Voorbereiding, vol bepakt, volle koffer, volgende keer met de auto
Oké het is inmiddels wel duidelijk, skiën is nog steeds geen optie, vanwege mijn knie dus manlief kwam met een fantastisch alternatief. Laten we weer gaan cruisen met kerst ergens in de zon. De geopperde bestemming. Lekker ver weg omdat ik zo ontzettend dol ben op vliegen NOT! Maar het klonk allemaal zo ontzettend aantrekkelijk dat ik me toch over liet halen en omdat ik niet de spelbreker wilde zijn. Ik had immers een jaar lang de tijd om mezelf voor te bereiden op de reis, dat moest toch lukken?
Het schip kende we inmiddels wel maar de route was voor ons allemaal nieuw dus extra leuk om naar uit te kijken.
We keken heel erg uit naar de hele reis, maar hadden wel een extra hoogtepunt en dat was het feit dat wij één van de eerste passagiers zouden zijn die het privé eiland van de MSC Ocean Cay zouden gaan bezoeken. Helaas blijkt een eerdere orkaan dit jaar het nieuw aangelegde eiland bijna volledig te hebben verwoest en wordt het nog heel spannend of alles op tijd af zal zijn. De eerste schepen met passagiers die voet aan wal zouden zetten zijn inmiddels gecanceld dus we horen pas op het laatste moment of dit door zal gaan. En je weet het inmiddels, bij ons loopt een vakantie altijd anders dan gepland. Uiteraard zijn we flexibel genoeg om ook hier mee om te gaan maar het zou enorm jammer zijn als we deze bestemming zouden missen.
Inmiddels was ik lid geworden van verschillende Facebook groepen en zo bleef ik op de hoogte van de laatste ontwikkelingen van onze bestemmingen. Ook viel het mij gelijk op dat de Amerikanen over veel meer informatie beschikte dan hier in Nederland bekend was, wat eigenlijk wel erg vreemd was. Maar goed ik was op de hoogte en dat was het belangrijkste. Ik leerde ook mensen kennen die het eerste deel van deze cruise zouden meevaren. Het was voor ons een cruise van 12 dagen maar de Amerikanen konden de cruise ook alleen de eerste 3 dagen maken. Dit hield voor ons in dat we na 2 dagen nog een keer terug zouden varen naar Miami. Wat uiteraard voor ons geen probleem was want Miami is altijd leuk en zo konden we extra tijd daar doorbrengen.
Een tip van mij is dan ook, mocht je een cruise boeken tik dan even bij Facebook de datum en de naam van het schip in. Er worden over het algemeen meerdere sites aangemaakt van verschillende cruises. Op deze manier kun je prima in contact komen met mede passagiers waardoor je tips and tricks kunt delen. Zo kwam ik er achter dat er bepaalde excursies werden aangeboden via voor mij nog onbekende sites, die 100% veilig zijn en garantie bieden op de laagste prijs. Ook is het handig als je bijvoorbeeld een groepskorting zou willen delen met mede reizigers. Want ja, wij staan dan wel bekend als zuinige Nederlanders maar geloof me… overal ter wereld zoekt men naar goedkope manieren van reizen en excursies.
Het was nog even spannend bij het invullen van de ESTA formulieren omdat mijn eigen Max Verstappen namelijk een klein akkefietje had gehad met justitie, iets met te hard rijden zeg maar 😉 Dus voerde ik die van hem eerst in om te kijken of er goedkeuring kwam en mocht hij er niet doorheen komen, kon ik altijd nog iemand mijn vriendengroep benaderen als ‘stand in’ voor hem want ík zou hoe dan ook gaan LOL. Het duurde maar liefst 2 dagen maar de goedkeuring kwam en dat ook de draaideur crimineel zou worden toegelaten in de USA. De andere goedkeuringen volgde al snel en zou waren we allemaal goedgekeurd door het land van de strenge toelatingen en veiligheid.
Er volgde nog wel een ander probleem, één dag voor vertrek bij het selecteren van kleding en het inpakken van onze koffers.
We mochten per persoon maar 23 kg mee nemen. En ik hoor je denken ‘das best veel’. Maar de cruise duurt 12 dagen en we hadden daarna nog een verlenging dan is 23 kg gewoon niet veel, wetende dat je daar ook nog gaat shoppen. Korte broeken, lange broeken, jurken, gala, ondergoed, t shirt etc. etc oh ja en dan nog schoenen, open schoenen, gala avond schoenen, gympen etc etc. Keuzes maken zo vlak voor het feit dat ik weer moet gaan vliegen gaan echt niet samen, althans niet bij mij. Ik liep rond als een soort kip zonder kop. En uiteindelijk paste alles prima in de koffer alleen bij het wegen zat ik boven die 23 kg. Verdomme ! Dit eruit dat eruit dan dat maar niet mee keuzes, keuzes.
Dit is ook weer een goede rede waarom ik zo een hekel aan vliegen heb. Op een of andere manier lukt het mij nooit om onder het juiste gewicht te komen. Ik heb echt iets met weegschalen en niet alleen bij reizen.
De koffers gingen dicht, maar helaas konden de stroopwafels voor het personeel dus niet meer mee. Ook kwamen we er later achter dat manlief essentiële dingen had thuis gelaten om zo onder het gewicht te blijven. Kijk zo kan ik het ook ! Slippers niet mee, zonnebril niet mee etc etc. Ik bedoel zo kan ik ook pakken, volgende keer vul ik hem tot 10 kilo en koop ik ook de rest op plaats van bestemming heb ik mezelf al voor genomen, dat scheelt een hoop stress.
We moesten in alle vroegte op Schiphol zijn ook dat vind ik een nadeel van vliegen, en dan ook nog 3 uur van te voren, waarom begin ik er aan ??
Mijn schoonie offerde zich op om ons te brengen. Toen we aangaven hoe laat we weg moesten vroeg hij nog of het een grap was. Om 05.30 reden we bepakt en bezakt naar Schiphol. Daaaaaaag paps bedankt en voorzichtig met onze bolide hè.
Wij zwaaien… wij wachten… er zat geen beweging in de bolide… Uiteindelijk ging manlief er op af.
We hebben zo een bolide waar bijna alles vanzelf gaat maar sommige handelingen moet je echt zelf doen. Gas geven bijvoorbeeld om op te trekken HAHA. Na een kleine opfris cursus tussen manlief en zijn vader reed mijn schoonie gelukkig op eigen kracht weg. Manlief checkte later nog wel of zijn auto thuis was aangekomen en dat bleek het geval.
En dan is het voor mij ‘thepoint of no return’. De eerste vlucht vlogen we met Lufthansa van Amsterdam naar München. We hadden verrassend veel beenruimte en ik moet zeggen, ik was redelijk relaxed. Ik had pilletjes mee gekregen van de dokter, aanbevolen door mijn drugs vriendin Thea de B. Maar die had ik gelukkig niet nodig. De vlucht duurde een goed uur, het was lekker rustig onderweg en we hadden geen schreeuwende kids of andere rariteiten aan boord, want voor ons eigenlijk redelijk ongebruikelijk is.
We hadden anderhalf uur tot de volgende vlucht dat leek in eerste instantie best veel maar toen kwam er een kink in de kabel.
We moesten opnieuw door de douane en de rij was enorm. Ik werd wederom uit de rij uitgehaald, zoals altijd. Waarschijnlijk oog ik als een potentieel gevaar.
Maar goed, voor mij stond een enorme suflul die niet mee wilde werken. Hij moest zijn zakken leeghalen en had daar duidelijk geen zin in. Vervolgens moest hij 6x heen en terug door het poortje en weer zijn andere zakken legen. De douanier maakte totaal geen haast. Toen ik eindelijk een keer door de controle heen was, moesten we aansluiten in een andere rij.
Al met al, top lekker relaxed NOT want inmiddels was het boarden al begonnen voor onze volgende vlucht.
We vlogen met een gigantisch groot toestel, meer een ruimteschip dan een vliegtuig, de A380 en ik moet zeggen dat ding is een totaal andere manier van vliegen. Hij was enorm stil en ook het stijgen en het landen waren bijna aangenaam te noemen. Spel na spel op het entertainment systeem, uur na uur vlogen voorbij en zo kwamen we aan in Miami !
Uiteraard duurde de douane in de USA weer langer dan gehoopt, zoals altijd in dit land. De uniformpjes laten duidelijk weten dat zij bepalen hoe het allemaal moet gaan verlopen en in welk tempo. Helaas zijn we aan hun lot overgeleverd en moeten we wachten totdat zij vinden dat je mag doorlopen om je te melden en je Esta te laten zien. Ook moesten we allerlei vingerafdrukken laten afnemen en zoals altijd stonden wij wederom in de verkeerde rij. Het apparaat weigerde dienst bij onze voorganger, switchen van rij was uit den boze en de tijd tikte lekker door, maar ja we zijn op vakantie in Miami in december we hebben er zin in !
Toen we na eindeloos wachten door de douane heen waren en onze koffers hadden, namen we een shuttle naar het hotel. We hadden voor een hotel gekozen Downtown Port omdat we de volgende dag moesten inschepen en deze haven lekker in de buurt zat van het schip.
Ook zijn de kamers zijn lekker ruim en service helemaal top bij dit hotel, al met al een aanrader voor de cruise reiziger. http://www.holidayinn.com/HolidayInn/Miami.com
We werden enorm gastvrij ontvangen bij het hotel, dit in tegenstelling tot de douane, onze kamer was voorzien van 2 mega grote bedden en al gauw had dochterlief haar eigen prinsessen bed geclaimd. We dropte onze spullen en friste ons op, dat was niet geheel onnodig na een dag onderweg en liepen naar Bayside Harbor dat recht tegenover ons hotel lag.
De temperatuur was lekker en zo liepen we met korte mouwen door de prachtige haven.
Bij het zien van de eerste de beste kerstboom namen we gelijk de gelegenheid om een kerstplaatje te schieten, heerlijk in onze t shirts bij de kerstboom terwijl het thuis wegspoelt.
We zochten een heerlijk restaurantje en dronken wat bij een Caribische bar Mambo http://www.mambocafemiami.com om daarna terug te keren naar ons hotel en ons klaar te maken voor de volgende dag, om aan boord te gaan van de MSC Divina en onze cruise te starten.
Inschepingsdag
De start van het inschepen kon vanaf 12 uur en sloot om 1500. Omdat ik vannacht al om 2 uur klaar wakker was besloot ik een deel van mijn blog te schrijven. Het voordeel van een jetlag is dat iedereen in het hotel lekker ligt te ronken en er hoogstwaarschijnlijk geen hond op de wifi zit, waardoor de snelheid van het internet in mijn voordeel werkte. Helaas bleek dat gedurende onze reis we verder enorm weinig tot geen dekking te hebben.
Na het ontbijt moest ik nog even een telefoontje plegen maar helaas verloopt dat niet zoals wij hoopte en kostte dat enorm veel tijd. Ik moest contact opnemen met de excursie organisatie waar ik het kerst cadeau voor dochterlief heb geboekt, iets wat hoog op haar bucketlist stond, namelijk zwemmen met varkens.
Ik kan hier natuurlijk eindeloze grappen over maken, naar het is zoals het is gewoon zwemmen met vreet grage varkens die zich toevallig begeven op een van de mooiste plekken op aarde.
We hadden nog geen bevestiging binnen en omdat onze fantastische provider T Mobile het niet voor elkaar kreeg ons te laten bellen met een buitenland pakket in het buitenland naar het buitenland moest dat via de telefoon van de conciërge van het het hotel. Gelukkig was het een mega behulpzaam persoon en stond hij met liefde kosteloos zijn telefoon af voor meer dan een half uur.
Toen alles geregeld was maakte ik gelijk gebruik van de gelegenheid om onze koffers te stallen voor een paar uur en een shuttle naar het schip te regelen voor later die dag. We zouden om 1300 uur worden opgehaald en zo hadden we nog lekker wat tijd om in Miami door te brengen.
Als we naar buiten lopen worden we meteen overvallen door een golf van hitte, wow dat komt wel ff binnen maar oh wat een onwerkelijk gevoel, december in Miami in de hitte terwijl thuis iedereen wegspoelt.
Ik krijg die lach maar niet van mijn gezicht …
We lopen door naar Biscayne Bay waar ik gisteravond een te gekke thrill seeker speedboat Miami tour had gezien. Onderweg kocht manlief nog even 2 leuke zonnebrillen want zoals elke vakantie wordt er altijd wel weer iets ‘vergeten’ en is dat ook weer een goed excuus om ff lekker te shoppen in een ander land. Of had het iets te maken met die koffer die zo lekker licht was?
We kochten tickets voor de speedboat tour die overigens niet duurder waren dan op het internet en liepen door naar de plek van vertrek, daar lag het groene race monster al op ons te wachten.
We stapte in de boot en besloten niet helemaal voorin te gaan zitten, want dan vraag je natuurlijk om narigheid. Ik bedoel met een mega snelheid over het water racen zonder nat te worden is natuurlijk not done. En ach ja met deze heerlijke warmte zouden we ook zo weer opdrogen. Maar we kozen toch uit zekerheid op de 2e rij. Het was een leuk gezicht hoe iedereen zo snel mogelijk naar achter wilde om daar plaats te nemen en zo werden de laatste passagiers aan boord gedoemd tot de eerste rij. Goodluck !!
De gasten die de excursie leidde en de boot bestuurde hadden er enorm veel plezier in, we knalde over het water langs verschillende plekken en eilanden we scheurde langs huizen van ‘the rich and famous’ die daar vast heel erg blij van werden. Elke dag van die debielen met een boot langs je huis die bij je naar binnen gluren en een glimp van je willen opvangen.
We hadden de grootste lol en werden natuurlijk gewoon zeiknat, maar dat gaf allemaal niets het is immers december en we zijn in Miami met de zon op ons lijf we zijn zo weer droog.
http://www.thrillermiami.com mocht je in de buurt zijn het is echt ontzettend leuk om te doen.
Na fantastische wilde rit doken we de Starbucks in en scoorde we een frappuccino die bijna mijn dood werd i.v.m. een aanhoudende brainfreeze. We stelde het thuisfront op de hoogte via de gratis wifi, wat eigenlijk altijd ons hoofddoel van het bezoek is aan de Starbucks. Daarna moesten we nog een paar slippers voor manlief zien te scoren omdat deze ook niet in de koffer zaten en maakte ik gelijk gebruik van de gelegenheid om mezelf te verwennen met een nieuwe broekriem die op dit moment nog wel nodig was maar waarschijnlijk halverwege de reis in de koffer van manlief zal eindigen, degene met de meeste ruimte mits hij niet te veel blijft aanschaffen.
Eenmaal terug in het hotel wachtte de shuttle op ons, deze bracht ons 3.5 km verder de haven in waar we moesten inchecken voor de cruise. Daar aangekomen stond er een enorm achterlijk lange rij, maar via social media waren we al op de hoogte gesteld door mede passagiers en waren we hier inmiddels op voorbereid. De rij was enorm maar liep best goed door en ach.. het is december we zijn in Miami en gaan op cruise en de zon schijnt, buiten het gebouw dan wel.
We hadden al eerder met de MSC Divina gevaren dat was een groot voordeel, we wisten de weg en hoe alles te werk zou gaan, dus binnen no time waren we gesetteld en konden we naar het volwassen dek (kindlief is inmiddels 21 en dan ben je in de USA ook volwassen en mocht dus met ons mee, wat een mazzel voor haar hahaha) en zo konden we genieten van onze eerste drankjes in de zon en was het al snel tijd om ‘Time to say goodbye’ te zingen en koers te zetten naar het nieuwste privé eiland van de MSC, Ocean Cay.
Uiteraard moesten we nog wel deelnemen aan de verplichte reddingsevacuatie- drill, wat eigenlijk echt pure tijdverspilling is, want in tijden van nood en paniek loopt alles altijd anders dan gepland. En ja wij hebben dochterlief mee en een nieuwe jonge kapitein achter het stuur dus hopen we op een klik, zodat we als eerste samen met de kapitein van boord mogen bij nood in zijn eigen gouden tender noodboot.
Miami – Ocean Cay 65,7 sea miles
“WITH EVERY DROP OF WATER YOU DRINK, EVERY BREATH YOU TAKE, YOU’RE CONNECTED TO THE SEA” – Sylvia Earle
De volgende dag werden we vroeg wakker althans ik was wederom de vroegste, plots hoorde we een melding van onze nieuwe jonge kapitein. Ik dacht fuck toch geen nood evacuatie, ik moet nog plassen, ik zag er niet uit om nu ineens klaar te staan met mijn zwemvest op het dek tussen alle andere mede passagiers. Maar nee het was een andere onaangename verrassing. Met een bijzonder gebrekkig engels/italiaans dialect lezen aub.
“Because of bad weather conditions comming up, we have no choice but to depart earlier than planned from Ocean Cay. Your safety is our priority. We will depart at 1400 everyone be onboard at 1330. It was a hard decission i’m very sorry but your safety and ours are priority”
Watje!, dacht ik gelijk. Ik bedoel oké het waaide wel wat maar het was bloed verziekend heet en de zon scheen al op vroege ochtend. Maar ja de beslissing was genomen door Popey en toen ik wist het gelijk.. wij hadden geen klik ! Dag gouden reddingssloep, mocht het nodig zijn bij nood zitten we dus gewoon net als iedereen in de oranje reddingsbak zonder kapitein, zonder snelle incheck.
We waren inmiddels afgemeerd en het mooiste was dat wij een hut aan stuurboord kant hadden, voor de leken rechts als je vooruit vaart. Vanaf onze kant hadden we prachtig overzicht over het hele eiland. Dus de gouden tip als je Ocean Cay gaat bezoeken, stuurboord kant hut boeken als je Ocean Cay vanaf Miami uit gaat bezoeken, de heenweg.
Het privé eiland was net opgeleverd dat was duidelijk zichtbaar er moest nog veel gebeuren en de boel moest nog flink groeien. Ze waren al een heel eind op weg toen het eilandje dit jaar keihard getroffen werd door Orkaan Dorian en daarvoor door orkaan Irma. Maar ondanks dat zag het er al geweldig uit. Overal stonden palmen, witte stranden, blauwe baaien, hangmatten en heerlijke tropische muziek.
Ik zou er alles aan doen om deze boot te gaan missen dat was mijn voornemen voor vandaag. Ik was gisteren in mijn hoofd verhuisd naar Miami, Star Island maar vandaag weet ik het zeker, ik wil op Ocean Cay wonen!
We hebben heerlijk rondgelopen en alles bekeken wat is het hier paradijselijk mooi, we hebben lekker wat gedronken en genoten van de zon. Er waren wel wat wolkjes af en toe en er stond een briesje maar hoe erg kon het worden, dachten we ? Waarom moeten we eerder weg ?
Maar ook wisten we dondergoed dat de mannen van de scheepvaart er qua weer nooit naast zaten. De beslissing was vanmorgen al genomen dus we moesten uiteindelijk toch in de middag weer terug aan boord.
We rekte het zo lang mogelijk en toen toeterde de boot. Zo van iedereen alert we gaan ons klaar maken, aan boord allemaal ! De hoorn galmde over het eilandje en verstoorde de tropische klanken. We moesten nu echt allemaal aan boord.
We stonden inmiddels al te wachten in de rij om aan boord te komen.
Er was toch geen verstoppen aan, de golfkarretjes met beveiliging raasde over het eiland op zoek naar verstekelingen.
Nog een keer blies de jonge drammerige Popey op zijn hoorn, man rustig aan chill out kom van boord proef de sfeer dan wil je echt niet weg. Misschien had ie de pest in dat hij aan boord had moeten blijven.
De zon brandde en we waren in tropische sferen verpest dat nou niet door zo te toeteren. Kennelijk ging het allemaal niet snel genoeg maar we konden niet meer doen dan wachten in de rij om aan boord te gaan.
Eenmaal aan boord bood Popey nog wel zijn excuses aan over de intercom en bleef hij volhouden dat het weer echt heel slecht zou gaan worden.
Watje ! hoe kan het nou ? vroeg iedereen zich af.
’S avond gingen we naar een show kijken die was opgedragen aan de popband Queen en ik denk als meneer Queen dit had gehoord hij zich 3 x in zijn graf zou omdraaien. De zangers hadden duidelijk een klassiek geschoolde achtergrond, ze hadden geen idee wat ze zongen de teksten klopte niet en eigenlijk was het gewoon bijna grappig.
De boot schommelde wel af en toe wat maar echt heftig was het NOG niet, ja je leest het goed… we wisten toen nog niet wat ons te wachten stond behalve dus de berichtgeving van de kapitein, van eerder die dag.
We aten die avond met gezellige tafelgenoten en lachten wat af. De Noorse gasten waren die dag niet eens van de boot af geweest, oorzaak drank van de avond ervoor, gelukkig konden ze er enorm om lachen. Ze hadden later die middag naar het eiland gewild en doordat ze nog lichtelijk in coma lagen die ochtend, niet de melding van de kapitein mee gekregen dat we eerder zouden vertrekken.
Ocean Cay MSC – Nassau 196 seamiles
“THE BAHAMAS ARE GORGEOUS. THE DEEP TRENCH IN THE OCEAN FLOOR CALLED THE TONUE OF THE OCEAN, WHICH COMES BETWEEN THE ISLANDS, IS THE MOST BEAUTIFUL DEEP INDIGO COLOUR” – Chris Hadfield
Ik ben vannacht een paar keer wakker geworden, eerst door het schommelen van de boot, het bleek gigantisch te stormen en te regenen buiten.
De kapitein had toch gelijk had en wat een goede beslissing had hij genomen door eerder te vertrekken HAHAHA nik geen watje, gewoon goede beslissing LOL.
Daarna werd ik wakker door de geluiden van een kotsende buurman of buurvrouw, dat kon ik niet opmaken aan de geluiden.
Daarna werd ik nog wakker door een mega brandlucht in de hut, ik heb voor zekerheid alle stekkers er maar uit getrokken geen idee waar het nou vandaan kwam, maar zekerheid voor alles. Waarschijnlijk was de hut nooit afgefikt vanwege de regen maar ja je wil ook niet met dit weer in een reddingsloep eindigen. Zeker niet omdat we niet als eerste van boord zouden gaan.
Toen we de volgende dag in Nassau arriveerde barstte de hel los, het werd echt noodweer !!!! Het stormde en regende zoals ik dat zelden eerder heb gezien en guess what ? Wij hadden een X-Mas surprise excursie gepland voor dochterlief naar Balmoral een van de mooiste privé eilanden in de omgeving, om daar te gaan zwemmen met miss Piggy.
We dachten echt dat alles zou worden afgeblazen door het belachelijk slechte weer maar hoorde niets van het excursie bureau en geen bericht betekende in dit geval goed bericht, dan zou alles gewoon door gaan.
Dus we wandelden na het ontbijt Nassau in op zoek naar meer info.
We hadden nog wel gratis poncho’s gekregen die ik met gevaar voor eigen leven droeg omdat ik nu werd getransformeerd tot een vlieger.
We werden zowat weg geblazen toen we de boot afliepen en overwogen nog de zwemvesten mee te nemen.
Ondanks de tropische wind hadden we even goed grote lol, want natuurlijk overkomt dit ons zoals altijd. Wij maken altijd het meest ongebruikelijke mee en natuurlijk was dit niet normaal voor deze tijd van het jaar. De locals hadden dit zelf ook nooit eerder bij de hand gehad en spraken van een historisch moment.
Ik dacht alleen maar, wacht maar tot we in de krant eindigen… 3 Nederlanders weg gewaaid vanaf Nassau mijlen later terug gevonden in zee aangevreten door haaien omdat ze op pad waren naar een excursie die uiteraard niet door zou gaan.
Onderweg naar de ontmoetingsplaats werden we door diverse locals aangesproken en gaven zij aan dat de excursie echt niet door zou gaan, ze konden ons wel allerlei andere alternatieven aanbieden.
Mede omdat de excursie inhield dat we ook moesten varen naar het eiland leek het ons ook logisch dat het niet door zou gaan.
Aangekomen op de verzamelplaats van waar uit de excursie zou vertrekken, troffen we een bijzondere situatie aan; Amerikanen waren in rep en roer en wilde niet mee vanwege het noodweer, de vragen of er zwemvesten aan boord zouden zijn en of we verzekerd zouden zijn lieten we totaal aan ons voorbij gaan. We waren op vakantie en op de bucketlist stond zwemmen met piggies dus hoe dan ook wij waren nog steeds bereid te gaan. Toen we te horen kregen dat de excursie gewoon doorging waren we helemaal in de gloria in tegenstelling tot velen anderen.
Een aantal mensen barstte in huilen uit omdat ze geen geld terug kregen omdat de excursie niet werd afgeblazen. Een ander aantal mensen besloot niet mee te gaan en zo dunde de groep lekker uit en konden wij daardoor met een eerder geplande groep mee. Hierdoor hadden we voor ons een betere dagindeling en meer tijd te besteden in Nassau als we terug zouden komen van de piggies.
We konden gelijk doorlopen naar het bootje dat ons naar Balmoral zou varen en ik moet eerlijk zeggen, bij het zien van het bootje en de hoge golven hadden we wel even onze bedenkingen. Maar goed het is december we hebben vakantie en we zijn in de Bahama’s dus we stapte aan boord. We waren enorm nieuwsgierig wat ons te wachten stond.
Man man man zeg, binnen no time trok iedereen groen weg op het vissersbootje, gelukkig ben ik zoals altijd weer een uitzondering, want ja ik loop alles op in mijn leven behalve zee ziekte, gelukkig. De rit leek een eeuwigheid te duren en er waren echt momenten dat ik dacht, misschien worden wij dan toch dat ene Nederlandse gezin dat het nieuws zou halen nadat de boot was omgeslagen en niet omdat we eerder die dag waren weg geblazen met onze regenponcho’s.
Balmoral zelf was echt prachtig, een privé eiland met hagelwitte stranden, palmbomen en knalblauw water en zwemmende varkens. Gelukkig klaarde het weer een beetje op.
We kregen eerst uitleg en daarna mochten we het water in en kwamen de varkens ons tegemoet. Eerst de kleinere varkentjes maar later ook de mega rollades. Holy shit wat een joekels en buiten het feit dat ze mega lomp zijn ze poepen ook overal waar ze lopen of zwemmen, dus het mooie witte strand en blauwe water was binnen no time paradijselijk vervuild. Gelukkig waren er mensen die de boel wel opruimde maar je moest wel goed opletten waar je liep en niet met open mond rondzwemmen.
Het was ontzettend leuk om te doen en bovenal dochterlief kon ook dit fenomeen schrappen van haar bucketlist.
We hadden de hele dag op het eiland door mogen brengen maar de weersomstandigheden waren zodanig, dat het niet echt uitnodigend was. De meeste mensen zo wilde snel mogelijk terug naar Nassau, waar achteraf het weer nog veel slechter bleek te zijn dan op Balmoral. Er werd een extra boot ingezet deze was iets groter dan de kleine vissersboot van de heenweg.
De meeste mensen om ons heen sloegen doodsangst uit, zaten te bidden, deden hun ogen dicht of probeerde naar het dek te strompelen om over boord te kotsen. Ik vond het enorm vermakelijk, maar volgens mij was ik wederom de enige.
Terug in Nassau zijn we door de straten heen gelopen en hebben we geshopt om vervolgens op zoek te gaan naar een gratis wifi punt om zo iedereen te laten weten dat het goed met ons ging en dat we dit avontuur hadden overleefd.
En net als je dacht alles te hebben gehad barstte het weer helemaal los.
De straten liepen vol iedereen probeerde te vluchten voor het noodweer, wij zochten een Starbucks op, waar blijkbaar iedereen een gratis stukje internet probeerde te bemachtigen.
Zelden heb ik zoveel regen zien vallen in zo een korte tijd en wat een storm ! Na een uur leek het iets minder heftig te worden en probeerde we zo snel mogelijk terug te komen richting het schip.
We liepen eerst nog bij Straw Market naar binnen, zeg maar een soort Zwarte Markt Beverwijk maar dan op de Bahama’s, iedereen verkoopt hier het zelfde en er zijn duidelijk prijs afspraken dus eigenlijk weet je bij kraam 1 al wat je bij kraam 2 tot en met 1000 kan kopen en betaald.
Dochterlief maakte een eigen deal voor een leuke souvenir en zo konden we weer snel terug richting een droog onderkomen om daar onze schoenen droog te föhnen.
Nassau – Miami 184 sea miles
“MOON OVER MIAMI SHINE AS WE BEGIN SO WE CAN STROLL BESIDE THE ROLL OF THE ROLLING SEA” – Ray Charles
Ja je leest het goed, hu terug naar Miami? JAAAA wij hadden een cruise geboekt van 12 dagen maar er was ook een optie voor een 3 daagse cruise, die veel al door Amerikanen wordt gedaan.
’S morgens kwamen we opnieuw aan in Miami om daar opnieuw door de douane heen te moeten ! Heel erg tijdrovend en slecht geregeld want we moesten aansluiten in de lange rij passagiers die gingen uitchecken van hun 3 daagse cruise.
Omdat we zo snel mogelijk van boord wilde om Miami te ontdekken volgde we een stel die priority hadden geboekt en deden we net of we bij hen hoorden.
De meeste passagiers gingen van boord op misschien een 10 tal na dus de rij was enorm. En zo op een niet nette manier waren we met een klein uurtje van boord.
Vanuit de haven vertrok een hop on hop off bus die ons een mooie tour van 3 uur door Miami leidde.
Het was een makkelijke en snelle manier om van alles te zien inclusief vervoer van en naar het schip. De kosten waren 30 US dollar pp.
http://www.bigbustours.com
De tour was ontzettend leuk, we hadden een gids die enorm veel wist te vertellen en goede humor had. We zijn door de hele stad gegaan en kwamen ook door Little Havana wat een ontzettend bijzondere wijk is dat gedomineerd wordt door immigranten. De sfeer is zodanig dat je je gelijk in Cuba went en doet erg tropisch aan. We lopen daarna nog wat door Bayside heen en pakken uiteraard weer de Starbucks mee, even checken of alles wel goed gaat met name op het bedrijf. Daarna pakken we de bus naar het schip (zit bij de prijs in) om vervolgens met onze Back to back pass weer aan boord te gaan. We moeten nog wel door de security van de douane maar de rij blijkt minder schokkend dan bij de eerste dag van inscheping.
Omdat bijna iedereen van boord is gegaan en het schip vol stroomt met nieuwe passagiers begint de procedure weer van voor af aan. Alle nieuwe passagiers moeten de reddingsdrill (wij niet want die hebben we al gehad).
Dat schept voor een hoop verwarring onder de nieuwe passagiers want wij blijven met nog wat “oude” passagiers zitten.
Daardoor blijven er ook nieuwe passagiers zitten die verplicht zijn mee te doen aan de drill.
Het wordt omgeroepen en nog een keer en nog een keer en dan komt er iemand naar ons dek. Ja we spreken inmiddels van ons dek LOL met de mededeling dat iedereen verplicht is mee te doen, behalve de Back to Back passagiers.
Ineens staan er dan toch flink wat mensen op om naar de verplichte oefening te gaan.
Voordeel; het hele dek is bijna leeg, nadeel; de bartender mag tijdens de drill niets meer inschenken. Dan maar genieten van de zon en het prachtige uitzicht met Miami achter ons latend op weg naar Puerto Rico, met tussendoor nog een dag op zee.
Miami – Puerto Rico San Juan 922 sea miles
“SIMPLY SAILING IN A NEW DIRECTION YOU COULD ENLARGE THE WORLD” – Allen Curnow
We hebben lekker uitgeslapen en begeven ons daarna naar het ontbijt, zo een zeedag zou lekker relaxed moeten zijn maar helaas verloopt deze dag anders dan verwacht.
Het weer blijkt totaal onverwacht te zijn omgeslagen en daardoor hadden we vannacht te maken met een heftige zee. De golven zijn zo hoog gekomen dat zelfs onze reling en ramen onder het zout zitten.
Ook zijn enorm veel mensen zeeziek net als manlief en dochterlief.
Vandaag verblijven grotendeels van de dag in de hut met pillen tegen zeeziekte de wc in de buurt en tv aan waar we inmiddels een binge watch marathon houden iets met broers die huizen opknappen en verkopen, property brothers.
We schommelen de hele dag maar ook de hele nacht, de boot die zo groot leek, lijkt ineens een soort speelbal van de golven te zijn geworden.
Als we de volgende ochtend naar het ontbijt strompelen lijkt het wel alsof we allemaal straal bezopen zijn. Recht lopen is echt niet mogelijk en dat brengt ook wel weer hilarische taferelen met zich mee.
Aan de hoofden van de mede passagiers te zien en de gesprekken blijkt dat de meeste mensen zich belabberd voelen.
En dan ineens volgt er weer een mededeling van de kapitein.
“Sorry for the bumpy sea and all disconvenience, we will arrive later at Puerto Rico than we hoped due to bad weather condition. But safety first for our passangers and our crew”.
We zuchten allemaal maar kunnen niets anders doen dan ons erbij neerleggen en rustig blijven, we hebben vakantie het is december we zijn op cruise en in Puerto Rico !
Als we afmeren willen we allemaal zo snel mogelijk van boord om toch het maximale uit de dag te halen, maar dan gaat het echt helemaal mis met het ontschepen.
Er staan ongekende lange wachtrijen door het hele schip, iedereen wacht in de smalle lange gangen met maar een doel voor ogen, voet aan wal zetten en van de zee benen af. Frisse lucht scheppen en vooral de sfeer proeven van Puerto Rico.
Het ontschepen verloopt dramatisch slecht met gevolg dat we pas na 6 uur ’s avonds voet aan wal kunnen zetten. Iedereen klaagt, moppert is het zat.
Alle excursies worden afgelast omdat het inmiddels al donker is. Gelukkig hebben we zelf niets vooraf geboekt, we wilde auto of scooter huren.
Helaas is dat allemaal niet meer te doen en blijken de meeste verhuur bedrijven al gesloten.
Er liggen maar liefst 6 grote cruise schepen in de kleine havenstad, ons schip alleen al telt meer dan 3000 passagiers en wij zijn een gemiddeld groot schip. Het stadje wordt volledig overspoelt door duizenden toeristen die allemaal iets willen drinken of eten of willen shoppen.
Een plekje vinden is voor velen niet meer mogelijk. Gelukkig vinden wij wel een plekje op een terras, maar het is inmiddels wel duidelijk dat men niet is ingesteld op zo een groot aantal toeristen.
We genieten van een drankje een een locale tapas en uiteraard het heerlijke klimaat. Want het weer is duidelijk een stuk beter hier.
We shoppen nog wat souvenirs bij elkaar, wandelen rond in San Juan en komen terecht bij een plaatselijke kerstfeest waar de tropische muziek door de speakers galmt. Merry Christmas liedjes in tropische stijl klinkt veel gezelliger, je zou het gewoon het hele jaar kunnen draaien, bij wijze van spreken natuurlijk.
Na lekker te hebben rondgelopen en wat leuke gesprekken met de locals besluiten we nog even een CVS in te gaan, dat is een winkel waar ook medicijnen worden verkocht. We slaan van alles in, want naast de zeeziekte hebben we waarschijnlijk ook allemaal de varkenspest opgelopen, althans het lijkt op verkoudheid van alle luchtwegen. Ik ben bang dat iedereen op het schip inmiddels is besmet, want we horen hoesten, niezen, kuchen overal waar we komen. Daarna gaan we weer aan boord en kruipen moe maar voldaan ons bed in op weg naar een nieuwe bestemming De Maagdeneilanden.
San Juan Puerto Rico – Road Town Tortola Virgin islands 110 sea miles
“THE SEA UNITES THE COUNTRIES IT SEPERATES” – Alexander Pope
We hebben een heerlijke nacht achter de rug het was vannacht rustig en slaap doet wonderen. Als we vanmorgen de gordijnen schuiven zien we een strak blauwe lucht en palmbomen. OMG wat heeft de wereld toch mooie plekken. Ik denk dat ik weer een nieuwe verhuisbestemming ga vinden hier.
Ons vermoeden er waarschijnlijk gister avond een briefing is geweest over het dramatische verloop van ontschepen in Puerto Rico klopt, want nu zijn we ongekend snel van boord en verloopt alles vlot en netjes.
Dat is beter voor de sfeer, iedereen is in opperbeste stemming we lopen een ogenschijnlijk nieuwe haven binnen. Het heeft wat weg van Batavia stad of een outlet maar dan met heeeeeele andere prijzen. Waarschijnlijk denkt men, hé cruise reizigers jullie hebben poen zat voor een cruise dus ook hier mag je helemaal leeg lopen. We kijken wat rond en willen ook nog even pinnen bij een ATM automaat.
We kunnen hier net als in San Juan overigens gewoon met US Dollars betalen. Maar dan blijkt dat het pay day is vandaag op het eiland voor de locals. Iedereen staat in de rij om geld te pinnen en de automaten blijken als snel leeg.
Wij willen op het eiland een excursie boeken waar men alleen cash accepteert. Maar hoe frustrerend ook, is geen dollar te krijgen. Manlief besluit terug te lopen naar het schip om daar weer aan boord te gaan naar de balie en te kijken of hij daar geld op kan nemen. Het duurt wel even natuurlijk voor hij terug is.
Ondertussen loop ik naar een excursie mannetje en kijk wat ze te bieden hebben.
Ik laat me alles uitleggen en dan komt manlief ineens aanlopen. Hij heeft gelukkig geld op kunnen nemen aan boord. Allemaal erg omslachtig maar het heeft gewerkt en dat is het belangrijkste we hebben geld en kunnen nu de excursie gaan boeken.
We kiezen voor een trolleyride van een uur of 4 de kosten waren 20 US dollar pp. Deze is te boeken als je de boot uitloopt door het winkelstraatje aan het eind. Houd rekening met contant betalen.
De gids vertelt ons allerlei interessante verhalen maar ook veel trieste verhalen. De orkaan heeft hier enorm huisgehouden in 2017 en dat is nog heel erg goed zichtbaar. Maar ook de orkaan van afgelopen jaar heeft hier wederom flink huisgehouden. Naast het feit dat het daarna ook nog meerdere malen is getroffen door tropische stormen en overstromingen.
Gelukkig wordt er wel weer gebouwd maar een hoop mensen zijn naar veiligere onderkomen gevlucht en komen niet meer terug met simpelweg een hoop troel achterlatend want door andere moeten worden opgeruimd.
Er liggen tal van jachten tegen de kanten aan gesmeten die nu niets meer waard zijn het ziet er op sommige stukken zo treurig uit er lijkt bijna geen beginnen aan om dit allemaal weg te werken.
We stoppen bij een drankmuseum waar we zelf niet naar binnen gaan maar wat ik als een kans zie om een praatje te maken met de gids om zo nog meer te leren over het land.
Daarna rijden we door langs prachtige delen van het eiland waar alles er zo ontzettend mooi uitziet dat je de treurige beelden bijna zou vergeten.
We worden afgezet op een strand wat zo ontzettend mooi is dat je jezelf tig keer afvraagt waarom we nog in Nederland blijven.
Ik zie mogelijkheden, openen van een strandtent, hotel, poffertjes, pannenkoeken en jawel zelfs weer zoals alle bestemmingen mogelijkheden tot het verkopen van lousy souvenirs aan koopgrage toeristen zoals ik.
We genieten van het strand en het prachtig mooie heldere en warme water. Ik maak wederom weinig aanstalten tot het terug keren richting de tourtrolly, nou en dan missen we toch de boot? Maar mijn familie werkt helaas niet mee aan mijn plannen en trouw als ik ben volg ik manlief en dochterlief met enige tegenzin.
Terug in de haven lopen we nog wat rond op zoek naar wat t shirts, want daar heb ik nog genoeg van ook scoren we nog even een kerstmuts om aan de cabindoor te hangen. De boot is prachtig in kerststijl gedecoreerd en veel mensen hangen kerstversiersels aan de deuren. Daarna neer te ploffen op een terras waar we een koude drankjes willen bestellen en misschien wel een snackie zoude lusten.
De obers hebben er weinig zin in en het duurt en duurt en duurt en dan uiteindelijk wordt de tafel half schoongemaakt maar we krijgen geen menu of drankkaart maar ook geen island smile.
Ik wil wel graag een prijzenlijst zien en was hier ik al voor gewaarschuwd.
Men bekijkt per seconde van de dag wat ze rekenen aan prijzen en daar zou je wel een lelijk de dupe van kunnen worden.
Ik loop uiteindelijk zelf maar naar de bar en vraag om de drankkaart maar helaas, deze hebben ze niet en de prijzen van de drank krijgen we niet te horen. Je moet gewoon maar bestellen en hopen dat je genoeg in je zak hebt zitten.
Wat een idiote situatie, iets waar wij niets voor voelen.
We hebben ons buik er eigenlijk vol van dus besluiten we te vertrekken. Op zoek naar een ander tentje maar in dit deel van de haven zit er niets bijzonders dus besluiten we toch maar aan boord te gaan onze souvenirs te dumpen in de hut en lekker op het volwassen dek een cocktail en een biertje te bestellen, waar de prijzen overduidelijk WEL bekend zijn LOL. Overigens zijn we niet de enige die er zo over dachten.
Het valt ons op dat het lang duurt voor we vertrekken en dat is best raar. Dan ineens klinkt er weer een oproep aan boord. We missen voor de zoveelste keer passagiers. Elke bestemming is het tot nu toe bingo en eerlijk gezegd ik snap die mensen wel hoor die gewoon denken, fuck you ik kom niet meer terug ik koop hier wel een huis zoek het maar uit.
Dit keer gaat het om 4 russen en na nog een oproep en nog een vertrekken we dan toch, dat zij zich hebben gemeld.
BTW cruisesport nummer 1 is het spotten van te late passagiers.
Bij het inschepen moet je op een bepaalde tijd terug zijn aan boord, ben je dit niet ? heb je als de kapitein goed gemutst is een half uur speling, zo niet dan heb je vette pech en vertrekt hij zonder de te late passagiers.
Dit kan natuurlijk voor bijzondere taferelen zorgen.
Bijvoorbeeld, je bent een stel met kinderen waar je eigenlijk graag van af wil. Je brengt ze naar de kinderclub en gaat zelf op excursie. Niet verzorgt door MSC maar door jezelf geregeld. Dan ineens vergeet je de tijd of het feit dat de klok moest worden verzet (deze reis 4x ) daar sta je dan met je poffertjes gezicht, zwaaiend langs de kade want je mag er niet meer op en je bloedjes zitten nog in de kinderclub HAHAHA. Dan ben je wel van je kinderen af natuurlijk.
Dat was voor de russen vast niet van toepassing het ging om een gezin, ik denk dus gewoon dat ze belastingtechnisch hier beter uit waren LOL.
Maar goed het spotten van te late passagiers vanaf de boot is dus cruisesport nummer 1.
Als je overigens dan wel aan boord mag terwijl je te laat bent verwacht dan geen hoera van je medepassagiers, want meestal word je vanaf de boot uitgejouwd omdat je geen respect hebt getoond naar de kapitein zijn regels, de bemanning en de mede passagiers.
Tip voor de te late boarder: zorg dat als je aan boord bent je direct naar je hut gaat en daar een andere look aanneemt LOL
We genieten later op de avond van ons diner waar we uiteraard weer de allerliefste obers van de wereld tot onze beschikking hebben die ons helemaal in de watten leggen. Cruisen blijft een grote verwen vakantie en bevalt ons nog steeds enorm. Daarna drinken we wat terwijl we genieten van medepassagiers die zich enorm vermaken bij een karaoke competitie. Sommige hebben elkaar opgegeven zonder dat ze het wisten, andere bakken er niets van, andere doen de geweldige tequila act de ideale song voor als je niet wilt mee doen maar je moet je roept gewoon 4x tequila en klaar!
Tortola Virgin Islands – Philipsburg Sint Maarten 110 sea miles
“THE SEA UNITES THE COUNTRIES IT SEPERATES” – Alexander Poppe
Deze dag komen aan in alle vroegte, de zon straalt en we hebben heerlijk geslapen. We kijken uit naar een nieuwe bestemming, Sint Maarten met een Nederlands en Franse kant.
Als we van boord afgaan lopen we de pier af en komen privé chauffeur James A. Levenstone tegen die ons een rit aanbiedt. Hij wil ons voor 3 uur lang rondrijden voor een bedrag van 30 US Dollars. Dan komt hij met nog een mooiere oplossing hij heeft een gezin van 3 die ook mee willen en zo gaat het bedrag omlaag naar 20 US Dollars.
De rit is fantastisch, James weet enorm veel en verteld zo ontzettend veel. Het Aziatische gezin heeft na een half uur gehad en zitten op hun telefoon en vallen uiteindelijk in slaap, dus hebben we alsnog een privé chauffeur tot onze beschikking.
We komen overal en de tour van 3 wordt ineens een tour van bijna 5 uur voor het zelfde bedrag. Ik weet niet of de Aziaten het door hebben gehad want die lagen achter in de bus in comaland.
James vertelt over de corruptie op het eiland, over geld dat na de orkaan voor de opbouw had moeten zorgen maar in het Franse deel nooit terecht is gekomen. De Nederlandse kant doet het wel beter maar ook dat is nog niet allemaal op orde.
We zijn blij dat hij ons rondrijdt en de weg weet, want overal zijn op het Franse deel blokkades, protesten tegen de corruptie. Hij weet overal weg een tussendoor weggetje en zo rijden we uur na uur en stoppen we op de mooiste plekken van Sint Maarten.
We komen ook op een prachtig strand waar we nog even een kerstfoto schieten want morgen is het in NL kerst.
Ook stoppen we op een plek waar het vol zit met leguanen, eerst moet je goed kijken maar dan ineens zien we de grote monsters overal zitten.
We gaan ook nog even naar een marktje waar we even de benen strekken en op zoek gaan naar een souvenir voor dochterlief.
Ze scoort een stenen schildpad, want een echte is uit den boze natuurlijk dan weet je zeker dat je eruit gehaald wordt bij de douane.
Na een fantastische tour met veel gelach gaan we terug naar de boot. We nemen afscheid van James en beloven hem trouw terug te komen.
Daarna moeten we ook hier weer met onze spullen door de security. En jawel je voelt ‘m al… dochterlief wordt extra bekeken. Ze was er al bang voor. De tassen gaan door de scans en laten op een scherm alles zien wat er in de tas zit. En geloof me te hilarisch voor woorden.
“Do you carry a turtle in your bag???”.
Daarna gaan we naar onze hut kijken nog een aflevering van de property brothers.
Straks hebben we een kerst diner en een feestje in de eetzaal en daarna een kerstfeest bij het pooldek.
Het wordt een gezellige avond en na een lange dag gaat dan het lichtje uit.
Ik bereid me mentaal voor op morgen. Morgen is een rare dag, althans voor mij dan….
Morgen is het de eerste kerst in mijn leven waarbij we geen cadeautjes onder de boom hebben. De reden is heel simpel. Geen boom mee en de cadeautjes paste niet in de koffer. De vakantie is één groot cadeau zou manlief zeggen. Maar daarin verschillen we nou weer net van mening en dat mag.
Morgen is ook een zeedag dus laten we hopen op mooi weer dan kunnen we lekker aan boord in de zon liggen.
Philipsburg Sint Maarten – Nassau 939 sea miles zeedag
“YOU CANNOT SWIM FOR NEW HORIZONS UNTIL YOU HAVE COURAGE TO LOSE SIGHT OF THE SHORE: – William Faulkner
Kerst aan boord zonder cadeau’s ?
Vandaag is het kerst en zijn we de hele dag op zee. Helaas laat het weer ons in de steek, niet dat het heel erg is want we teren op de mooie herinneringen van de afgelopen dagen, maar het had wel extra lekker geweest natuurlijk. Toch is het niet koud dus de kerst t shirts gaan aan en hup naar het ontbijt.
Vandaag doen we geen gekke dingen zijn we uitgenodigd bij de nieuwe juwelier waar we een cadeau mogen ophalen. Dat is natuurlijk ontzettend leuk, toch nog een cadeautje voor kerst 🙂
Ook hebben manlief en dochterlief toch nog iets gekocht namelijk mijn favo choco van Lindt en een staatslot!
Hopelijk valt er een grote prijs op, want dan boeken we gewoon 6 maanden bij of als de prijs erg hoog is, komen we niet meer terug LOL.
We drinken gezellig wat en spelen een spel kaarten voor de middag hebben we een 4D film geboekt in de bios van het schip.
En wat een luxe de hele bios is voor ons alleen afgehuurd! ‘S avonds hebben we een overheerlijk gala diner en zo is ook deze dag weer ééntje om nooit te vergeten.
Nassau voor de tweede keer
onze laatste bestemming van de cruise is vandaag aangebroken. Aan alle leuke dingen schijnen een eind te komen als ik manlief mag geloven, wie dat ooit bedacht heeft was echt niet goed hoor. Waarom ??
Het weer is totaal anders dan de eerste keer dat we Nassau aandeden om te gaan zwemmen met de rollades.
We hebben er zin in en weten de weg naar de uitgang. Daar staan verschillende mensen met excursies, dus hup zo snel mogelijk op pad. We kiezen voor een busje dat 12 personen kan vervoeren. De kosten voor 3 uur op pad waren US 20 dollar pp.
We krijgen een rondtoer door Nassau de gids vertelt het één en ander maar de uitleg is erg beknopt dit heeft mede te maken met het feit dat men gister carnaval hebben gevierd of wel Junkanoo.
Dan worden we naar Atlantis gebracht op Atlantis Paradise Island ooit eigendom van Donald Trump.
http://www.atlantisbahamas.com
Het is een mega resort waar alles wat je kunt bedenken aanwezig is en waar je zelfs mag zwemmen met dolfijnen. Binnen in het hotel bevindt zich een mega aquarium waar je in kan zwemmen tussen de grote zeldzame vissen maar ook kleine haaien. Echt het gekke is niet gek genoeg als je hier bent, klant is hier oprecht koning en alles kan.
De goedkoopste kamer in een bijgebouw voor 1 nacht laagseizoen ligt rond de 600 US dollar zonder ontbijt HAHAHA.
We vermaken ons prima hier, kijken ons ogen uit en oh boy ik hoop dat mijn staatslot een mega bedrag op gaat leveren met nieuw jaar.
Later op de dag gaan we nog lekker naar het strand één van de bekendste stranden van Nassau, Cable Beach. Ik moet eerlijk zeggen, misschien zijn we inmiddels ontzettend verwend, maar ik was niet echt onder de indruk. Ik vond het een smal strand en had er misschien te veel van verwacht?
Dochterlief werd nog even belaagd door Bahamese meeuwen, dit stond duidelijk niet op haar bucket list, wij vonden het erg vermakelijk maar zijzelf niet.
We wandelen daarna nog heerlijk nog Nassau niet wetende wanneer we ooit weer terug zul komen. Maar dát we ooit terug zullen komen staat vast.
Daarna vertrekken we met lichtelijke tegenzin terug naar het schip. En al zit de cruise er bijna op het is nog niet het einde van onze vakantie !
Nassau – Miami 184 sea miles.
“THE BAHAMAS ARE GORGEOUS. THE DEEP TRENCH IN THE OCEAN FLOOR CALLED THE TONGUE OF THE OCEAN, WHICH COMES BETWEEN THE ISLANDS, IS THE MOST BEAUTIFUL DEEP INDIGO COLOR”.
Ontscheping, auto ophalen en Key West 265 km
De dag van de waarheid is aangebroken, volgens schema hoeven we pas om 11.25 van boord. Omdat we een auto hebben gehuurd Downtown willen we, hoe gek ook, het liefst zo snel mogelijk van boord om onze reis voort te zetten.
De auto heb ik voorhand gehuurd en staat klaar in Downtown Miami.
De rij voor ontschepen is wederom enorm, want iedereen lijkt wel zo vroeg mogelijk van boord te willen. Normaal gesproken zijn we er het liefst zo lang mogelijk en nu willen we met gierende banden weg… raar volk zijn we toch !
We nemen een taxi vanaf de haven naar Downtown. Volgens ons heeft de chauffeur geen idee wat hij moet doen en waar hij is. Ik zit voorin de taxi en moet zelf het adres in zijn telefoon intikken en hem helpen naar het verhuur bedrijf te komen. Gelukkig weten we inmiddels aardig de weg, maar het is toch een beetje vreemd.
Maar wat maakt het uit het is december we zijn weer in Miami en hebben nog dagen te gaan en het weer is heeeeerlijk !
Aangekomen bij het verhuur bedrijf bleek onze auto niet klaar te staan we moesten nog minimaal een uur wachten. En neem van mij aan, als ik iets geregeld en betaald heb dan wil ik dat je je afspraken nakomt, dus ben ik ineens minder aardig. De meneer wil ons een veel te kleine auto aanbieden zodat we toch al weg kunnen maar daar gaan we niet akkoord mee want daar passen onze spullen niet in.
We maken wat stampij, de man gaat bellen en loopt heen en weer en dan ineens blijkt de auto er toch te zijn???!!
We laden de handel in, zetten de bestemming in de meegenomen TOMTOM van een vriendin, want ja 18 US dollar per dag voor een navigatie is belachelijk maar had wel ruimte in de koffer gescheeld HAHAHA.
En zo rijden we op pad naar het Zuidelijkse puntje van de USA – Key West.
Helaas konden we hier geen kamer of hotel huren het enige wat nog wel kon voor 1 nacht was een kleine kamer met zijn drieën, kosten 1000 US dollar voor 1 nacht.
Nou wat denk je? als ik al mijn eigen TOMTOM meeneem doe ik dit dus ook niet dus, geen overnachting in Key West maar wel in Homestead.
We rijden over de geweldige weg en passeren vele bruggen en eilanden, de rit is adembenemend en de stemming zit er goed in.
We wandelde door de straten en genoten van de sfeer die je direct aan de Bahama’s doet denken.
We bezochten Southern Point, van waaruit het 90 miles naar Cuba is en genoten van het moois om ons heen.
Uiteindelijk werd het laat en moesten we terug omhoog, het was al donker en we waren blij dat we op de heenweg de route met daglicht hebben kunnen zien.
Homestead
Toen we aankwamen bij ons onderdak een Inn, bleek het echt niet veel soeps te zijn, de badkamer was vies er lagen haren van een ander in mijn bed. De receptie was gesloten we moesten communiceren door een nachtluik echt uitnodigend was het allemaal niet. Laat ik het zo zeggen de plaatjes en de verhalen op het internet zagen er goed uit.
We waren inmiddels bekaf dat we besloten te blijven. We hebben op de lakens geslapen en niet er tussen en hoopte dat de nacht snel voorbij zou zijn.
De volgende ochtend werden we wakker het had geregend maar het was inmiddels droog. We konden ontbijten in de lobby. En hoewel de kamer inn en inn triest was LOL was het ontbijt net zo erg.
Er was koffie maar geen thee. De Aldi was al maandenlang gesloten zei de zelfde receptionist van gisteravond.
Hij verwees ondertussen andere mensen naar the Wallmart om daar eieren te kopen. Ik dacht; WTF waarom koop je daar geen thee?!?!
Er lag wit brood wat je kon roosteren en iets van een plakkerig goedje wat nergens op leek en als vulling diende.
Je voelt ‘m al, met gierende banden weg. We eten vast onderweg wel iets.
We reden al in the Everglades en reden eerst door een deel van het park waar we informatie verzamelde.
Later reden we naar Coopertown waar we op een airboat wilde stappen. Eerst hadden we een leuke krokodillen show en vertelde de Amerikaanse Steve Erwin over van alles en nog wat en kwam ie aan met een slang.
Die legde de goede man, vlak bij mijn voeten.
Laat ik het zo zeggen, ik heb lichtelijk een slangenfobie dus ik had liever gehad dat hij die lekker in het hok had gelaten!
http://www.coopertownairboats.com
Maar goed we hebben de vliegangst getrotseerd, de hoge golven en het smerige hotel dus nu ging ik er helemaal voor… kom maar op met de boa handtas. Ik mocht hem vasthouden en natuurlijk liet ik dat niet voorbij gaan. Ook manlief had zoiets van, kom maar op! Alleen hadden we een zwakste schakel in ons midden, dochterlief dacht bekijk het maar en nam afscheid op dit onderdeel. Erg jammer want zo hebben we haar niet opgevoed natuurlijk LOL.
Het begon ineens onwijs te hozen, zo hard dat ik zelfs poncho’s moest kopen. Er was geen houden meer aan. De airboat trip werd uitgesteld en na een half uur konden we dan toch aan boord.
Alles was natuurlijk zeiknat dus daar zaten we met onze poncho’s en natte broek.
Maar goed het werd onderweg droog en de wind zorgde ervoor dat we weer helemaal opdroogde, op onze sokken en schoenen na dan.
Na de ontzettend leuke tocht waar we verschillende kroko’s in en om de boot zagen kwamen terug bij het startpunt en mochten we nog even Prada vasthouden.
De kleine kroko liet zich heerlijk vertroetelen door ons en toch konden we dochterlief niet overtuigen haar huisdieren droom, een alpalca, in te ruilen voor deze schattige handtas in spé.
Daarna aten we nog wat in het naast gelegen restaurant, waar serieus krokodil, slang en kikkerpoten op het menu stond.
Toen onze schoenen weer een beetje droog waren besloten we naar Sawgrass mill outlet te rijden om daar eens even lekker los te gaan en te kijken of we onze koffer tot de laatste gram konden vullen.
http://www.simon.com/mall/sawgrass-mills
Eénmaal aangekomen bij de outlet schrokken we ons helemaal lam. Duizenden auto’s probeerde net als ons een parkeerplek te vinden en alle parkeer terreinen stonden tot de laatste plek en omstreken vol.
Het was ongekend !! Later kwamen we er achter, dat tussen kerst en oud en nieuw de grootste uitverkoop plaats vonden in de outlet.
We besloten de auto een heel eind weg te parkeren op een parkeer terrein van een grote supermarkt en het laatste eind te lopen.
We waren niet de enige en op hoop van zegen zou onze auto er later nog staan ondanks deze illegale actie.
Er waren zo enorm veel mensen in outlet, we waren er vroeger al eerder geweest en toen konden we overal heerlijk doorheen banjeren.
Nu was het echt een ander verhaal, maar evengoed ontzettend leuk om te doen. We hebben er heerlijk gegeten en geshopt en besloten daarna door te rijden richting Orlando.
Het was al later op de avond, we hadden 2 hotels op het oog, maar de één bleek een rokerskamer te hebben de ander zat toch wel vol. Dus moesten we verder door met het zoeken van een onderkomen voor die nacht.
We reden een aardig stuk door het werd alsmaar later en uiteindelijk belandde we Boca Raton in een hotel.
We checkten in en alles leek prima, we hadden online geboekt. Toen we de kamer binnen liepen vertelde dochterlief dat ze een bekende Amerikaan bij de receptie had gespot.
Mij was het niet opgevallen ik had alleen maar zoiets van laat het beter zijn dan vannacht.
Het hotel lag iets van de weg maar de snelweg was buiten wel hoorbaar. Ik vroeg aan de receptie om een rustige kamer, ze garandeerde dat we binnen niets zouden horen.
We liepen de kamer binnen en het eerste wat ons opviel was dat er maar 1 bed was!
Het had wel 2 badkamers en een keuken en zit gedeelte maar 1 bed !
Manlief en kindlief regelde een andere kamer met 2 bedden en zo kwam alles toch goed.
Totdat….
We wilde net de slaapspullen uitpakken, toen hoorde we plots de snelweg in onze kamer. Manlief stelde me gerust, komt goed we zijn toch moe… Maar ik had echt mijn twijfels.
Toen ik op bed ging zitten begon de koelkast een partij kabaal te maken. Manlief tackelde ook dat probleem.
En toen, toen… denderde er een trein dwars door mijn kamer !!!!!!
Het was niet normaal ! we barstte in lachen uit en daarna bijna in huilen.
Het was aarde donker en we konden niet zien wat we de volgende ochtend zagen. Namelijk dat we op 15 meter van het spoor af zaten en daarachter lag de snelweg.
Ik was er echt helemaal klaar mee. De ene trein na de andere volgde, manlief en dochterlief waren het zo zat dat ze in slaap vielen maar ja ik dus natuurlijk niet.
De volgende ochtend wilde we zo snel mogelijk weg. We konden ontbijten in de lobby. Maar daar aangekomen zagen we niets, geen ontbijt.
Er was een pot koffie, die was bijna leeg dus manlief had een half bakje en er lagen 2 soorten muslirepen dat was alles.
We zijn met gierende banden wederom vertrokken en bij het uitchecken was de koffie aangevuld en lagen en voorverpakte kleine muffins. Die hebben we meegenomen in de auto om zo snel mogelijk naar Orlando door te rijden naar een hotel waarvan we wisten dat het goed zou zijn.
Orlando
De rit was niet ver, we waren erg vroeg in het hotel. Deze hadden we eerder die ochtend geboekt. Hij lag perfect bij de parken, gratis shuttle en wifi en ontbijt en bovenal schoon !!!
http://www.floridianhotel.com
We waren er al om 11 uur in de ochtend en werden ontzettend gastvrij ontvangen. We kregen ook direct een mooie schone kamer en zo konden we heerlijk Orlando in.
We gingen lekker aan de wandel en regelde kaarten voor Adventure Island Disney voor de volgende dag in ons hotel met gratis shuttle.
Manlief en dochterlief gingen nog even in de achterlijk hoge zweefmolen the Starflyer. Ik bedoel een slang hou je niet vast maar vrijwillige naar een idiote hoogte durf je wel!
http://www.starflyer.com
Ik bood vrijwillig aan om vanaf de grond te filmen want natuurlijk moet iemand dat vastleggen 😉
Daarna wandelde we nog wat en dronken we wat op een terras bij Icon Park, we kochten nog wat leuke Disney shirts en zo kwam deze dag ook weer aan zijn einde.
http://www.iconparkorlando.com
Morgen stond Disney op de planning.
Disney !
We zijn vroeg wakker en werken het ontbijt zo snel mogelijk weg, want we willen zo snel mogelijk naar Disney!
De gratis shuttle brengt ons naar het park ze zijn nog geen half uur open en dan zien we dat de rijen van 2-3 uur minimaal geen uitzondering zijn. Hoe kan dat, nu al?
De rij voor Harry Potter’s meest populaire attractie is nu al 6 uur!!! we dachten dat het een grap was maar niets is minder waar.
We besluiten een andere attractie van Harry Potter te doen en wachten 2 1/2 uur. De attractie was echt geweldig we willen meer.
Dan struinen we door naar de achtbaan de Hulk die echt alles overtreft. We besluiten wat te eten want we moeten weer een rij in en anders wordt het wel heel laat om te lunchen.
Daarna doen we The Spiderman met maar een rij van bijna 3 uur…
En dan op naar King Kong waar we wederom 2 1/2 uur de rij in moeten.
We vermaken ons prima en de attracties zijn echt het wachten dubbel en dwars waard.
De ritten zijn allemaal sensationeel gaaf !! en natuurlijk is het belachelijk om zo lang te moeten wachten maar geloof me het is echt allemaal zo geweldig.
En dan, dan zijn we aan de beurt.
We stappen in een safaribus doen 4D brillen op. De rit op een soort achtbaan rails in combi met de 4D zijn niet te beschrijven zo ontzettend echt en overweldigend.
En dan…. gebeurt het… we naderen bijna het einde van de attractie en dan wordt het helemaal donker.
De film wordt opnieuw gestart en begint opnieuw, het wordt weer donker en stil.. de film begint weer opnieuw en weer gaat t niet goed.
We krijgen mededelingen stil te blijven zitten niet in paniek te raken en dan ineens horen we dat we gered gaan worden.
Gered gaan worden, hoort dit erbij? Maar nee we zitten hoog boven de grond de attractie is in storing gegaan en wij, jawel wij zitten er uiteraard weer in!
Jawel hoor hoe krijgen we het voor elkaar he?
We liggen helemaal in een deuk want natuurlijk hebben wij altijd wat.
De lichten gaan aan we moeten naar rechts zitten de deuren worden handmatig geopend er komt een trap en begeleiding en dan worden we één voor één gered. We waren al bijna door de attractie heen en als tegemoetkoming krijgen we zelfs een Fastpass, dus als een kind zo blij, een gratis behind the scene tour en een fast pass wat een verhaal.
Met de fastpass haasten we ons naar de achtbaan The Hulk waar we langs de rij lopen, binnen no time zitten we in de meest geweldige achtbaan ooit.
Het is al later in de avond als we toch besluiten naar de meest populaire attractie van heel Amerika te gaan. The Motobike tour van Hagrid van Harry Potter. De wachtrij is van 6 uur naar 3 1/2 uur gegaan en hoewel dochterlief tegensputtert gaan we toch.
We hebben een stemming gehouden en de meerderheid wilde gaan tjsa eerlijk is eerlijk HAHAHA.
De attractie was de meeste bizarre geweldige rit in mijn hele leven en ik zou willen dat we die nog een keer hadden kunnen doen.
Je wordt op een motor gezet en gaat alsmaar harder en harder en dan omhoog en ineens stopt ie en valt ie achteruit terug. Dan sta je stil in het donker en val je omlaag om daar weer door te racen. OMG je had er bij moeten zijn !!!
Na een hele lange dag park is het al enorm laat, we struinen nog even langs de barretjes, eten een whopper en dan pakken we een taxi naar het hotel waar we de volgende dag extra laat mogen uitchecken.
We pakken de auto in en shoppen nog wat in de Disney winkels. Dochterlief wilde nog even naar een andere Premium Outlet omdat ze toch nog wel die ene broek wilde kopen en we de koffers hadden gewogen en na wat overhevel werk we gewoon nog spullen mee konden nemen.
https://www.premiumoutlets.com/outlet/orlando-vineland
Daarna eten we nog wat bij een restaurant dat helemaal in het teken staat van een Ford garage waarbij niet alleen het eten heel bijzonder is maar ook de wc’s een ware attractie zijn.
https://www.fordsgarageusa.com/locations/orlando-premium-outlets/
Daarna gaan we dan toch op pad, het is oudjaarsdag en ons laatste hotel wacht op ons.
Laatste hotel Ramada
http://www.wyndhamhotels.com/ramada/orlando-florida/ramada-suites-orlando-airport/overview?CID=LC:RA::GGL:RIO:National:42551&iata=00093796
Ons laatste hotel hadden we wel eerder vast gelegd omdat het oudjaar is en geloof me dan wil je echt wel een lekker bedje hebben en een mooie suite om oudjaar door te brengen.
We moeten vandaag ook de auto terug brengen en morgen ochtend vliegen we terug naar Nederland.
We brengen de auto terug en de shuttle van het hotel haalt ons weer op om terug te keren naar het hotel. We overwegen nog oudjaar te vieren ergens buiten de deur maar beseffen ons ook dat om 5.30 de wekker gaat, met een strakke timing.
Conclusie, oudjaar op de hotelkamer met vooraf gaand een diner bij Hooters. Ja u leest het goed, Hooters een leuk eindejaar cadeau voor manlief en aangezien dochterlief volwassen is geheel verantwoord.
Hooters is niet meer wat het vroeger was, alleen kun je er nog steeds lekker eten en zijn de dames in de bediening meer aangekleed dus jammer joh WAHAHA.
Om daar te kunnen komen moeten we door het donker over een hoog grasveld langs een water met een bord, pas op krokodillen.
Maar ja omlopen is niet mijn ding dus daar gaan we.
Dochterlief heeft het leven niet meer maar ik zie er wel weer de humor van in. Ze sluipt achter me aan en als ik haar wijs op een slang, wordt ze bijna gek. Maar er lag wel een slang alleen was het een deel van de tuinslang. Goed bedoeld toch ?
We bestellen er te eten en nemen de vakantie door met alle mooie dingen en nieuwe herinneringen.
Later tellen we af en vieren we het oudjaar op de kamer met cola en snacks. Het is een rare avond maar toch evengoed weer zo ontzettend speciaal. We hopen op een geweldig mooi en gezond jaar met wie weet weer een mooie reis in het verschiet.
De laatste dag, dag van vertrek
De wekker gaat heel vroeg, alles staat al klaar we frissen ons op en nemen het ontbijt voor we de shuttle instappen naar de luchthaven. Deze ligt hier op 3 km vandaan, bewuste keuze dus.
Aangekomen op de luchthaven is het ook hier enorm druk. De koffers zijn goedgekeurd en als we kijken naar wat mensen allemaal meenemen kijken we elkaar aan, van oké en wij maar moeilijk doen.
Omdat het nieuwjaarsdag is wordt alles toegelaten en hoeft niemand bij te betalen horen we later van de stewardess die grote moeite heeft alle koffers kwijt te raken.
In tegenstelling tot de heenweg mogen we nu wel bagage onder onze stoelen bewaren, dus zo raakt iedereen zijn spullen toch kwijt.
De piloot houdt zijn praatje en biedt op voorhand zijn excuses aan, vanwege de turbulentie die we gaan ondervinden.
We vliegen van Orlando naar Houston een vlucht van 2 uur en 15 minuten.
De piloot blijkt gelijk te hebben, de turbulentie zorgt voor een enorme rot vlucht en ik tel de minuten af naar de landing. Veel mensen voelen zich niet lekker en het personeel ziet ook groen.
Op Houston aangekomen hebben we 5 1/2 uur. We hadden slechte herinneringen aan deze luchthaven van een paar jaar geleden, er was toen niets te doen. Maar nu blijkt dat dat helemaal is opgeknapt en er van alles te doen is.
Het zorgt er al met al voor dat we ons prima vermaken voor we weer aan boord gaan en het laatste deel van onze terugreis aangaan.
De vlucht duurt ruim 9 uur en ook bij deze vlucht blijkt een stukje rustig vliegen niet te zijn gegund.
Het begint heel erg slecht. De steward ergens achter ons, achter een schot gaat bij het stijgen helemaal uit zijn dak. Sit down, sit down, sit the fuck down. De stewardess en steward naast me weten niet wat ze moeten doen. De achterwielen staan nog op de grond er is paniek en wij weten niet wat er gaande is.
Toch gaan we omhoog, de piloot biedt ook hier op voorhand excuses aan. We schijnen ook onderbemand te zijn qua stewardessen wegens ziekte. Verschillende keren komt een steward zich achter ons in de wc leeg kotsen.
We merken dat we omlaag gaan en vliegen ineens heel erg laag, i.v.m. turbulentie en dan gaan we weer omhoog. Het lijkt wel een idiote achtbaan.
De vlucht heeft enorm veel turbulentie, de bemanning en passagiers worden misselijk en de gordels blijven om. Het wordt een hell van een vlucht en dan is het ook nog eens ruim 9 uur.
We hebben eerder pittige vluchten gehad maar tot nu toe was dit echt de ergste. We hopen op 5 minuten rust zonder schudden en zakken maar helaas is dit niet mogelijk deze vlucht.
Manlief en dochterlief dommelen ietsje weg, kijken films en ik… ik zit met grote ogen te kijken of het allemaal nog wel goed komt.
Ik blijf rustig en heb geen pilletje genomen want ik hou slangen en krokodillen vast, ik ben een kruising tussen Steve Irwin en Floortje Dessing ik kan de wereld aan.
Als we landen op Schiphol horen we dat het 3 graden is en mistig. Pffff man ik zou er bijna alles voor over hebben vandaag direct terug te vliegen, maar uh wel als het een rustig vluchtje wordt want dit kan ik echt even niet aan.
Ik schrijf mijn blog een paar dagen later want zoals eerder vermeld was de wifi niet genoeg en overal om online te zijn.
We hebben een geweldige vakantie gehad en prachtig mooie herinneringen gemaakt met het beste reisgezelschap wat ik me kan wensen. Heb ik dit jaar het skiën gemist ? ;). Die koffers in het vliegtuig blijft wel een dingetje. En de terug vluchten met zo veel turbulentie waren echt geen pretje maar als ik terug denk aan de geweldige vakantie zou ik het zo weer doen !
home 