Een idiote periode van opeenstapelingen van allerlei projecten en onverwachte gebeurtenissen.
Zo moest er hals over kop binnen deze Corona periode een dochter worden verhuisd vanuit Parijs terug naar Nederland.
We kregen extra personeel die moest worden ingewerkt we kregen een nieuw pand wat we moesten afbouwen. 
En helaas bleek de vast gezette vakantie datum niet haalbaar door drukte en moest er worden verschoven en gepuzzeld.
En toen bleek ook nog dat we niet met onze boot weg konden gooide we plan A t/m E overboord en gingen we voor plan F.

In de tussentijd werd heel Europa voorzien van kleurcodes en als klap op de vuurpijl werd Kroatië oranje dit in tegenstelling tot Italië en Frankrijk waar het reten druk was en het aantal besmettingen net als in Nederland enorm opliep.
Omdat we enorm dol op Kroatië zijn en dat ons plan F was, belde ik voor zekerheid met het consulaat en het verkeerstoeristen bureau voor informatie.
Daar werd al snel duidelijk dat men ook niet begreep dat Nederland (met hogere besmettingen) Kroatië (met vele lagere besmettingen) op code oranje had gezet. 
Ik belde met het Kroatische verkeer en info bureau voor advies en dat bericht was voor ons doorslag gevend.
We zouden toch naar Kroatië gaan met alle benodigde prikken en papieren.

We rijden om de beurt en lachen heel wat af, dat is toch bijzonder na 27 jaar samen en dan elkaar nog zo leuk vinden. Soms heb je geen woorden nodig alleen elkaar aankijken en dan liggen we helemaal in een deuk.

Als we het na een paar uur rijden zat zijn stoppen we bij een hotel in Horsching.
We mogen hier gewoon overnachten als we maar wel een mondkapje dragen.
We kunnen heerlijk iets te eten krijgen en daarna duiken we ons bed in. De volgende ochtend staat er een heerlijk ontbijt te wachten.
Zelden hebben we zo een variatie gezien.

We houden Maribor aan en naderen de grens van Slovenië.
Er zit een streng uitziende man bij de controle maar ik lach vriendelijk en hij lacht gelukkig vriendelijk terug.
We mogen gewoon door en hup hup snel weer door, op naar de zon.

Kort na de controle naderen we de grens van Kroatië dan wordt het toch wel een beetje spannend.
We hebben zoveel berichten in de media vernomen maar gaan we worden toe gelaten of moeten we de spookverhalen geloven?

Ik laat onze paspoorten zien en onze in reispapieren en mijn steekpenningen of wel de stroopwafels had ik al klaar liggen. Maar die zijn niet nodig we mogen gewoon door.

Even later stoppen we om te tanken en dat doen we natuurlijk in combi met een plas stop en een ijsje in stijl.

We rijden weer door en zien een boord Dobrosil staat er op de borden en man man man wat voelen we ons ontzettend welkom.
Want we hebben enorme zin onze vakantie hier door te brengen.

We besluiten onderweg door te rijden richting het zuiden van Dalmatië. De temperaturen liggen hier meestal een stukje hoger dan in Istrië.
De andere reden is dat wij dit jaar een eiland willen bezoeken en we besluiten door te rijden naar Hvar (spreek uit gvar).

Jaren geleden hebben we dit eiland al eerder bezocht tijdens een van onze cruises.
Maar we wilde nu een langere tijd door brengen op dit eiland wat een prachtige indruk op ons heeft achter gelaten.

Om naar het eiland te komen moeten we de ferry nemen die we vanaf de plaats Dvrenik zullen nemen.
Het had ook vanaf Split gekund maar we willen graag een stukje door rijden langs de prachtig mooie weg.
En dat wordt enorm beloond.
We zien prachtige meren en een prachtig gebied met wijngaarden waar we doorheen rijden.
De glooiende weg is betoverd.

Het is 19.15 als we bij de ferry aankomen.
De man bij de ferry verteld ons waar we ons kaartje kunnen kopen. Het is bij een piepklein loketje tegen over de ferry.
We hoefde niet van te voren te reserveren wat overigens wel mogelijk is.
Dat kan op http://www.jadrolinija.hr

De ferries varen af en aan en in het hoog seizoen zelfs 11 keer per dag. Er worden dan dubbele ferries ingezet.
De kosten voor een auto met 2 passagiers is 116 kuna omgerekend 15 euro.
Je kan contant betalen met kuna’s maar ook met euro’s of pinnen.

Het gaat allemaal heel voorspoedig we hoeven niet te wachten en rijden de ferry op.
Er is plek genoeg we zetten de auto aan boord en lopen naar boven om te genieten van een half uurtje varen.

Ondertussen heb ik nog wel een een taak, want ik moet namelijk nog een onderkomen regelen.
Ik google wat en kom op een afgelegen baai uit categorie Robinson wat inhoud weinig tot geen faciliteiten.
Dat klinkt als muziek in de oren, Bogomolje is de plaats.
Ik boek een appartement Milivoj genaamd.
Het ligt onderaan in een baai waarvoor je eerst 5 km naar beneden moet rijden over een onverhard onverlicht pad.
Mijn eigen mr. topgear houdt wel van een uitdaging dus dat wordt weer een beleving.

Als we de ferry afrijden lijkt het wel alsof we in een andere wereld staan en binnen no time is het donker.
We rijden door totdat we een boordje zien waar we naar beneden moeten.

We worden ontzettend vriendelijk door de eigenaren van het naast gelegen appartementje in de uvala smokvina baai.
Milan en Djeni nemen even het stokje over van de eigenaar waarbij we ons eigenlijk hadden moeten melden.
Er blijkt een probleem te zijn, Milivoi appartement zit vol en is door een fout overboekt.
We balen als een stekker en dat terwijl alles zo voorspoedig ging.
Gelukkig hebben Milan en Djeni nog wel een plek vrij vanwege een annulering wegens de corona in de wereld.
Het zijn ontzettend lieve mensen en ze doen er alles aan om ons over te halen en het naar het zin te maken.
We stemmen in want we hebben geen idee of we iets anders zouden kunnen vinden.
Los van het feit dat het laat is, we zien geen hand voor ogen en hebben geen idee of de baai mooi is.
Het is pikkedonker en we horen alleen maar krekel gezang, we zien duizenden sterren zijn moe en leggen ons bij de situatie neer.

Ons appartement is van alle spullen voorzien los van het feit dat energie voornamelijk van de solar komt.
Maar goed dat wisten we op voorhand.
Mijn haar föhnen wordt een uitdaging maar ach we zitten er toch verlaten bij dus who cares?

De eigenaren vertellen dat de deur niet op slot hoeft, iedereen slaapt hier met zijn deur open.
Maar daarvoor zijn wij nog iets te stads denk ik…
De douchekop hangt wel wat laag maar daar hebben we onze eigen oplossing voor meegenomen.
Besteld bij mijn chinezen vrienden Ali.

Milan en Djeni spreken goed engels wat heel fijn is. De eigenaar van het naast gelegen appartement spreekt geen engels.
En omdat mijn kroatisch niet optimaal is geef ik de voorkeur aan het engels.
De man en vrouw van het naast gelegen complexje verontschuldigen zich voor het ongemak.
Maar mede door de super gastvrijheid waarmee we zijn ontvangen zijn we alles allang vergeten.

Milan helpt manlief met de koffers en we maken nog even grappen over de zwaarte van mijn koffer.
Ik tover pakken vol troopwafels uit mijn koffer en geef ze aan de oude man en vrouw.
De man heeft tranen in zijn ogen en zegt dat hij stroopwafels kent want zijn zus woont in Nederland.
Hij heeft haar al jaren niet meer gezien en door de corona kon ze ook dit jaar niet komen.
Ze is al op leeftijd en hij weet niet of ze er volgend jaar nog is.
Dat is echt heel triest.

Na het uitdelen van de stroopwafels nemen we plaats in het appartement gooien de spullen aan de kant en ploffen op het terras neer.
Het is aarde donker en we zien geen hand voor ogen. Ik zoek naar een kaars en steek die aan.
Ook sprayen we muggenspul op want het barst van de muggen. Helaas helpt het spul geen bal.

Dan ineens komen de buurtjes aanlopen met een muggen spiraal voor ons.
Ze zegt alleen deze dingen helpen hier dus hier voor jullie.
We geven als dank een pak stroopwafels en kletsen nog even wat.

Als we op de klok kijken zien we dat het pas 22 uur is. Het voelt als veel later.
Boven ons hoofd verschijnen miljoenen sterren en volgens het geluid misschien wel miljoenen krekels die we horen zingen.
We houden de dag voor gezien en vertrekken naar ons bed.
Morgen weer een nieuwe dag, we zijn ontzettend benieuwd hoe het hier met daglicht eruit ziet.

De volgende ochtend rammelt er iemand aan de deur. Het is opa Nicolai de eigenaar waar we niet terecht konden.
Hij heeft brood boven in het dorp laten halen door zijn vrouw.
Ik vind het ontzettend lief want we hebben immers wel bier chips en wat te drinken mee maar geen brood.
Gelukkig hadden we pot chocopasta mee en koffie.
Voor ons gevoel zitten we in onze eigen expeditie Robinson want we moeten creatief omgaan met het stroom.

Ik vraag me overigens wel af hoe ze boven is gekomen want die weg is echt een uitdaging.

Dobra jutra groet opa ons en lacht vriendelijk. Ik bedank hem en besef me dat het al 10 uur is.
Ik open de luiken van de ramen en doe de deur wijd open.
Dan loop ik het terras op en ben totaal verrast!
Wat een uitzicht !!!

We zitten recht op het strand met ons appartement. Dat konden we gisteren bij aankomst natuurlijk niet zien,

We ontbijten samen op het terras en genieten van het uitzicht om daarna 1 meter verderop op een ligbedje neer te ploffen op ons prive strand.
We genieten van de zon en de stilte want er zijn na genoeg geen mensen.
We dobberen in het water en de enige uitdaging die we hebben is om op een luchtbedje te blijven liggen nadat ik me heb ingesmeerd.

We doen geen donder alleen maar genieten van elkaar, lekker kletsen een boekje lezen en wat eten en drinken.

In de middag nemen we een drankje bij de konoba van Ante en zijn vader Josko.
Zij hebben het derde en laatste gebouw met wat appartementen in de baai met daarbij dus een klein eetgedeelte.

We raken aan de klets en hebben gelijk een enorme klik. We komen van alles aan de weet en voor we het weten hebben we nog meer vrienden voor het leven gemaakt.
De dag is voorbij gevlogen.

De volgende dag besluiten we dat we iets willen ondernemen dus pakken we de auto en vertrekken we naar het stadje Jelsa.
Daar kunnen we gelijk even wat boodschappen inslaan.
Bij aankomst blijkt het bijna te zijn uitgestorven.
Dit komt door de corona omstandigheden horen we want normaal is het hier ontzettend druk en vol met toeristen.

Het is enigszins triest om te zien maar in ons geval wel lekker want voor onze veiligheid en minder kans op besmetting.

In de middag ploffen we nog even op het luchtbedje in zee maar dan tot mijn grootste schrik zie ik dat er een gat in mijn luchtbed zit.
Hoe erg kan het zijn, een gat? en hier in de baai zit niks. Uiteraard heb ik altijd van alles mee dus hierbij wederom een tip hoe je een luchtbed of zelf bootje kan plakken als je geen plakker bij je heb

blaren pleister doen wonderen dus poes je kan je gang gaan met je nagels.
Ik heb het luchtbedje droog gemaakt en vervolgens een blarenpleister die ik nog ergens in een handtas had erop geplakt. TOP hij is de hele vakantie goed gebleven.

’s avonds eten we gezellig bij Ante en Josko.
Zijn vader heeft speciaal voor ons een vis gevangen en klaar gemaakt, hij smaakt enorm goed.

We kletsen de hele avond als later op de avond een andere man zich bij ons voegt. Het is een hele gezellige avond en we hebben enorm gelachen. De avond is weer omgevlogen.
We gaan nog even op het terras zitten en besluiten later naar bed te gaan.
Als we op de klok kijken zien we dat we nog nooit zo vroeg naar bed zijn gegaan tijdens een vakantie.
De rust is de baai doet ons enorm goed en we tanken zo lekker bij.

De volgende ochtend start ik met mijn vaste ritueel. Ik ben ontzettend vroeg wakker maar voel me heel erg uitgeslapen.
Ik trek mijn bikini aan en ga een flink eind zwemmen in de baai.
Heerlijk helemaal in mijn uppie terwijl de mensen die er zijn nog op een oor liggen.
Ik zwem tussen het geluid van de krekels terwijl de zon al flink op mijn hoofd brandt.
Voor zekerheid neem ik het luchtbed als een soort van drijver mee.
Als een overjarige Pamela Anderson zwem ik mijn baantjes en geniet ik met volle teugen.

Dan komt Djeni aan met nieuwe handdoeken en beddengoed, wow die ook al zo vroeg uit de veren. Helemaal als je je beseft dat ze van boven af moet komen.
We kletsen er heerlijk op los. Ik geef haar nog een pakje stroopwafels en stenen klompjes waar ze ontzettend blij mee is.
En nog geen 10 minuten later voegt Milan zich er ook bij. Hij geeft me nog een fles zelf geproduceerde olijf olie.
Dat ruil systeem bevalt mij overigens prima, zouden we ook in Nederland moeten doen.

Dan maak ik manlief wakker en ontbijten we samen in de zon. Papa Josko en Ante lopen langs. Zij verblijven niet in de baai maar boven in het dorp van Bogomolje, waar ze meer voorzieningen hebben.
Ze komen elke ochtend naar de baai om de gasten te verblijden met brood en om verse vis te vangen en hun netten uit te zetten.

Na het ontbijt duiken we samen op een luchtbed de zee in en begin ik aan een nieuwe uitdaging.
Het vastmaken van mijn waterschoen aan de grote teen van mijn man.
Ze zijn we verbonden en drijft niemand af hahahah

Het gaat echt nergens over maak ik ga helemaal stuk van het lachen. We komen niet meer bij en hebben moeite om op het luchtbed te blijven liggen, mede door de glibberige zonnebrand.
Door de spastische beweging krijgt manlief ineens kramp in zijn grote teen maar we krijgen het elastiek van mijn waterschoen niet gelijk los.
Het had echt een mooi youtube moment geweest en ik was blij dat we een van de weinige mensen in de baai waren.
Wat een goed idee leek pakte uit in een laten we dat maar niet meer doen moment.

Als het avond wordt besluiten we zelf te koken en eten we voor ons terras op het strand met kaarslicht onder de donkere hemel met tig sterren en de kabbelende golven.
De hond en de poezen melden zich uiteraard ook en likken onze lege borden nog helemaal schoon.
Een vaatwasser is op deze expeditie natuurlijk niet aanwezig dus wat een handig alternatief. Zelfs de restjes hoeven we niet weg te gooien ook dat wordt geregeld door de dieren.

De dagen die volgen dobberen we heel wat af, het is heerlijk ! We besluiten wel dat we nog meer van de omgeving en het eiland willen zien dus maken we plannen om toch ook nog ergens anders een accommodatie te vinden verder richting Hvar stad.
Op een dag komt Jennie weer pols hoogte nemen, of alles goed gaat en we het naar ons zin hebben en jawel heeft ze ook ineens een hele bak zelf geplukte gele pruimen voor ons uit eigen tuin. Ik dank haar ontzettend maar baal wel want ja ik kan niet met stroopwafels blijven smijten natuurlijk de vakantie begint net. Maar ze wil er niets voor terug. Wat een ontzettend lief gebaar wederom.

De avond voor het vertrek eten we nog een keer bij Ante en zijn paps. We spreken af dat als we niet iets kunnen vinden naar wens we weer terug komen bij ze en dat hij een plek voor ons heeft. We bedanken elkaar en uiteraard alles op gepaste afstand tover ik nog wel even een pak stroopwafels met stenen klompjes uit mijn tas.
Ik vertel hem dat ze het lekkerste zijn als je ze boven een kop hete thee of koffie laat opwarmen.
Krijg ik als ruilmiddel want zo zie ik het inmiddels een geurzakje lavendel. Zelf geplukt en gemaakt met een flesje aroma erbij.
Dit bevalt me wel en ik ga van de week kijken wat ik nog meer uit mijn koffer zou kunnen ruilen.
Ik heb geen idee wat de waarde van mijn volledige inhoud van mijn koffer is, maar zou het genoeg zijn om een huisje hier te kunnen veroorloven met 2 koffers ?

De volgende vertrekken we met pijn in ons hart maar wetende dat we vast nog heel veel moois gaan zien en dat we altijd weer hier naar toe terug kunnen gaan mocht het zo lopen.

We laden de auto in en rijden zonder echte bestemming lekker rond, we komen ineens bij een tunnel, waar maar 1 baan is en die heel smal en nauw is. Gelukkig wordt deze tunnel de Pitve tunnel bedient door middel van een stoplicht. Wel zien we dat er 2 fietsers zonder verlichting uit de tunnel komen, met gevaar voor eigen leven trappen ze richting het daglicht.

We bezoeken het stadje Vbroska in de volksmond klein Venetië door de vele kanalen en bruggetjes.
We hadden hier misschien wel wat te veel verwachtingen van maar vonden het wel een beetje tegen vallen.
En net als de eerdere bezoekjes aan kleine stadjes was het ook hier helemaal uitgestorven. We wandelen langs de haven en nemen koffie op een leeg terras. Het weer is perfect en dan zoek ik op google naar een nieuwe locatie.

We komen uit bij de plaats Milna en rijden nog meer naar het Westen van het eiland.
Milna ligt ongeveer 53 km. van Bogomolje waar we eerder verbleven.

We komen terecht in een prachtig appartement dat er uitziet alsof het splinternieuw is, Villa Stonehouse is echt prachtig. Alles is tip top en klopt er is zelfs een mega tv scherm met netflix mocht je je niet kunnen vermaken of het prachtige uitzicht over de baai zat zijn. Ook zitten er diverse restaurants beneden en is er een bakker op 20 meter afstand. Parkeren is echter wel een dingetje dat moet echt op goed geluk maar dat geluk hadden wij uiteraard omdat het ook hier wederom rustig was.
Wel drukker dan in de baai maar nog altijd heel stil ook op het strandje schuin voor de deur.

We droppen onze spullen en eten een heerlijke salade dan wandelen naar de bekende Tiki Beach Bar waar het normaal enorm druk is maar ook nu zijn wij een van de weinige met nog 2 andere stellen.
We ploffen neer op een van de lounge bedden luisterend naar de zachte muziek en genieten van een drankje.
De camping achter de bar is na genoeg leeg. Er is geen ontkomen aan, wat een raar jaar voor iedereen.
’s Avonds genieten we op ons balkon van een prachtig mooie zonsondergang en sluiten we ook deze dag weer af.

We bezoeken het stadje Vbroska in de volksmond klein Venetië door de vele kanalen en bruggetjes. We hadden hier misschien wel wat te veel verwachtingen van maar vonden het wel een beetje tegen vallen. En net als de eerdere bezoekjes aan kleine stadjes was het ook hier helemaal uitgestorven. We wandelen langs de haven en nemen koffie op een leeg terras. Het weer is perfect en dan zoek ik op google naar een nieuwe locatie.

We komen uit bij de plaats Milna en rijden nog meer naar het Westen van het eiland.
Milna ligt ongeveer 53 km. van Bogomolje waar we eerder verbleven.

We komen terecht in een prachtig appartement dat er uitziet alsof het splinternieuw is, Villa Stonehouse is echt prachtig.
Alles is tip top en klopt er is zelfs een mega tv scherm met netflix mocht je je niet kunnen vermaken of het prachtige uitzicht over de baai zat zijn. Ook zitten er diverse restaurants beneden en is er een bakker op 20 meter afstand.
Parkeren is echter wel een dingetje dat moet echt op goed geluk maar dat geluk hadden wij uiteraard omdat het ook hier wederom rustig was.
Wel drukker dan in de baai maar nog altijd heel stil ook op het strandje schuin voor de deur.

We droppen onze spullen en eten een heerlijke salade dan wandelen naar de bekende Tiki Beach Bar waar het normaal enorm druk is maar ook nu zijn wij een van de weinige met nog 2 andere stellen.
We ploffen neer op een van de lounge bedden luisterend naar de zachte muziek en genieten van een drankje.
De camping achter de bar is na genoeg leeg. Er is geen ontkomen aan, wat een raar jaar voor iedereen.
’s Avonds genieten we op ons balkon van een prachtig mooie zonsondergang en sluiten we ook deze dag weer af.

De volgende dag op het strand is het na 10 minuten raak ! Manlief mij triomfantelijk aan met een smile van hier tot Hvar stad.
Hij heeft het voor elkaar, zijn water schoenen helemaal verrot !!! Hij moet nu zonder dat hij het gepland had toch nieuwe schoenen kopen. Hij was het echt niet van plan lacht hij me nog toe. Hoe krijgt ie het toch voor elkaar ? Ik weet wie ik weg ga stemmen mocht het toch de eliminatie ronde komen 😉

Na een dag luieren kiezen we ervoor weer verder te trekken nog meer richting Hvar stad alleen wilde we niet in de hoofdstad zelf verblijven. We hadden geen idee of het er druk zou zijn en omdat we er jaren geleden waren geweest besloten we een tussenstop te maken in de hoofdstad van het eiland.

We zijn nog voor 10 uur in de stad en kunnen enorm makkelijk parkeren op een van de betaalde parkeertreinen.
Volg de borden Hvar City en dan staan de P’s al aangegeven kan niet missen, je wandelt hier vandaan direct de stad in. De hele dag parkeren kostte 10 euro.

Eindelijk zien we wat mensen maar iedereen houdt gepaste afstand en dan zien we waarom er hier meer mensen zijn. De meeste mensen pakken hier de watertaxi naar een van de velen eilanden met mooie strandjes of pakken de ferry naar oa Split.
Tegen de tijd dat het 11 uur is, is Hvar stad wederom verlaten.
We spreken een vrouw die ons een leuke excursie aanbiedt en deze houden we in gedachten.

Dan rijden we naar ons nieuwe appartement 3,5 km buiten de hoofdstad in de baai van Pokonji Dol ons appartement heet MUSTACO.

We zien een prachtige baai met een gebouwtje in het groen met bomen ervoor en besluiten op de gok naar binnen te lopen om te vragen of men daar plek heeft. We worden ontzettende hartelijk ontvangen door de zoon van de eigenaresse en krijgen een drankje aangeboden.
Binnen een paar minuten staat Marija voor ons en vertelt ons dat ze een mooie kamer heeft met koelkast, airco en een heerlijk balkon.

Ze loopt even mee en we zijn direct verkocht ! Alles ziet er fantastisch uit manlief haalt de koffer terwijl ik op het terras een geweldig gesprek ben aangegaan met een een Kroatische vrouw uit Canada. Ze spreekt goed Engels en na meer dan een uur neem ik toch echt afscheid van haar. De dagen die volgen zien we haar nog elke dag en komen we veel te weet over haar. Wat een ontzettend lief mens maar uh op gegeven moment moet je wel je murf houden zei manlief niet maar zijn gezicht sprak boekdelen.
Gewoon een vrouw die maandenlang alleen in Kroatië verblijft omdat haar man moest werken in Canada en om een praatje verlegen zat.
Ik offer me wel weer op natuurlijk HAHAHA

De dag erna genieten we van het strand en zwemmen we wat rond. Ook zien we wel dat hier iets meer mensen zijn maar wel allemaal op enorme afstand. En wat mij ook opviel was dat ontzettende leuke bord met tekst die ik niet kon lezen omdat ik de hele vakantie geen lenzen draag.
Maar naast dat bord lijkt wel een soort pad te lopen waar mensen in en uit komen ?

Geen idee ik vraag het de vrouw Bolgja wel die weet alles, over heel het eiland, alle families, heel Kroatië en Canada en omstreken.

Ik heb de volgende dag nog wel even een klein McGyver momentje gehad. Of wel hoe kan ik iets fixen met iets wat ik bij de hand heb?
Onze wc bril bleef maar dichtklappen als je op de wc ging zitten en dat is heel onhandig als je voorganger net is geweest en heeft doorgespoeld.
Onze wc bril werd nat van het doorspoelen en als ik dan erna ging zitten had ik een natte deksel op mijn rug. Al met al niet handig !
Gelukkig had ik een rol kenesio tape bij me om mezelf te voorzien van blessure tape als het nodig was. Dus hierbij mijn volgende tip, neem altijd dit soort tape mee. Het plakt goed maar laat geen plakresten achter bij verwijderen.

Vakantie tip 

Kenesio tape bij de action lekker goedkoop en neem ook even een schaar mee.

De volgende dag willen we de stad Stari Grad bezoeken. Ik vind de plaatsnaam niet echt aantrekkelijk klinken en ik spreek het ook altijd uit als een soort door gewinterde Rus maar het schijnt de moeite waard te zijn en omdat het toch hier een daar een beetje bewolkt is lijkt het een perfect moment.
Eenmaal aangekomen in Stari Grad vinden we al gauw een parkeer plek bij een particulier en betalen maar liefst 2 euro voor de hele dag.
Op het moment dat we betaald hebben wordt het donker ! het lijkt wel avond en dan jawel…. breekt het helemaal los !!
We schuilen bij de oude man onder de lekkende veranda en zijn drijfnat, maar we liggen in een deuk, wat maakt het uit? morgen schijnt de zon.
Hij verontschuldigt zich wel 10x en belt met de weergoden ofzo, want na zijn telefoongesprek zegt hij Rain all day.

Hebben wij weer. Maar goed we komen goed weg, geen orkaan, aardverschuiving, tornado en wat we al niet meer hebben mee gemaakt, gewoon een mega regenbui waardoor de afvoeren het niet meer aankonden en de hele stad ineens blank staat.
We liggen in een deuk de man snapt niet dat we de lol er van in zien maar blijft zich verontschuldigen.
Als we besluiten naar de auto terug te gaan wil de goede man zelfs nog de 2 euro terug geven. Uiteraard weigeren we dit, we komen nog wel terug zeggen we, maar hij lacht en we zien dat hij er geen reet van snapt.

Onderweg terug richting het appartement (aan de Zuid kant van het eiland) lijkt er wel een drup te zijn gevallen maar niet in de heftige mate als aan de Noord kant. Later leren we dat dit heel normaal is en dat het klimaat tussen Noord en Zuid gigantisch verschilt. En zoveel kilometers zitten er niet tussen. Bizar toch ?

Aangekomen bij het appartement overwint mijn nieuwsgierigheid naar dat bord en dat vage pad. Ik zeg trek je wandelschoenen aan neem geld mee we gaan op expeditie verkenning.
Manlief zo trouw als ie is, volgt uiteraard zonder tegensputteren en zo lopen we langs het bord via een vaag pad uiteindelijke klauterend over de rotsen en komen we na een pittige wandeling ineens bij een idyllische stek genaamd Pachamama het is oprecht mijn droom locatie.

Een etenstentje met loungebedden verspreid over de rotsen en helemaal in mijn stijl! Wat een geweldige tent, we kletsen wat met de eigenaresse en na een drankje besluiten we door te wandelen. Want aan het eind van de route schijnt een Robinson baai met restaurantje te liggen.
Deze beide bestemmingen zijn niet per auto bereikbaar maar enkel per boot of excursie vanuit Hvar of met een paar stevige wandel schoenen en wandelstokken.

Hoe gaaf dat wij daar nou weer op stuiten ? We wandelen door en komen ineens bij een kleine baai waar een paar ligbedjes staan die je zo kunt gebruiken want er is verder niets of niemand die het echt beheerd.

We wandelen door het is soms echt even lastig met die rotsen maar dan komen we uiteindelijk toch bij het Robinson restaurantje uit met de mooie baai.
Het is inderdaad erg mooi maar om heel eerlijk te zijn en oh wat klink in nu verwend, dit is niks mooiers dan wij al hadden gezien en waaraan wij al hadden verbleven.
Maar het was zeker de wandeling waard en een hele leuke afwisseling om te doen.

We nemen een drankje en wandelen voorzichtig terug. Er gaat ook een watertaxi naar Hvar stad maar dat is toch ook nog een stuk wandelen dus kiezen we ervoor weer lekker terug te wandelen langs dezelfde route.
Ineens zijn wij ook “die mensen die langs dat bord wandelen god weet waar naar toe”.

De dag erna brengen we door op het strand en eten we wat bij de buurman het appartement restaurant Pokonji Dol.
We bestellen gamba’s en vragen of we er wat patat of rijst bij kunnen krijgen maar de man kijkt geschrokken naar ons alsof we vloeken.
Hij vertelt ons dat de gamba’s echt een flinke portie zijn en dat je daar echt niets bij hoeft te nemen.
Advies van de kok dus wat doe je? Ik zeg maar zo voortaan gewoon je eigen pad volgen.
Als de gamba’s komen krijgen we een uitleg hoe we ze wel moeten ontleden want na mijn slachtpartij kon de kok/eigenaar mijn gestoei niet meer aanzien. We vragen nog wel om een mandje extra brood maar zelfs dat vindt hij enigszins vreemd maar brengt het wel.

Nadat ik de eerste totaal verkracht had en de tweede onder toezicht had ontleed had ik m bij de derde door en ging het me aardig af.
Maar heel eerlijk, ze waren heeeeeerlijk maar dr zit gewoon niet veel vlees/vis aan?
Gelukkig was manlief het wederom met mij eens dus sopte we als echt Hollanders het hele mandje brood op door de marinade jus soep wat ook nog heerlijk smaakte.

Vandaag poging 2 Stari Grad (Kiezen op elkaar moeilijk kijken en uitspreken, zo schijn ik het te zeggen)
Het weer was perfect dus daar waren we weer, bij dezelfde particuliere man om te parkeren.
Hij herkende ons niet maar toen ik wilde betalen dacht ik: ik heb dat oude kaartje nog enne het heeft me wel 2 hele euries gekost om een nat pak te halen dus hoe lossen we het op? HAHAHA
Hij zag het kaartje en wat denk je ? om exact dezelfde tijd waren we er net als de vorige keer. Hoe bedoel je gewoonte dieren!

De man moest hard lachen en we mochten niet eens betalen van hem wat natuurlijk ontzettend aardig was. We hebben een uurtje rondgelopen en wat gedronken maar ook hier was het zo ontzettend rustig dat we eigenlijk redelijk rap door het centrum heen waren.
Overal lege stoelen legen tafels… zo treurig. Ik voelde me gelijk schuldig en besloot dat als ik de man zou zien ik alsnog zou betalen.
Helaas was hij er niet toen we terug wandelde naar de auto en besloot ik die 2 euro bij een ander te besteden later op de dag.

We besloten wat rond te rijden de bergen in en reden richting het stadje Brusje. Daar zagen we een prachtig mooi gelegen restaurantje met een uithang bord en 2 gasten bij de deur. Dus besloten we dat we daar wat wilde gaan drinken. Ik wilde ook een pannenkoek om mijn 2 euro toch uit te geven. Want de pannenkoek bleek hun specialiteit te zijn.

Toen we de mannen aanspraken om iets te eten bleek dat ze niets hadden en dat bord bleek alleen voor de show? Of de parkeer man had ze ingeseind want we konden alleen wat drinken. Wat heel raar was want er was toch echt een mega kaart.
Manlief had het gehad want ja zijn suikerspiegel zat al beneden zeeniveau en dan wil ie toch echt wat eten.
En ik wilde die pannenkoek of inmiddels iets anders te knagen om die 2 euro goed terecht te laten komen.
Maar helaas vertrokken we zonder iets te eten of te drinken de mannen waren duidelijk opgelucht want die hoefde zich nu niet in te spannen.

We reden door en kwamen via google achter dat er een leuk restaurantje met lekkere lavendel cheesecake zou zitten in Velo grablje Tavern Zbondini. Het zit echt afgelegen en dat maakte het nou weer helemaal geweldig.
We kozen voor kip die werd voor ons neus op de gril bereidt en daarna koos ik dus voor de lavendel cheesecake, die echt goddelijk was.
Ik heb geprobeerd het recept los te peuteren maar ook dit werd een teleurstelling. Ik vermoed dat de parkeerman het hele eiland had ingelicht om niet mee te werken aan onze verzoeken.

Maar de serveerster vertelde ons dat ze wereldberoemd waren om hun cheesecake en na wat onderzoek kwamen er achter dat ook veel sterren wereldwijd speciaal voor deze cheesecake hier naar toe kwamen. Zij het niet dat mevrouw Beyonce zelfs gespot was op een jacht bij ons in de buurt en mijn vermoeden is dat ook zij voor deze cheesecake langs zou komen. Ik vraag me echter wel af of die het recept ook niet los zou krijgen?

We reden het plaatsje uit en kwamen over een geweldig mooie binnen door route die ons weer terugbracht op de hoofdweg en zonder het te plannen hadden we een geweldig leuke verrassende dag met allerlei mooie bezienswaardigheden en helaas zonder recept.

’s Avonds op het balkon hoorde we ineens een harde knal gevolgde door velen andere met een spektakel van vuurwerk die onze hele baai verlichtte. Manlief grapte nog dat hij dat speciaal voor mij had geregeld om de teleurstelling van het niet krijgen van het recept snel te vergeten. De schat.

De volgende dag stond er een speedboot trip gepland vanuit Hvar stad. We hadden goed laten weten dat we dit alleen wilde doen als er echt een heel klein groepje mensen op de boot zou mee gaan en daaraan werd heel goed gehoor gegeven gelukkig.

We hadden de trip geboekt bij een eerlijk en duidelijk bureau
Happyhvar FONTANA TOURS Riva, 18 – 21450 – HVAR (CROATIA)
Mobitel : 00385 – (0)91 – 1 -742.133
Mobitel : 00385 – (0)91 – 798.798.3
e-mail: info@happyhvar.com

We hadden een hele grote boot met maar 10 mensen aan boord iedereen was lekker op zichzelf en dat gaf een goed gevoel. We wilde niet op een overvolle boot terecht komen.

We voeren eerst naar het eiland Vis naar het plaatsje Zdrilca/Mlini om daar in de blauwe lagoon te zwemmen. Dit was echt ontzettend mooi en ik moet zeggen het water was er echt net zo mooi als op de Bahama’s. De temperatuur was heerlijk en het water was knalblauw ik had hier alleen al gerust de hele dag of de hele vakantie kunnen blijven.

Daarna gingen we door naar Stiniva Bay dat was echt een belevenis. Wij kwamen als een van de eerste boten aan dat was ons geluk. We moesten vanaf de boot het water in om door een opening van aan grot te zwemmen naar een strandje. 
We brachten daar even wat tijd door en toen ineens zagen we dat er tig boten aankwamen, zowel excursies als particulieren huur. Al die mensen wilde net als ons naar het strandje zwemmen dus wij dachten wegwezen !
We hadden echt een perfect moment gehad en zwommen nu tegen de stroom mensen in terug naar de boot.
Wat een mazzel hadden we zeg om het nog even zo rustig te hebben mogen meemaken.

Daarna kwam de langste rit naar de Blue Cave op het eiland Bisevo. Eenmaal daar aangekomen moesten we een kaartje kopen voor 10 euro pp dan krijg je een nummer. Op een bord aan de waterkant staat dan wanneer jouw nummer aan de beurt is. Veel mensen staan in een rij maar dat is niet nodig als jouw nummer aan de beurt is kan je hem laten scannen bij de man die de bootjes vol laadt.
Daarna vaar je een klein stukje en kom je bij een opening waarbij iedereen plat in de het bootje moet gaan liggen dus mensen met rugklachten dit kan een probleem zijn. Eenmaal in de grot weet je niet wat je ziet.
In eerste instantie dachten we echt dat we in de maling werden genomen en dat er een licht onder water scheen wat een geweldig mooie verschijning !
Helaas is het lastig om dit op een foto te krijgen maar geloof me het is niet gefotoshopt.
Wel een tip ga op een zonnige dag want dan is het water het meeste blauw. Uiteraard is het super toeristisch maar toch vonden wij het mooi om het te zien. Ook zijn er bij het haventje wc’s en kun je er iets drinken en een ijsje eten.

Daarna voeren we bijna 3 uur naar een van de bekendste eilandjes vooral bij de jongeren bekend vanwege het mooie strand en eet gelegenheden Palmizana.
Toen wij er aankwamen lagen er al heel wat boten en ik moet eerlijk zeggen als al die mensen op het smalle strandje zouden willen liggen wordt dat toch wel een probleem. Het eilandje is groter dan wij hebben gezien maar wij zijn puur op het eerste stuk gebleven dus wellicht zijn de stranden aan de andere kant wat ruimer?

Wij waren er zelf niet zo heel wild van en zijn vanaf de boot naar boven gelopen en hebben wat gegeten bij een van de restaurants.
Je kan ook over het strandje lopen dan kom je er ook. Er zitten verschillende restaurants en wie weet doen we het nog eens over en brengen we er een hele dag door zodat we ook een indruk krijgen van de rest van het eilandje.

Het was een dag vullend programma en we hebben enorm genoten alles was enorm goed verzorgd de gidsen waren top en spraken goed Engels. De dag vloog om.

De volgende dag was de dag waarop we dachten de boot terug te pakken naar het vaste land en daar vandaan de keuze te maken waar naar toe. In eerste instantie wilde we naar Brač maar daar zouden we net als nu minimaal 3 weken voor uit willen trekken dus kozen we voor Makarska.

We namen afscheid van Marija nadat ik het appartement uiteraard netjes achter had gelaten. We kletsten nog kort wat en ik gaf haar als afscheid jawel… de stroopwafels met stenen klompjes en toen zei ze wait!
Dus ik wacht en wat denk je ? kwam ze terug met een lavendel geur zak, want daar staat Hvar bekend om en een deurmagneet van Hvar.
Hoe leuk ?!!?
Manlief lag in een deuk en ik dacht win win ik hoef geen souvenirs te kopen dit bevalt me prima.
We wandelden richting de auto om verder te trekken. Marija liep naar ons appartement in om ons vanaf het balkon uit te zwaaien en dan ineens hoor ik vanaf boven met een soort van dramatische opera stem, roepend over de baai:
Michaela thank you thank you !!!! De naam bevalt me wel, hier heet ik voortaan Michaela LOL.
Ik denk what the fuck! Ben ik iets vergeten? Staat de laptop er nog? Denkt ze dat ik die heb geschonken? Of mijn credit card??
Ik haast me terug en echt met tranen in dr ogen zegt ze Thank you for cleaning.
Serieus wat zou ik dit soort momenten graag iemand willen omhelzen, maar het kan niet.
Geen moeite is het toch om gewoon simpelweg een appartement achter te laten zoals je het kreeg bij aanvang?
Wel neem ik altijd even lekker een schoonmaak spray mee waarmee ik altijd overdadig mee te keer ga.
Heeeeeeerlijk ruikt het dan als we vertrekken. Wij blij, zij blij en ik mag altijd terug komen.

Mustaco appartementen zijn te boeken via Marija
mustacohvar@yahoo.com
Tel: 00385915341816
Tel: 00385917685456
Er is ook een website maar die lijkt op dit moment niet in de lucht te zijn. Ik plaats hem wel even in de hoop dat hij het snel weer doet.
http://www.mustaco.com

Vakantie tip 

Neem schoonmaak spray mee, deze kan op allerlei manieren van pas komen. En thuis kun je gewoon lekker je eigen favo geur uitkiezen. Want hier in Kroatië blijft het toch een gok met al die rare woorden op die flessen.

Met een traan in mijn oog verlieten we het eiland Hvar en reden we een stukje omhoog. Eenmaal aangekomen in Makarska zakte de moed in mijn schoenen, vergeleken met Hvar was het hier zo druk.
We reden verder omhoog en bezochten diverse plaatsen om te kijken hoe het op de stranden was. 
We konden niet echt iets vinden waar we blij van werden misschien waren we te veel verwend geweest met de ultieme rust van Hvar?

We eindigde uiteindelijk in het plaatsje Dulce net voorbij Omis. Het was al laat en we hadden de hele dag gezocht en gekeken maar ik denk dat we met ons hart nog in Hvar waren. Te moe om toch nog terug te rijden dachten we, we maken er hier ook gewoon het beste van. Het appartement lag aan een privé zandstrandje en van buiten en het trappenhuis waren super schoon maar het appartement zelf was niet echt best.

We wilde echt het beste ervan maken maar het rook er naar schimmel, de deurtjes hingen op half 7, de keukenkraan spoot aan de zijkant eruit en zo maar door. We hadden 2 piepkleine handdoekjes om mee te douchen en die waren ook nog keihard. Dus hebben we de oude strand badlakens uit de auto getrokken en die gebruikt.
De eigenaar was super aardig maar de vrouw geen woord Engels, Duits, Frans, Italiaans, Chinees. En natuurlijk zouden wij ook Kroatisch moeten spreken in dit land maar dat zat er ff niet in.

Wel ga ik gelijk weer aan de knutsel, want er ontbreken wel een paar dingen.
Zo fabriceer ik een ophangrekje voor theedoeken en handdoeken met een kledinghanger en mijn tape.
We maken een vergiet van een plastic bakje van de pruimen door er gaten in te prikken.

Vakantietip 

De volgende dag brachten we op het strand door en er waren leuke strandtentjes waar je iets kon eten en drinken. Het water in zee was hier veel ruwer dan we eerder hadden meegemaakt.
We gingen het stadje Omis dat aan de rivier de Cetina ligt. Het ligt er prachtig bij als een soort ansichtkaart plaatje. De Cetina is 105 km lang en vorig jaar hebben we aan het begin van de rivier gestaan. Ook zakt de rivier 385 meter wat het uitermate geschikt maakt voor raften.

We aten wat in Omis en zochten een leuke stekkie wat echt niet moeilijk hoeft te zijn. Maar de meeste tentjes waren leeg of zelfs dicht. Toen kwamen we in een steegje en zagen we meerdere mensen zitten buiten aan tafeltjes.
Pal aan de overkant zat ook een restaurantje waar niemand zat. Normaal gesproken denk je dan, wat zou er mis zijn? zullen we voor veilig gaan? Maar nu besloten we bij het lege restaurantje te gaan eten.
De man was buitenzinnen blij en zette ons uit het zicht van de wandelaars in zijn prachtige binnentuin.
Wij dachten juist zet ons aan de buitenkant dan zien mensen ons en stappen ze ook naar binnen. Maar hij wilde het mooiste en het beste voor ons.
We hebben zo ontzettend lekker gegeten en zelfs toen hij ons met tranen in zijn ogen vertelde dat hij de boel waarschijnlijk morgen voorgoed dicht moest doen en daardoor geen ijs had. Bood hij aan om aan de overkant van de straat ijs voor me te gaan halen!
Ik sloeg het aanbod af, ik had hem willen knuffelen maar helaas dat kan niet.
Het was zo ontzettend rot om te zien om terrassen en restaurants overal struggelen om deze tijd door te komen.
Je wil van alles doen voor ze maar het is een druppel op een gloeiende plaat. En heus niet alleen in Kroatië daar zijn we ons echt van bewust.

De volgende dag gingen we een stuk rijden en vonden we een goede spot waar we zouden gaan raften. Toen we terug reden kwamen we langs een super leuk restaurant waarover wij waren getipt door een mede Kroatië lover op facebook.
Radmanove Mlinice we hebben er heerlijke forel gegeten. Helaas heb ik geen toetje kunnen nemen want we werden er weg getreiterd door tig wespen maar verder een super aanrader.

Eigenlijk hadden we zoiets van nou zie je wel hier is het ook leuk, anders maar ook best leuk. En toch bleef er iets aan ons beiden knagen zonder dat we het zeiden tegen elkaar.

De volgende ochtend ontbeten we op ons balkon en ook daar werden we constant lastig gevallen door wespen. Op gegeven moment had ik een ingeving dus pakte in de muggen insecten spray maar als laatste waarschuwing wilde ik hem nog een keer weg meppen.
Wat denk je ?…….
Heb ik alleen nog maar het dopje van de fles in mijn handen en hoorde ik POK! Ergens beneden ons lag mijn flesje. Manlief begreep niet wat er gaande was maar ik dacht dat ik doodging van de slappe lach.
Ik plofte op het bed met de tranen van het lachen onophoudelijk over mijn wangen. Met horten en stoten vertelde ik hem wat er zojuist was gebeurd en hoe mijn flesje waarschijnlijk bij een van de appartement huurders op het hoofd terecht was gekomen.
We kwamen niet meer bij… wel goed nieuws de wesp heeft zich niet meer gemeld.

We brengen de dag door op het strand en kijkend onopvallend of we toch nog mijn flesje OFF kunnen vinden. Maar helaas ik zal een nieuwe moeten gaan halen.

‘S avonds kwam er een megaaaaaaaa onweers bui op althans geen regen maar wel veel flitsen maar ook heel weinig gedonder. Het was een mooie show om te zien vanaf het balkon hoe alles ineens aarde donker werd en toen verlicht werd door de lichtflitsen. Het koelde hierdoor wel een paar graden af maar het was nog steeds goed warm.

De volgende ochtend meldde we ons bij VIR Rafting we gingen vandaag met een klein groepje raften. Toen we aankwamen werden we enorm hartelijk ontvangen en stond er koffie thee en allerlei lekkers voor ons klaar.
We kregen een uitleg en een zwemvest en helm op en waren helemaal voorbereid op een staaltje challenge.

We stopte ergens onderweg en konden in de rivier de Cetina zwemmen wat ontzettend leuk was om vervolgens onze weg door de versnellingen te begaan. De gidsen hadden enorm veel humor en maakte er een geweldig spektakel van.
Op gegeven moment moesten we uit de boot en kon je door een grot zwemmen waar het water 7 graden was om dan vervolgens je weg omhoog te klimmen en te klauteren om zo bij het volgende stuk te komen. Of je kon uitstappen en naar het volgende punt wandelen.
Het stuk dat wij eruit moesten is bijna niet te bevaren met meer personen wel solo als je heeeeeel goed bent, dus koos ik voor 500 meter wandelen.
Manlief koos voor de grot en zei achteraf dat ik in mijn geval met mijn fijne gestel daar goed aan had gedaan.

We voeren door super leuke versnellingen en toen kwamen we ook nog bij een punt waar je omhoog kon klimmen en van een mega hoge rots af kon springen. Wederom liet ik mijn beurt voorbij gaan en deed manlief zijn best onze eer hoog te houden.
Ik twijfelde wel maar de klim met mijn knie liet het niet toe. Dus ik hoop volgend jaar op herkansing.

Het was een super leuke dag op het eind begon het nog te regenen wat het helemaal af maakte. Nat waren we toch en dit kon er ook nog wel bij een bui voor de afkoeling na uren hard peddelen.

Toen we ons hadden omgekleed bij het eindpunt werden we door een busje naar boven gebracht waar de auto stond.
En als verrassing stonden er heerlijke hapjes op tafel met een geheim familie recept hartige oliebolletjes achtig en had de camera man onze foto’s al klaar. Hoe leuk is dat?

Daarna zijn we nog door gereden naar een waterval bij Zadvarje waar je geweldig kon wandelen. Maar het was al laat in de middag dus besloten we dat op een ander moment te doen. Het zag er overigens wel ontzettend leuk uit om te doen.

In de avond hebben we rondgewandeld in Omis en zijn we bij een tentje beland waar je een typisch Dalmatische schotel kon eten. Ik moet zeggen na al die heerlijk lichte vis, heb ik met deze schotel genoeg vlees gehad voor de komende eeuw. Man wat was het veel maar wel ontzettend lekker. En zo kwam deze dag ook weer ten einde.

De volgende dag werden we minder blij verrast op het strandje met 2 Duitse koppels met krijsende baby’s die van geen ophouden wisten en ook de mannen waren zo enorm luidruchtig er was geen seconde rust en en was geen vluchten aan want daarvoor was het strandje te klein.
Als klap op de vuurpijl hadden ze het appartement boven ons en bleven ze schuiven met meubelen over de stenen vloer. Een kabaal !!! het werd onhoudbaar.

Toen ze de volgende ochtend heel vroeg weer zo enorm te keer gingen en de mieren door mijn bed kropen was dat voor mij de druppel. Ik zei tegen manlief, laten we in godsnaam gaan voordat ik straks iemand iets aandoe.
Manlief was het helemaal met mij eens en had al contact gehad met onze Kroatische vrienden op Hvar die ons heel graag terug wilde zien en zo kwam het dat we de auto weer inlaadde en terug reden richting het Zuiden de boot opnieuw namen en de hobbelige weg, bepakt met tassen vol boodschappen na een tussenstop bij een mega supermarkt, richting ons oude stekkie reden.

Het voelde zo vertrouwd, de rust, de krekels, de hond en de katten waren blij ons te zien en ook Jennie en Milan, Papa Josko,(Ante is in Split voor andere zaken) de oude man en vrouw van het andere appartement gebouwtje.
In eerste instantie had de oude man het niet gelijk door maar toen een paar uur later gebaarde hij met handen en voeten dat wij weer terug waren. Ik kreeg een handkus en een boks. Home sweet home ! Er valt gelijk een last van mijn schouders op een of andere manier.

De volgende avond eten we lekker bij Papa Josko die een hele fuik met vis die ochtend heeft gevangen en wij daardoor een hele grote keuze hebben.
Wij vinden alles lekker dus doe maar wat zeggen we.
Ik krijg ook uitleg hoe je een vis ontdoet van al het geen wat je nou weer net niet wilt eten en denk bij mezelf omg dat ga ik echt nooit zelf doen.
En die kop van die vis die me zo aankijkt brrrr

We eten die avond vorstelijk en er komen wat “belegen” vrienden van papa Josko vanuit een ander dorpje met een rubberbootje langs. Papa Josko verteld ze vol trots dat ik al Kroatische zinnen kan zeggen en schept ook nog op over mij als een trotse vader over zijn dochter. De mensen vinden het geweldig. Ik moet ook mee de konoba in en dan kletsen papa Josko en in wat in het Krengels (Kroatisch Engels). We liggen samen in een deuk en dan vertelt hij weer iets aan de 2 koppels waar ik echt geen moer van versta maar ze vinden iets heel erg knap hoe ik iets doe.
De koppels hebben de hele middag samen heerlijk zitten eten en drinken en zich enorm vermaakt in de konoba en hun pogingen om weer terug in het bootje te komen is hilarisch. Ik had graag uren met ze willen lachen en kletsen maar met die paar zinnen ga ik er echt niet komen.
Als ze eindelijk zichzelf in het bootje hebben gehesen maken ze zelfs een ere ronden in de baai al zwaaiend en roepend naar ons alsof we ze al jaren kennen.

Na het eten zeggen we welterusten tot morgen Papa Josko en is deze heerlijke dag weer voorbij gevlogen.

De dagen die er nog volgen zijn bijna allemaal gelijk aan elkaar, zwemmen, lezen, dobberen, genieten, kijken naar papa Josko en Nicolai hoe ze de fuiken uitzetten en legen en ’s avonds onder de sterrenhemel eten op het strand op een matje met kaarslicht en de krekels. Er komt ook een soort van SRV busje met een extra lading fruit en chips dus we hoeven eigenlijk nooit meer terug.

De laatste avond eten we weer bij papa Josko en dan al verrassing heeft mama Josko de overheerlijke kleine oliebolletjes gebakken waar ik zo gek op ben en als kadootje krijgen we ook nog een pot zelf gemaakte vijgen compote.

We kletsen heel wat af en Milan en zijn kennis Vladimir uit Tsjechië komen erbij zitten. Ze vertellen hoe ze straks allebei op hun lazer gaan krijgen omdat ze te veel hebben gedronken terwijl ze eigenlijk maar 1 biertje zouden  gaan halen. We komen tot de conclusie dat vrouwen in heel Europa hetzelfde op bepaalde dingen reageren, tot grote hilariteit.
En dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen van alle lieve eigenaren.
Ik word er zelfs emotioneel van en merk dat ik niet de enige ben. We beloven volgend jaar terug te komen en dat ik dan nog meer Kroatisch kan dan nu.

We zijn enorm verwend en er is ontzettend goed voor ons gezorgd ik heb me niet alleen meer dan welkom gevoeld maar echt thuis, thuis zoals ik dat nog nooit eerder op vakantie heb ervaren. Zodra ik voet aan wal zette op Hvar had ik mijn hart verloren aan Hvar.

We rijden terug en ontwrichten alle spookverhalen van het niet kunnen en mogen reizen, het verplichte afnemen van Corona testen aan de grens of gezondheidsverklaringen die nodig zouden zijn.
Zonder problemen rijden we Duitsland binnen en boeken we bij Ibis een kamer men is op de hoogte waar we vandaan komen en het is allemaal geen probleem.

Alhoewel, helemaal probleemloos ging de rit niet. Uiteraard had ik weer wat…
Waar te beginnen ?
Oké er moest dus getankt worden en ik dacht laat ik gelijk even wat lekkers inslaan voor in de auto. Je kent het wel een chippie een drankje en een reep chocolade.
We kachelen lekker door en manlief heeft een serieus gesprek met een klant het duurt een eeuwigheid en ik ga verzitten en verzitten en kijk tussen mijn benen en wat zie ik op mijn stoel ?? Een bruine grote drap aan de stoel.. ik had mijn korte broek nog aan en het lijkt als je niet beter weet alsof ik dus een gevalletje diarree heb opgelopen.
Manlief kijkt stoïcijns vooruit zwaar in gesprek met die klant.
Ik kan niet meer van het lachen en probeer me echt in te houden want het telefoon gesprek is over de speaker en ik wil niet de indruk wekken dat ik aanwezig ben.
Maar ik kan niet meer en houd voor zover het lukt mijn hand voor mijn mond. Maar na een minuut trek ik het bijna niet meer en zie ik manlief mijn kant op kijken en snapt er niets van maar een ding begrijpt hij wel, ophangen hier gaat iets echt niet goed.
Hij hangt op en dan kan ik echt niet meer stoppen met lachen, ik kan geen woord meer uitbrengen en dan ziet manlief de bruine drap op zijn leren stoel.
Als hij eindelijk door heeft wat er gaande is scheurt ie een parkeerplaats op met een nog steeds in tranen van het lachen MOI persoon.
Hij zegt ik maak het wel schoon, dus ik stap uit beseffende dat ik met mijn blote voet in de gesmolten reep ben gaan zitten en door het verzitten het werkelijk overal terecht gekomen is.
Dus ik stap uit in mijn korte broek, er zit een ouder echtpaar achter mij een broodje weg te kanen en aanschouwen wat er bij ons gebeurt.
Dus ik sta daar en dan blijkt dat de bruine drap niet alleen aan de stoel zit maar ook nog aan de achterkant van mijn benen.
Manlief veegt ook mij af zonder te vragen (ware liefde) en dan zijn de doekjes op en begint hij met zijn hand het laatste restje van mijn achterbeen af te vegen.
Maar kwat eerst nog ff op zijn hand !!!
Je had die mensen achter ons moeten zien.
We stappen in en vervolgens onze weg naar het overnachtingshotel. Ik ben bang dat deze mensen een verhaal op verjaardagen gaan vertellen waar de hele kamer van smult ja of niet natuurlijk.

Vorig jaar waren we hier ook dus we weten de weg naar de lekkerste schnitzel voor manlief en de grootste Tiroler Gröstl.
Als ik met mijn kapje op van mijn tafel naar de bar loop 10 meter om een rietje te halen word ik gesommeerd te gaan zitten. Ik mag niet in het restaurant lopen. Dit geeft nogmaals aan hoe verwarrend alles is.
Landen met regels hier en daar, regio’s met uitzonderingen etc. het maakte niet uit wie we spraken uit welke landen we kampen allemaal met dezelfde onzekerheden.

Laten we hopen op een beter 2021 dan kan ik niet alleen mijn stroopwafels met stenen klompjes slijten maar ook enorme knuffels en kussen geven als dank aan al deze fantastische mensen die ondanks hun hele grote zorgen ons een onvergetelijke vakantie hebben bezorgd.

Dank je wel, thank you, hvala !!!!

Voor meer info en tips neem eens een kijkje op deze site:

https://www.visit-hvar.com/