Samenvatting: Bediening slecht, wachttijd om iets te bestellen meer dan een uur dus zelf een menu gezocht, wachten op je eten meer dan een uur na meerdere malen gevraagd waar ons eten bleef, mensen liepen weg zonder iets besteld te hebben, mensen liepen weg omdat ze deel van hun eten niet kregen of niets hadden gekregen. Niet echt een aanrader geen fooi, wel slechte recensie geplaatst als één van de velen blijkt later.

Sinje

Na een paar heerlijke dagen in Grabovac besluiten we weer door te toeren dit keer naar de plaats Sinj. Er zit in het dorp maar een hotel maar de omgeving dus geen uitzoekwerk, het zou er erg mooi moeten zijn en het dorpje heel gezellig. Na een prachtige rit komen we aan bij het hotel Alkar in eerste instantie willen we 2 nachten blijven maar dat is niet mogelijk. Men zal ons laten weten wanneer er een annulering is zodat we langer kunnen blijven.
Ik heb een leuk gesprek met de balie medewerkster die vraagt of ik uit Australië komt vanwege mijn accent. Zij blijkt daar te zijn geboren nadat haar ouders waren gevlucht vanwege de oorlog. Toen alles weer veilig was zijn ze terug gekeerd.

Onze kamer is niet echt bijzonder maar wat geeft het, we hebben onderdak dus badpak aan en op naar het zwembad. We lopen rond het hotel.. wel lopen iets verder van het hotel… maar niets geen zwembad te vinden. Manlief gaat het toch maar even vragen. Blijkt het op minimaal 5 minuten lopen te zijn. We krijgen entree kaarten voor het plaatselijke olympische zwembad ! Dus niks barretje en bedje vanaf je hotel het zwembad in. Helaas blijken de gegevens niet te kloppen zoals vermeld op booking.com. Ik stuur nog een mail erachter aan maar dat haalt niets uit helaas.

We besluiten het dorpje in te gaan, daar zien we duizenden stoeltjes maar verder is het uitgestorven. Er is geen hond op straat het lijkt wel een spookdorp. Als we door het dorp lopen zien we ook dat er geen restaurant te vinden is op 1 na en een soort snackbar King Burger. De winkeltjes lijken bijna allemaal dicht op een enkele na, de schoenenwinkel blijkt open en tot grote vreugde van manlief, lukt het hem weer schoenen te kopen. Ja joh de een koopt een ansichtkaart of andere plaatselijke prul maar manlief koopt schoenen als souvenir.
Maar wat is er toch gaande in dit dorp? al die stoeltjes maar verder geen hond of mens op straat… We ploffen neer en willen wat te drinken en een snack bestellen, snacks hebben ze niet, sterker nog helemaal nergens is er een snack te krijgen of een lekker ijsje en de drank is grotendeels op.
Er is nog wel een bietje en water, dus water for me.

Na de verkoeling duiken we de plaatselijke ongezellige snackbar in voor een mega burger en wandelen terug naar het hotel. Nee 2 nachten is niet nodig, doet u vooral geen moeite. ‘S avonds lopen we opnieuw terug het dorpje in en dan lijken we in een totaal ander dorp te zijn terecht gekomen. Het dorp bruist en leeft alle stoelen zijn bezet, iedereen drinkt en het is een groot zuipfeest. We lopen naar dat ene enkele restaurantje, waar we een ontzettend leuk gesprek hebben met de ober. Er schijnt een toernooi te zijn van de omliggende dorpen met paarden en ringsteken in traditionele kledij. Het duurde een week en vandaag was ergens buiten het dorp de laatste dag. Men kwam vanavond naar “boven” om het hier af te sluiten.
We worden uitgenodigd voor een rondleiding door het prachtige restaurantje waar alle historie aan de muren hangt en dan horen we hoe dat allemaal tot stand is gekomen. Er is normaal niets te beleven in dit dorp maar een keer per jaar is het dus feest en dat wordt dan hier afgesloten.
Voor we terug wandelen naar het hotel vertoeven we nog even heerlijk op een terras tussen de feestende toernooi strijders en genieten van het lekkere buiten zijn de temperatuur en de aangevulde drank voorraad.

Trogir en het Biokovo national park

De volgende ochtend vertrekken we weer. Ik had wederom de avond ervoor via booking.com een accommodatie geboekt voor 1 nacht in Trogir, aangezien deze steeds vol zat en nu vrij kwam heb ik gelijk mijn kans gepakt. De recensies waren lovend en na een privé berichtje aan de eigenaar konden we zelfs 2 nachten verblijven in het appartement in Trogir.

Ik heb een prachtige route uitgestippeld en wil via een omweg naar het natuurpark Biokovo om daar naar de top te rijden de Sv. Jure op 1762 m. We komen aan bij het park en betalen de entree iets van 6 euro pp en beginnen aan de tocht omhoog met de auto. Het bulkt van de haarspeld bochten en de weg wordt al heel snel heel smal. De entree man legde ons uit dat het niet gevaarlijk was als we maar rustig aan deden.
Al snel merken we dat wij met onze flinke auto hier en daar een stukje weg te kort lijken te komen in de breedte. Er kan geen tegemoet komende auto passeren, dat kan alleen bij een inhammetje.
Het wordt steeds spannender, ik ben zo blij dat ik niet hoef te rijden, maar ook als passagier word ik soms minder vrolijk als we heeeeel dicht langs te afgrond rijden. Na een aantal kilometers zit er een restaurantje en tevens een plek waar je nog om kunt keren mocht je je bedenken.
Ik word daar best buddy’s met een ezel na wat selfies met Donkey and me besluit Donkey een soort van schuur act uit te voeren met een zwarte auto.
In eerste instantie lig ik in een deuk als ik het zie gebeuren vanaf het terras onder het genot van een drankje. Maar ja ik heb die dag mijn lenzen niet in dus zie het allemaal niet zo heel helder, dus zeg ik nog droog; staat donkey nou te schuren met die Duitse wagen? Ja zegt manlief enigszins geïrriteerd, maar dat is geen Duitse auto dat is onze auto! WAHAHAHA serieus ik had niet eens gezien dat het onze auto was. Ik bedoel al die zwarte auto’s lijken toch op elkaar!

We vervolgens de rit naar boven en echt het is soms doodeng maar oh wat is het mooi !! Het landschap gaat van pijnboom bos naar vlakke weides naar gesteente en boven de boomgrens. Smalle paadjes waar je geen tegenligger kan zien aankomen, wilde paarden, mooie koeien etc. alles is even prachtig. Als ik een soort mast ver weg in de hoogte zie opduiken zegt manlief; ik denk niet dat we daar kunnen komen. Maar als we eenmaal verder door rijden blijkt dat hij ongelijk had. Het uitzicht is spectaculair met uitzicht over heel Kroatië en Italië, maar de rit terug is minstens zo gaaf om te doen. Mocht je plannen hebben voor Kroatië dan zou ik dit echt als tip willen meegeven. (natuurpark Bikovo)

De rit duurde langer dan ik had ingepland want hier vandaan moeten we nog een aardig stukje naar Trogir naar ons nieuwe onderkomen, waar we uiteindelijk later dan gepland arriveren. Bij aankomst zakt de moed in onze schoenen. Het vervallen gebouw komt niet in de buurt van het plaatje en zit direct aan de drukste weg van Trogir naar Split. Ze hebben heel slim de onderkant van het gebouw op de foto gezet maar niet de verdieping erboven of het hele huis. Ik weet niet wat ik ermee aan moet, 1 nacht is al betaald en het is al laat, we zijn best moe en willen graag wat eten en slapen.
We moeten de auto ergens achter parkeren en lopen dan richting het appartement. De hostess is mega aardig en de kamer en beneden verdieping zien er tip top uit.
Dan blijkt dat we geen ontbijt in het appartement krijgen maar ergens in een restaurant aan de drukke hoofdweg aan de overkant, die we met gevaar voor eigen leven moeten oversteken. Als dat nog niet genoeg is om te verwerken blijkt het appartement recht onder de aanvlieg route te liggen. En echt ik ben wat gewend ik woon immers in Hoofddorp, (u weet wel bekend van de klagers ivm. laag overkomend vliegverkeer), maar dit is echt dood eng. Nog nooit heb ik vliegtuigen zo laag over huizen zien komen en dat elke 30 seconden !
Het appartement zou aan het strand liggen met strandtent, maar ook dit blijkt niet het geval. We moeten door een achenebbisj deel heen wandelen en komen daarna op een treurig stukje strandachtig iets uit waar de strandtent als minstens 10 jaar niet meer open is geweest. Verder is het geen zee maar meer moerasachtig deel. Al met al IK WIL HIER NU WEG!! helaas is NU op dit moment geen optie, maar 2 nachten blijven ook niet. We vallen uiteindelijk in slaap maar het appartement blijkt erg gehorig, mensen lopen over de gang naar de gezamenlijke keuken en om 4.30 lijkt het wel spitsuur in de gang maar ook de snelweg blijkt in volle gang het lijkt het circuit wel. De vliegtuigen zijn non stop aanwezig en zorgen ook voor een bak herrie. Ik heb bijna niet geslapen en al uren bezig op zoek naar iets anders ver weg van hier.
Gisteravond hebben we wel direct doorgegeven dat we “helaas” door omstandigheden toch maar 1 nacht kunnen blijven, dit was geen probleem. Het rare is wel dat er bij dit verblijf enkel goede recensies staan, ik kom echt niet mee het lijkt wel of wij in een totaal ander verblijf zitten.

Podstrana

Het is ochtend manlief wil ontbijten en dan ook zo snel mogelijk met gierende banden dit oord verlaten. Met gevaar voor eigen leven steken we de bizar drukke weg over om bij ons ontbijt te komen. Daar zitten we dan buiten aan een triest ontbijt aan een snelweg met vliegverkeer vlak over ons heen, we kunnen elkaar niet verstaan en goddank zijn we niet de enige die er zo overdenken. De mensen om ons heen zien er net zo verloren uit als wij.
We proppen een broodje en koffie naar binnen en binnen een mum van tijd rijden we terug waar we gister vandaan kwamen. We zien nog een taxi aankomen die stopt met een vrouw met bagage ze draait zich om en kijkt net zo bedenkelijk als wij de avond ervoor.

We rijden voorbij Split zo een 35 km vlakbij het Biokovo gebergte. Ik heb weer wat weten te vinden op internet en gaan vol goede moed op weg. En oh ja natuurlijk had ik een minder goede recensie geplaatst maar wederom wil booking.com er niets mee doen.

Helaas lijkt het adres niet helemaal te kloppen met de accommodatie waardoor we wat verward rondrijden. We keren om ergens in de plaats Podstrana om nog eens goed te zoeken en dan ineens duikt de juiste naam van de accommodatie op.
Ik heb dit keer niet vooraf geboekt, we gaan eerst kijken of het iets is en volgens meerdere sites zou er plek moeten zijn voor 2 nachten.
Het apparthotel of wel villa zoals zij dat noemen blijkt meer dan een schot in de roos met 12 kamers. En wel zodanig dat we direct besluiten dat we 7 nachten willen blijven. Ongelooflijk maar waar er is nog precies plek voor ons voor 7 nachten, de eigenaar is super relaxed, ontbijt, service, bedjes en parasols het zit er allemaal bij in en ook nog een hele schappelijke prijs.
Het is een super relaxte plek aan het strand met een bar en restaurant, en niet te vergeten prachtig uitzicht en super mooi weer en totaal niet massaal.

We brengen de dagen heerlijk door en genieten van het mooie weer en gezellige sfeer. We besluiten wel wat te gaan ondernemen en naar Split te gaan. Er wordt ons verteld dat bus 60 ons binnen 35 minuten of 50 minuten hangt af van de drukte ons naar Split brengt. Kosten 3 euro pp.

Split

Wij zijn altijd grote fan van de hop on off bus dus besluiten die dan ook hier te nemen, maar dat gaat er hier net even anders aan toe dan gebruikelijk.

De tickets incl. opstap tijd worden op naam gereserveerd kosten 20 euro pp. Zo is er een tour door de stad en 2 buiten de stad om. Doe je de één, dan red je de ander niet en andersom. We kiezen voor de rode lijn door de stad. De rit duurt ongeveer 75 minuten. Wij hadden gehoopt om de andere lijnen te kunnen aansluiten maar dat blijkt niet mogelijk. Deze nemen je namelijk mee op een 4 uur durende toer naar oa een grot of kasteel maar daar komen wel extra kosten bij en was voor ons niet echt interessant.

We zitten lekker de wind wappert door ons haar en de zon schijnt. wel moet ik eerlijk toegeven dat wij de toer door de stad niet heel bijzonder vonden met de bus en zou ik hebben geweten, ik waarschijnlijk voor een stadstreintje hebben gekozen, die ook in de smalle straatjes komt. Deze staan ook bij het grote plein bij de haven. We besluiten een excursie kantoor in te lopen en vervolgens een georganiseerde reis naar Bosnië te boeken. Deze is pas over een paar dagen en we zorgen ervoor dat we worden opgehaald tegen die tijd.

Daarna wandelen we nog wat door de stad en nemen we een ijsje, daarna besluiten we wat te gaan eten. Eenmaal aan tafel word ik aangesproken door een Australisch stel waar we vandaan komen, uit welk deel. WAHAHAHA we hebben een ontzettend leuk gesprek met veel raakvlakken en wisselen tips uit over cruises en wat al niet meer. De man ‘Kies’ ofwel Kees komt oorspronkelijk uit Beverwijk en zijn vrouw is Australische. ik grap nog even wat je ver haalt is lekker en dat moet manlief beamen met ook zijn eigen import.
We nemen uiteindelijk afscheid en dan begin ik aan mijn lauw geworden eten, want koud worden met deze temperaturen is echt onmogelijk.

Daarna wandelen we door de stad en besluiten bij een hippe tent wat te gaan drinken. Als we lekker neerploffen en wat bestellen vragen de 2 jongens naast ons of we uit Australië komen. Het moet echt niet gekker worden, ik moet echt wat aan mijn accent gaan doen 😉 We raken uiteraard weer in gesprek en horen de plannen van de 2 mannen aan, ze zijn los van elkaar aan het reizen door Europa en hoe leuk is het dat een van de mannen vlakbij mij heeft gewoond in Australië ?
Na verloop van tijd gaan de boys weer op pad, de één richting Spanje de ander richting de UK. Het leuke van vakanties en rondreizen vind ik eigenlijk wel dat we altijd leuke mensen tegenkomen met verschillende achtergronden, culturen, levensstijlen en verhalen.

Split is niet heel groot en heeft best een leuk binnenstadje maar we zijn meerdere malen in Dubrovnik geweest, dan valt Split wel een klein beetje tegen. Of misschien had ik iets meer van Split verwacht of ben ik toch een beetje verwend?

Strand en relaxen

De volgende dag pakken we een lekkere strand dag die we afsluiten met een fantastisch etentje bij een restaurant verder door op de boulevard. We hebben 1 van de 3 tafeltjes weten te reserveren op het strand. Een tafel bijna in het water en met onze voeten in het zand, nou ja zand? er is niet echt zand maar een zandkiezelstrand en dat bij een prachtige zonsondergang genieten van een overheerlijk diner.

We doen een paar dagen rustig aan genieten van alles om ons heen, de mooie zee en de heerlijke temperatuur. Helaas krijgen we te maken met een doorstroom van andere mensen in het appartementen complex. Het grote handdoekje leggen is ineens begonnen. Iedereen in het appartement heeft een eigen bedje alleen niet allemaal onder een parasol. Er worden bedjes gekaapt voor kinderen, die geen seconde op het bedje willen liggen maar in zee dartelen. Ook komen er mensen pas om 1400 uur eens naar hun handdoek kijken en houden het na 10 minuten voor gezien terwijl de handdoek gewoon blijft liggen, op een bedje onder een parasol. Het is echt te idioot voor woorden!
Wat ook opvalt is dat er veel Duitse Kroaten zich gruwelijk misdragen en zeer neerbuigend opstellen naar het personeel. Heel erg jammer want we hadden verwacht dat deze groep juist begrip zou hebben voor het ‘achter gebleven eigen volk’. Maar nee ze behandelen hun eigen dorpsgenoten als stront, ik word er echt verdrietig van als ik dit zie gebeuren.

Bosnië

We moeten vroeg op en worden om 06.30 bij een ander hotel opgehaald, althans bij de bushalte ergens tegenover het hotel. Het is allemaal wel een beetje onduidelijk en de twijfel slaat lichtelijk toe als om 07.00 er nog steeds niemand is komen opdagen. Het was erg vroeg opstaan want we moesten ook nog een flink stukje lopen dus het zou toch niet waar zijn, dat het allemaal om een misverstand zou gaan? Één klein bijkomend voordeel van vroeg op is, is dat het heerlijk koel aanvoelt ondanks dat het dik in de 20 graden is.

En dan ineens verschijnt aan de ‘verkeerde’ kant van de weg dan toch een grijs busje zonder belettering. Hij keert om en vraagt of wij naar Bosnië gaan. Na een korte check van papierwerk blijkt alles te kloppen en stappen we in. We worden eerst naar Split gereden naar een grote touringcar waarmee we verder reizen richting Bosnië.

Bosnië… tjsa voor veel mensen ook voor mezelf een land met een vreselijke historie en de beelden van oorlog die we vooral via tv kennen. Het stond al jaren op mijn bucket lijstje, maar ja kon het wel? was het overal veilig? etc. etc. Het advies was om toch georganiseerd te gaan. Achteraf denk ik dat we prima zelf hadden kunnen gaan maar goed jezelf laten rijden is ook wel prettig qua ogen dicht en bijkomen tijdens de rit, voor sommigen dan.

De rit er naar toe is werkelijk prachtig, bij de douane is het wel even spannend, duurt het een half uur of 4 uur ? hebben ze er zin in of helemaal niet? Het is allemaal zo corrupt als wat. We hebben ook te maken met mensen in onze bus van buiten Europa die dus niet in bezit zijn van een Europees paspoort. Daarbij zitten er zeker weten sws 1 persoon in de bus met openstaande boetes. Uit betrouwbare bron weet ik dat diegene naast me zit 😉 We hebben hier niet van te voren bij stil gestaan en dat is misschien maar goed ook anders hadden we dit vast niet gedaan.
Achteraf begreep ik uit betrouwbare bronnen dat dit wel eens voor een probleem had kunnen zorgen.
Maar goed de mannen bij de douane hebben er zin in en worden afgekocht met flesjes water, en na 20 minuten mogen we allemaal door. Helaas tot mijn grote teleurstelling krijgen we geen stempels alleen de mensen van buiten Europa.

We maken een stop bij een klein dorpje Neretvanski waar een restaurantje en wat winkeltjes zitten. Laat je niet misleiden door het einddeel van de plaatsnaam ‘ski’ want de temperatuur in de ochtend is inmiddels al een dikke 40 graden er valt hier niets te skiën.
We kunnen hier wel met euro’s en Kroatische kunas betalen, de kunas blijken in ons geval gunstiger uit te pakken.

Na een stop rijden we door naar de plaats Mostar. Mostar is een geweldig mooi dorpje aan de rivier Neretva. Het is een prachtig dorpje met grove keien, vele restaurantjes en winkeltje en uiteraard de bekende brug Stari Most.
Vanaf deze brug moesten de jongens vroeg 25 meter omlaag springen in de rivier om zo te bewijzen dat ze een echte man waren.
Het springen wordt nog steeds gedaan maar dan op commerciële wijze. Mannen springen dagelijks voor ongeveer 30 euro van de brug en maken er een show van alsof ze zonder parachute uit een vliegtuig springen.
Wel verdienen ze respect want de temperatuur is inmiddels in de zon ver in de 50 graden en het water temperatuur ligt rond de 10 graden.

De mensen zijn ook in Bosnië wederom enorm vriendelijk en behulpzaam, de prijzen liggen wel wat lager dan in Kroatië, het toerisme in deze stad is wel enorm. Algauw stroomt het stadje vol en lopen we voetje aan voetje in de kokende zon. We zoeken een restaurantje aan de rivier maar die biedt geen enkele vorm van verkoeling behalve een glas water waarvan de ijsklontjes direct smelten.

We brengen aardig wat uren in Mostar door om vervolgens weer verder te reizen naar een prachtig stuk natuurgebied met fantastische watervallen de Mala Kravica. Het is nog steeds enorm warm en de airco in de bus kon het niet aan. We plakken en zweten allemaal dus als we aankomen willen we zo snel mogelijk de bus uit om naar de watervallen beneden te wandelen die ons hopelijk wat verkoeling gaan bieden. Er gaat ook een treintje maar we kiezen toch om heel rustig op ons gemak naar de watervallen te wandelen met hier en daar een beetje schaduw van wat bomen.

Na een lekkere wandeling komen we aan bij een geweldig gave plek!. Mensen duiken massaal het water in maar wij kiezen lekker voor een drankje op een stoeltje onder de bomen. Het is hier heerlijk en duidelijk een paar graden koeler dan in de zon boven. Heel even lijken we een piepklein briesje te voelen of is het slechts verbeelding? In ieder geval ik zou hier wel dagen kunnen blijven maar helaas na verloop van tijd moeten we echt weer naar boven wandelen richting de bus die ons terug zal voeren naar Split.

Onderweg zien we ook in het binnenland enorm veel huizen die nog steeds in slechte staat zijn en met duidelijk zichtbare schade van kogels en bommen van de oorlog die hier woedde, net als in Kroatië.

De gids vertelt ons uitgebreid over hoe de verdeling inmiddels is en hoe de oorlog is ontstaan. Hij heeft het er duidelijk moeilijk mee en vindt het lastig om over bepaalde situaties uit te laten als mensen hem vragen stellen.
Niemand is te vertrouwen en de situatie is nog steeds niet veranderd qua gedachtegangen tussen bepaalde groeperingen.
Het oude Joegoslavië is verdeeld in meerdere landen en door economische redenen verschuiven bevolkingsgroepen op.

Kroaten trekken nu meer richting Duitsland voor betere kansen en werk, de Bosniërs trekken op hun beurt naar Kroatië, de Albanezen weer naar Kroatië en dan te bedenken dat hun mening en denkwijze niet is veranderd sinds het begin van de oorlog. Men blijft huiverig hoe het verder zal gaan verlopen voor de toekomst.

Het was een zeer leerzaam gesprek van de gids en wederom bezochten we een prachtig mooi land waar ik respect voor heb. De manier waarop mensen verscheurd zijn, familie en vrienden zijn verloren en de draad hebben weten op te pakken. Men er ook nog eens alles aan doet om toeristen aan te trekken en het naar het zin te maken..

We komen terug in Split er is zojuist gebeld dat we worden overgeheveld in een klein busje en bij het andere hotel worden afgezet in Podstrana. Het was een enorm lange dag en we moeten nog wel een aardig stukje lopen naar ons verblijf. Ik trek de stoute schoenen aan en vraag of de driver misschien zin en tijd heeft om nog een paar kilometer door te rijden om ons voor de deur af te zetten, we zijn de laatste in de bus.

Het blijkt geen enkel probleem ! ongelooflijk wat een heldendaad zo ontzettend lief. We stappen voor de deur uit althans aan de overkant bij de supermarkt, of we dat erg vinden want dat kan hij beter omkeren.
En natuurlijk vinden we dat erg HAHAHA we bedanken hem hartelijk in mijn 3 woorden Kroatisch.
Daarna lopen we de supermarkt in we halen Franse kaasjes (dat in Kroatië) met een brood. Ik investeer in een chique plastic bestek, we kopen chocolade toetjes en gaan naar ons appartement.

Hoe is het mogelijk dat we nou ook nog precies op tijd zijn voor de voetbal?? Op het balkon met een drankje en Ziggo live sport, uiteindelijk kijken we verder op bed met de airco aan en picknicken we heerlijk op bed verder.
De grootste uitdaging blijkt wel een brood te moeten snijden met plastic bestek 😉 Natuurlijk hadden we gewoon beneden een mes kunnen halen maar daar zijn we gewoon te lui voor en om daar nou roomservice voor te bellen.. Wat een fantastische afsluiting. Hoe simpel kan het zijn, plastic bestek, Franse kaasje in je appartement kamer met de tv aan, dit is wederom Genieten.

De volgende dag doen we lekker een stranddagje, we beginnen met ontbijt met uiteraard fantastisch uitzicht. Daarna loop ik even naar boven naar mijn kamer om nog wat te pakken en kom ik ‘schoonmaak oma’ tegen. Ze heeft me in Kroatisch leren tellen en overhoort me nu elke dag. Maar nu moet ik ook zeggen in het Kroatisch hoe gaat het ? en dank u wel het gaat goed. Ik krijg complimenten en ze heeft er zo een lol in. Ze maakt fantastisch schoon maar het schort wel aan haar Japanse vouwkunsten met handdoeken. Ik mis wel een beetje de dierentuin vouwkunst van de handdoeken op mijn bed 😉 Maar daar tegen leert ze me wel Kroatisch.

Oma heeft ook een slechte knie dat weet ze met met handen en voeten te vertellen, als ik haar 10 keer de trap op zie sjokken kom ik een oplossing. Letterlijk zeg ik; kijk oma stop met heen en weer lopen met al dat wasgoed. Ik pak de vieze handdoeken en lakens uit haar handen kieper ze de trap af dat scheelt traplopen !
Ik zeg; beter voor de knie oma! ze ligt helemaal gevouwen ik krijg handkusjes en ben nog net niet opgenomen in haar testament. Vervolgens volgt ze mijn voorbeeld bij de lakens en handdoeken van het andere appartement, ik zeg; dobro oma ! Het is echt een schatje maar de volgende dag heeft ze mijn lakens wel erg creatief op het bed gelegd als dank, kijk dat was nou ook niet de bedoeling he. Het lag allemaal prima, dus nou niet te veel vrijheid en initiatief graag dat doe je thuis maar.

Manlief heeft een verrassing geregeld we blijven een dag langer vertelt hij met een big smile en komt de aap uit de mouw. Hij dacht dat we 6 nachten zouden blijven en wilde nog een extra nacht bij boeken maar volgens de eigenaar stonden al 7 nachten voor ons geboekt. Ach het was een lief gebaar natuurlijk maar uh volgende keer trap ik er niet meer in WAHAHA.

‘S avonds hebben we nog enorm kunnen genieten van de zonsondergang.

Terug reis via Maribor

Na een aantal dagen moeten we toch weer aan de terugreis beginnen. Met heel veel pijn in mijn hart laat ik deze plek achter mij en neem ik mijn koffer vol mooie herinneringen en verhalen mee terug.

We hebben eerder aan de buschauffeur die ons naar Bosnië heeft gereden gevraagd of er een rustigere grens overgang was. Bij het binnen rijden van Kroatië zagen we al dat er urenlange file de andere kant op stond. Hij gaf ons het advies om via Maribor te rijden. In werkelijkheid is dit 150 kilometer om maar het rijdt wel.

De route wordt ingevoerd, onderweg maken we nog wel een stop in Karlovac om bij een supermarkt nog wat wijn in te slaan. De stad oogt enorm triest en ook hier is de schade van de oorlog duidelijk te zien. Het oogt allemaal even troosteloos maar het winkelcentrum is gloednieuw en super modern.

Na een paar uur rijden daalt de temperatuur enorm en begint het zelfs bovenin te regenen. Voor ons is er een ongeluk gebeurd waardoor we toch in een file eindigen. En ja files doen gekke dingen met mensen. Eerst springt er een Duitser met een stok al dreigend uit een auto en wil hij iemand te lijf gaan omdat hij er niet wordt tussen gelaten. Dan vervolgens rijden 2 mederlandse gezinnen met NL kenteken middendoor.

Uitleg: als er iets gebeurt is een opstopping of zo, moet je met de auto helemaal naar de buitenkant gaan staan om zo eventueel hulpdiensten door te laten. Zeg maar een soort van Mozes en de rode zee effect te creëren.
De middenbaan blijft dus vrij.. en wie komt er met 180 doorheen scheuren jawel, 2 wagens met medelanders.
Vervolgens komen we ze later weer tegen bij de grens waar ze bewust de vrachtwagen baan pakken om zo de file voor de grens voorbij te gaan. En later jawel flikken ze het weer ! Plaatsvervangende schaamte heb ik en ik voel de verwijtende blikken van mede weggebruikers, zo van daar heb je weer van de Nederlandse aso’s, ik ben Australische hoor zeker in dit soort gevallen maar ja dat ziet geen mens natuurlijk LOL.

Duitsland Regensburg

We rijden inmiddels weer en zijn in Duitsland als ik weer een ‘verzoekboek’ hotel krijg van de chauffeur. Ik vind een budget hotel van Ibis in Regensburg. We melden ons bij de receptie, daar vertelt de man dat heel Duitsland in deze regio vol zit met door reizigers vanuit Kroatië.
Sommige mensen hebben maar liefs meer dan 10 uur in de file gestaan en andere weer 10 uur gedaan over 345 kilometer. Nou dan blijkt in ieder geval dat het goede advies van de Kroatische chauffeur goed heeft uitgepakt voor ons.

We brengen de spullen naar de kamer en wandelen naar het restaurant schuin tegenover het hotel. Daar bestelt manlief een schnitzeltje en ik eet een heerlijke grostl (o met puntjes kon ik ff niet vinden). Als extraatje word ik ook nog even helemaal lek geprikt door hele vervelende Duitse muggen die mega bulten achterlaten, maar ondanks dat was het heerlijk. De porties zijn echt belachelijk groot en als souvenir voor de hond nemen we de over gebleven schnitzel mee naar huis voor de hond.

De volgende ochtend rijden we in stuk door naar huis, ondanks alle baustelle en slechte weersomstandigheden rijdt het verder best aardig door.

De vakantie was één om weer nooit te vergeten, Ik ben dankbaar voor alle prachtige mensen, mooie en interessante verhalen, gastvrijheid, de mooie natuur maar vooral heel dankbaar voor de weergoden die er voor gezorgd hebben dat we heerlijk weer hebben gehad !

Kleine kant tekening, de groentes hebben we wel enorm gemist. Onze grap was dan ook aardappelen is toch ook groenten dus waarschijnlijk vinden ze daar patat ook groenten want die kregen we bijna elke dag 😉