Dit jaar hebben we besloten maar liefst 4 weken door te brengen op 2 van de eilanden van Kroatië, Brač en Hvar. Hvar kennen we inmiddels op ons duimpje en heeft ons hart gestolen, ook hebben we hier in de loop der jaren mooie vriendschappen gesloten.
De eerste week zouden we op Brač doorbrengen.
We waren hier ooit eerder geweest tijdens een 2 weekse zeilcruise, maar dat was alweer jaren geleden.
Ook wilde we kijken of we Brač net zo leuk zouden vinden als Hvar.

Het is eind augustus als we in de volgepakte auto stappen. Manlief heeft inmiddels de strijd opgegeven om te klagen over wat er allemaal mee moet en propt alles vakkundig in de auto.
Omdat dochterlief en vriendje ook 10 dagen komen, nemen we ook wat spullen van hun alvast mee.

En.. we nemen nog tig wereldgerechten mee voor als we geen zin hebben om uit eten te gaan.
Ze waren ook nog eens in de aanbieding bij een grote supermarkt keten 1 + 1 gratis dus ben ik lekker los gegaan 😉
De familie was niet eens meer verbaasd over mijn uit de hand gelopen aankopen en vroegen nog wel ik de hele wereld ging voorzien van eten. We houden de naam hoog van de Nederlandse zuinigheid grapte ik terug.

We besluiten op vrijdagavond te vertrekken om zo snel wat kilometers te maken, die we anders pas een dag later zoude maken.
De eerste overnachting zouden we dan ergens in Duitsland maken, omdat we geen zin hebben om in de nachts door te rijden.

Zoals altijd zijn we goed gestemd en vertrekken we vol goede moed.
Als we Duitsland binnen rijden merken we wel dat het idioot druk is. Ook horen via de radio dat het barst van de files en omleidingen.
Het is inmiddels al donker maar we besluiten nog iets verder door te rijden en volgen trouw alle omleidingen en sluiten aan in de files waar nodig.
We accepteren de langere reistijd en ach ja, we hebben toch vakantie..

Na een paar uur rijden tijdens een omleiding wordt het ineens minder gezellig kwa stemming, het is mega druk iedereen lijkt te rond te dolen net als wij want de omleidingsborden zijn ineens helemaal verschwunden.
Er is geen bord meer te vinden en als klap op de vuurpijl valt onze navigatie uit op een punt waar we beiden geen internet meer hebben. Oh ja, had ik al gezegd dat ik de wegenkaarten thuis op de tafel had laten liggen ?

Hele wegen blijken te zijn afgesloten. Dit heeft te maken met de extreme wateroverlast van een paar maanden geleden waarbij o.a. Duitsland enorm zwaar getroffen was. Deze wegen worden als een malle gerepareerd waardoor een groot deel van Duitsland en het wegennet nu echt een groot drama zijn.

De omleidingsroute heeft ons aan ons lot overgelaten en we raken steeds verder af van onze route. En rijden in het donker is niet mijn sterkste kant aangezien ik zo nachtblind ben als wat en dat in combi met een bestuurder die altijd blind en enkel op een navigatie afgaat is verder ronddolen geen goede optie.
Dus besluiten we een hotel te zoeken om daar vanuit eens te kijken wat er precies gaande is.
Eenmaal aan gekomen bij het hotel (waar volgens Booking kamers in overvloed moeten zijn), worden we de deur gewezen. Ze zitten vol..
Alles wijst erop dat men geen zin heeft om moeite te doen ons een kamer toe te wijzen. De Duitse vriendelijkheid straalt er vanaf dus besluiten we verder te zoeken naar een onderkomen.

We komen uit in de stad Hagen. Ook hier kampt men met afgesloten wegen en omleidingen, vooral in het centrum waar een rivier stroomt. Dit leidt er toe dat we het centrum twee keer zien. Het zag er overigens best leuk uit, maar daar dacht de bestuurder anders over.
Dan zien we het Saxx Hotel am theater Karree liggen. Het blijkt een prima hotel.
https://www.saxx-hotelgroup.com/de/hagen

Helaas kunnen we nergens meer eten, omdat we zo laat zijn. Ook is het parkeren van onze bolide een uitdaging omdat de parkeerplaatsen erg beperkt zijn. Maar eenmaal gelukt gaan we naar onze kamer.
We besluiten daar een zak chips en blikjes drinken open te trekken, de wereldgerechten lenen zich er niet voor om in elkaar te flansen met enkel een waterkoker. In het hotel hebben we gelukkig wel weer internet en kijken we waar het mis is gegaan.
Als we de route ingeven zien we dat er ons nog veel meer gedoe onder weg staat te wachten.
Dit hoeft geen probleem te zijn uiteraard, mits de navigatie ons wel mee helpt.

De volgende ochtend vertrekken we lekker op tijd, uiteraard weet ik het vertrek met een half uurtje te rekken. Dit is volgens mij van manlief zijn kant ingecalculeerd inmiddels. Zegt hij half 8 zeg ik 8 uur en ik vermoed dat hij dan 8 uur in gedachten had, maar het gaat mij natuurlijk om het idee..

Eenmaal onderweg merken we dat we toch weer worden omgeleid door onze navigatie.
We gaan steeds meer twijfelen aan onze Duitse snauwende navigatie mevrouw want we rijden dwars door allerlei dorpjes, stadjes en steegjes.
Misschien is het wel een wraak actie, omdat manlief altijd haar aanwijzingen negeert?
We geven de route in op beide telefoons maar die geven los van elkaar allebei een andere route aan.
We resetten de navigatie van onze bolide aan de kant van de weg en na enig gepiel lijkt het probleem te zijn verholpen.

Omdat de route anders wordt dan vorige jaren, mede door we vanaf een andere kant aankomen rijden moeten we wel op de navigatie afgaan. De omleidingen zorgen echt voor een route touristique maar vol goede moed gaan we weer op pad.
Maar al snel gaat de navigatie weer over haar pis. Inmiddels vrees ik voor een inruil actie van deze uber zodra we weer thuis zijn, als we ooit nog thuis komen, terwijl we eerst nog onze vakantie bestemming moeten zien te halen. En zoals het er nu naar uitziet is manlief in staat de uber nog in Duitsland achter te laten.
Weer een reset want we hebben nu een volledig zwart scherm en als we de mobiel aanhouden rijden we meer dan 400 kilometer om ?!?!?

We geven niet op en jawel we rijden weer. Het vreemde is wel dat we geen snelwegen, tunnels en tolwegen tegen komen. Dus weer een check, maar alles lijkt gewoon aan te staan.
Bij het naderen van weer een pas en een dorpje met 100 koeien krijg ik wel een beetje een benauwd gevoel, wat ik op mijn eigen wijze probeer te verbloemen om zo de stemming nog een beetje in te houden.

Ik speel de el positivo en zeg bij elke pas door de bergen: “wat een mooie route, zo komen we nog eens ergens en we hebben toch alle tijd, tis ten slotte vakantie”.
Manlief is minder gecharmeerd van de ‘mooie route lulpraat’ en wil zo snel mogelijk Duitsland uit en Oostenrijk door.
“Kijk eens wat een schattige huisjes mop, wil je nog een dropje?”.
Maar hij wordt er niet heel vrolijk van.
Bij het zien van de volgende pas en de oplopende aankomsttijd zie ik de temperatuur niet alleen buiten oplopen maar ook bij manlief en dát is geen goed teken.
Ik stop maar even met zingen, heel even neig ik het liedje “we zijn er bijna of ik heb een potje met vet of zelfs het is stil aan de overkant” in te zetten, maar.. wil ik nog een leuke vakantie samen beleven, lijkt het me toch wijzer gewoon even te stoppen met zingen.

Uiteindelijk rijden we ergens in de buurt van Villach als we besluiten een hotel te zoeken. Eentje waar ze in ieder geval een restaurant hebben met schnitzels op de kaart om het leed enigszins te verzachten. Villach was absoluut niet de plaats waar we uit wilden komen, dat had Maribor moeten zijn. Maar door de omleidingen in het begin bleken we onderlangs aan te komen in plaats van bovenlangs. Geen ramp maar wel bloed irritant natuurlijk.

Aangekomen bij het Seven hotel https://www.hotel-seven.at/ in Villach staat het hele parkeerterrein vol en met een beetje geluk komt er net een parkeer plekje vrij. Het is ook hier belachelijk druk, zoveel drukte hebben we nog nooit eerder gezien in deze periode van het jaar.
Na te zijn ingecheckt besluiten we gelijk naar het restaurant te door te lopen om daar een schnitzel voor manlief te bestellen.
Bij zijn eerste biertje verschijnt er weer een lach op zijn gezicht en is hij alles weer bijna vergeten, bijna dus..

De volgende dag na een goede nachtrust rijden we verder en jawel.. ineens duikt er weer een pas op. We snappen er geen moer van. Het systeem geeft aan passen vermijden maar tóch moeten we deze pas volgen?? Misschien is het een terechte omleiding zeggen we nog en is de tunnel toch dicht.
Het gezicht van manlief verandert van een lach naar een ietwat lichtelijk geïrriteerde uitdrukking.

Wat ook meespeelt, is dat wij rond een bepaalde tijd in Makarska Kroatië willen zijn om vanaf daar de ferry naar Brač willen halen. En als we met dit tempo door blijven sukkelen ben ik bang dat dat niet gaat lukken. Maar we blijven positief en rijden de pas in een record tijd om nog wat tijd goed te maken. Daar waar andere automobilisten genieten van de mooie omgeving en langzaam sukkelend door rijden, of zelfs stoppen om foto’s te maken, scheuren Max Verstappen en bijrijder als een malle door de bergen. We halen de een na de andere irritante langzaam rijdende genietende van het uitzicht toerist in.

Onderweg stoppen we en kopen we een vignet voor Slovenië, deze is helaas niet te koop in Nederland en online waren er levering problemen. In Slovenië kun je overigens met euro’s betalen dit in tegenstelling tot Kroatië waar je met kuna’s moet betalen. Tijd om in het winkeltje te kijken is er niet, opzij opzij opzij…

Als we de grens naderen van Slovenië naar Kroatië zien we een mega wachtrij. We zijn door de omleiding bij een kleine grensovergang uit gekomen en moeten 2 uur wachten. Er zit niets anders op dan wachten, wachten en nog eens wachten. Door de extra controle op paspoorten en QR code gaat het erg traag. Ook vanwege het feit dat mensen de app niet hebben of de juiste papieren niet bij zich hebben.
Als we door de controle heen zijn schieten we zo snel mogelijk de snelweg op richting Zagreb.

Eenmaal op de snelweg bij Zagreb rijden we richting Makarska waar vandaan de ferry naar het eiland Brač (Sumartin) vertrekt.
Als we bij de de afslag richting Makarska aankomen zien we ook daar een enorme file, het verkeer staat al vast op de snelweg ! We besluiten om te keren, waar kan om zo een andere afslag te nemen.
Aangekomen in Makarska bij de ferry parkeren we de auto in de wachtrij om voor de ferry om een kaartje te kopen.
Ook hier is het wederom belachelijk druk valt ons op, wat is er toch gaande? En dan blijkt dat er voor die dag geen kaarten meer te koop zijn, behalve de late avond ferry die in ons geval te laat is, ivm. aankomsttijd op het eiland en nog een stukje reistijd over het eiland.
“Het is nog nooit voorgekomen het is nog nooit zo druk geweest en zeker niet rond deze tijd van het jaar” zegt de haven mevrouw, “sorry”. Maar daar hebben wij niets aan, dus snel schakelen naar plan B.

We zetten de auto in zijn achteruit, zwaar geïrriteerd met nog een aantal andere auto’s scheuren we terug omhoog via de snelweg richting Split. (dat is wederom een extra 90 km.)
Onze actie lijkt te slagen we scheuren door de stad van Split heen. Een voordeel is, dat we hier de weg goed kennen en binnen no time staan we ineens vooraan bij de ferry naar Supetar eiland Brač.
We kopen snel een overtocht kaart en dan kunnen we eindelijk lekker ontspannen.
Een bijkomend nadeel van deze haven is wel dat we aan de verkeerde kant van het eiland zullen aankomen waardoor we nog een stuk moeten rijden naar de plaats Bol. Maar dat nemen we voor lief.

We genieten van de zon bestellen ons eerste ijsje, die ik netjes in het Kroatisch bestel.
Even mijn lessen in praktijk brengen en dat blijkt me goed af te gaan.

Als we eenmaal op de ferry zitten zoek ik een onderkomen uit.
We doen dit al jaren op deze manier maar het valt me op dat het hele eiland nu wel erg druk is.
We hadden eerder al iets op het oog dus probeer ik via Booking de reservering te maken.
Ook dit systeem lijkt roet in het eten te gooien krijgen we telkens fout meldingen. Uiteindelijk lijkt het te zijn gelukt maar dan zien we dat er meer is afgeschreven dan zou moeten.
Ik probeer uiteindelijk de te veel betaalde euro’s terug gestort te krijgen maar de status is, na 8 weken mailen, bellen etc is het nog niet gelukt.
Schande !

---

Brač

Na een ritje over het eiland in het donker komen we aan bij ons appartement in Bol. En echt waar, wat een schot in de roos, wat een goed maker van onze beroerde reis.
Het appartement in splinternieuw, ontzettend luxe en zo groot met een mega tuinkamer balkon met buitenkeuken en bovenal adults only !

De gastvrouw en heer zijn ontzettend aardig en zo behulpzaam er ontbreekt ons daadwerkelijk aan niet in villa aqua.
https://villa-bol.hr/

We pakken onze spullen uit en de volgende ochtend als we wakker worden ruiken we de dennenbomen en zien we de zee voor ons.
We drinken wat op een terras om daarna lekker via de promenade naar het strand te gaan waar we de dag doorbrengen. Het leuke is wel dat we vanaf dit eiland Hvar zien liggen. We kijken tegen de plaats Stari Grad en Vrboska aan.

We besluiten iets te gaan eten bij het restaurantje op het strand en de serveerster vindt het geweldig dat ik in mijn beste Kroatisch iets vraag en bestel. Er volgt gelijk een privé les Kroatisch en ik word overstelpt met complimenten en ook over mijn uitspraak. Ze is nu al mijn beste vriendin 😉 jammer dat we geen BFF korting kregen dus geef ik haar van mijn kant wel een goede fooi.

De dagen vullen zich met talloze strandbezoeken, lekker eten, leuke gesprekjes met de lokalen. Ergens in de week besluiten we een quad te huren om zo ook wat van het eiland te zien los van alle prachtige stranden.
Kate onze gastvrouw geeft ons het adres van de verhuur en dat scheelt ons weer uitzoek werk. Het leven is relaxed deze week.

We halen de quad op en vertrekken voor een onvoorbereide trip, want wat zou er foute kunnen gaan? Het is immers een eiland je kunt wat dat betreft weinig kanten op.
We rijden richting de oostelijke kant van het eiland, naar Sumartin.
Hier hadden we eigenlijk willen arriveren met de ferry vanaf Makarska.
Daarna rijden we door naar Povlja waar een geweldige off the road route rijden langs een prachtige baaien en door geweldige natuur. Maar ook bijna bij iemand in de achtertuin eindigen omdat we als 2 dolle honden zonder kaart rond scheuren. Je had het gezicht van die mevrouw moeten zien, ze lachte nog wel vriendelijk en middels een handgebaar stuurde ze ons terug de andere kant op.

Dan besluiten we richting het verborgen witte klooster te rijden (Pustinja Blaca).
http://czk-brac.hr/index.php/2-uncategorised/1-o-pustinji-blaca

Als we aankomen, stallen we de quad naast andere quads op een parkeerterrein en gaan we aan de wandel.
Een pittige wandeling over onverharde paden volgt. Niet echt lekker op teenslippers met wegglijdende keien onder je voeten, maar we mopperen niet maar inwendig klaag ik uiteraard wel.
En dan… glip ik weg, met een kapotte knie en blauwe teen als gevolg.
We besluiten toch nog door te wandelen en ineens na een km of 2 zien we het klooster in een dal liggen, ver weg bij ons vandaan. De wandeling die nog moet volgen het dal in, blijkt niet te doen op teenslippers. We aanschouwen het klooster van afstand net als een ander stel dat met de scooter komt aanrijden.
We zien ze glippend en glijdend aankomen rijden, echt doodeng. Uiteindelijk geven ook zij de strijd op, te gevaarlijk.

We besluiten weer terug omhoog te klauteren richting de quad en laten een bezoek aan het verborgen klooster op onze lijst staan voor een volgend jaar, dan zorgen we voor goede schoenen en een grote fles water.

Daarna rijden we Vidova Gora, dat is een vlakte die op 770 meter hoogte ligt, vanaf hier heb je een adembenemend zicht over het eiland met als bonus een prachtig uitzicht over het Zlatni rat strand.

Daarna rijden we door naar Supetar waar we even rondkijken en uiteraard een ijsje kopen.
De havenplaatsjes zijn allemaal even prachtig we rijden langs mooie strandjes en baaien. Brač is een heerlijk eiland en helemaal als je voor het strand komt.
Aan het eind van de dag tanken we de quad af en leveren we hem weer in.

Als de laatste dag aanbreekt op Brač, rijden we naar Supetar om vanuit daar de ferry naar Split terug te nemen en zo over het vaste land richting Drvenik. Hier vandaan vertrekt onze ferry naar Sućuraj Hvar.
Helaas is er geen auto ferry verbinding tussen de eilanden Hvar en Brač. Er is wel een soort taxi transfer voor voetgangers tussen de eilanden.
In Supetar staat ook een enorme rij met auto’s. Gelukkig kunnen we met de eerste boot mee.
We horen achteraf ook dat de wachtrijen op zijn gelopen tot wel 4 uur.
Als we aan de praat raken komen we er ook achter waarom het zo ontzettend druk is in Kroatië.
Door de vele bosbranden in Europa zijn heel veel vakanties omgeboekt door de reisbureaus naar Kroatië, dat verklaart een hele hoop.

De boottocht naar Split is aangenaam en als we aankomen bij Split rijden we terug omlaag naar Drvenik.
We rijden via de afslag Ploce waar je door een prachtig mooi wijngebied rijdt dat wisten we nog van vorig jaar.
Hier vandaan rest ons nog een stuk van 25 kilometer kustweg, een eenbaansweg waar je max. 60 km. mag rijden.
Helaas presteert er iemand voor ons die hele weg 25 km. rijdt en dan stapt hij ook nog overal vol op de rem.
Het erge van alles is, is dat er geen mogelijkheid is om in te halen én deze persoon tot nagenoeg de laatste afslag voor ons blijft tuffen.
Achter ons wordt de file langer en langer maar het persoon voor ons sukkelt langzaam door.

Als we bij de ferry aankomen kunnen we gelukkig wel gelijk mee we blijken de één na laatste auto te zijn die mee kunnen. Dit komt wel door een inhaal actie op een Poolse automobilist die in de rij stond en nog geen kaartjes hadden gekocht.

Dag vast land, hallo Hvar !!!

---

Hvar

Als we op Hvar aankomen voelt het gelijk als ‘thuis’ dit in tegenstelling tot Brač voelt meer als een echt eiland.
Misschien komt het omdat er maar 1 hoofdweg is op Hvar ? en je constant de zee ziet? Geen idee, maar we houden er zo van.

We rijden naar onze bestemming in Bogomolje, waar onze lieve vrienden ons al staan op te wachten.
We worden enorm warm onthaalt, we gaan bij iedereen langs en brengen stroopwafels en kadootjes langs en zijn gelijk in de zen modus.

De dagen hier zijn zo heerlijk hier, we zonnen, suppen, eten, lachen met vrienden en genieten met de grote G.

Naast de wereldgerechten heb ik ook een apparaatje mee genomen waarmee ik in een wasbak of emmer een wasje kan doen.
Ik heb hem bij één van mijn Chinezen vrienden gekocht en had er weinig verwachtingen van, maar hij overtreft al mijn verwachtingen.
Al met al blijkt dat wel dat we veel te veel kleding hebben meegenomen.

Oh ja, ik heb ook nog een Omnia pan aangeschaft en meegenomen. Gek he dat die auto zo vol ligt haha.
We hebben in het appartement geen oven om broodjes af te bakken en er zit geen winkel in de buurt omdat we Robinson leven hier in dit deel.
Robinson houdt in, weinig tot geen voorzieningen. Ook is het 25 minuten over een onverharde weg naar de hoofdweg en met onze auto blijft dat altijd wel weer een beetje een uitdaging.
Met een niet verlaagde auto zou het misschien wel iets gemakkelijker gaan en met een terreinwagen of een quad heeeeel erg goed te doen.
Onze vrienden zijn wel zo lief om elke dag brood voor ons te halen en deze aan de deur te hangen.
Maar als onze vrienden onverhoopt een paar dagen weg moeten neemt een buurvrouw het over. Echt super lief natuurlijk !

De dag dat de oude vrouw brood voor ons meenam en kwam bezorgen, ramde ze om 0700 zowat de deur eruit.
Holymoly we schrokken ons lam, manlief sprong op uit bed trok snel zijn broek aan en zag daar de broodmevrouw staan.
Geen goedemorgen of wat dan ook maar gelijk deset kuna? ofwel 10 kuna, 7,5 kuna (is ongeveer een euro). Kwa communicatie was ze niet echt heel sterk zeg maar, maar het gebaar was wel super lief.
Ik kwam niet meer bij van het lachen maar ja die alarmklok was niet helemaal goed ontvangen bij ons.
Dus besloten we in vervolg de Omnia pan te gebruiken.
Naast de tig wereldgerechten, de wasmachine en Omniapan had ik namelijk ook nog tig afbakbroodjes uit voorzorg meegenomen HAHAHA
Als ik dit terug lees krijg ik wel steeds meer begrip voor de bedenkingen van mijn familieleden.

De pan blijkt een enorme uitkomst te zijn. Het heeft een rooster binnen in waar je de broodjes op legt, dan plaats de pan op het gas met de deksel erop, dat is alles. En het werkt super !!!
Ik bedoel we willen best robinson hoor maar wel met een beetje luxe LOL!

De dagen erna brengen we door op het strand of in het water of met onze nieuwe hobby, suppen.
We suppen wat af en suppen van hot naar her, links om de baai uit rechts om de baai genietend van de eindeloze stilte en heldere zee.
En van de duizenden visjes om ons heen. Wat is het toch heerlijk hier, hier zouden wij wel oud willen worden zeggen we tegen elkaar.

Ook bezoeken we de olijfolie farm van onze vriend Milan en Ivo.
Het is er echt prachtig en het gebouw en de tuinen er omheen zijn zo ontzettend mooi.
Ze hebben al heel veel prijzen gewonnen met de olies zelfs internationaal.
Hij vertelt ronduit over het maken van de verschillende olies. We plakken er ook gelijk een proeverij er achteraan.
We snappen gelijk waarom ze zoveel prijzen hebben gewonnen.
Daar proeven we voor het eerst vanille ijs met een scheut olijf olie. Iets wat wij nooit zouden combineren, maar oh wat is dat lekker !!
Daarna slaan we gelijk een heleboel olijfolie in.
Hopelijk genoeg voor een jaar en anders moeten we echt eerder terug.
De plek is een absolute aanrader en als je op Hvar bent breng dan zeker een bezoekje aan deze prachtige plek.
Olive oil Radojkovic in Bogomolje. Wil je eventueel olie online bestellen? Ook dat kan, gewoon even een mailtje sturen. Of de bestelling bij ons plaatsen als wij weer heen gaan. Neem van mij aan het is echt de lekkerste van de wereld !
https://heavengardenradojkovic.hr/products.html

We doen verder niet zoveel behalve genieten op het strand tot het moment dat we onze vriend als een soort sponge bob door de baai zien struinen op een dag. Hij is druk bezig het aangespoelde zeewier op te ruimen, we twijfelen we geen moment en helpen we samen met een groepje gasten een handje mee. Vele handen maken licht werk en het is ook nog eens gezellig.
Als beloning nemen de mannen samen een biertje en kletsen ze gezellig in een handen en voeten gemengde mix taal.

Terwijl de dagen voorbij vliegen tellen we af naar de dag dat dochterlief en vriendje langs komen om 10 dagen met ons door te brengen. Thuis heb ik aantekeningen achter gelaten voor ze, zodat de reis soepel verloopt. Ze vliegen aan op Split en nemen daar vandaan een shuttlebus naar Split haven om daar vandaan een snel ferry te nemen naar Stari Grad op Hvar.
Het is een soort te land, te zee en in de lucht avontuur.

De avond voor dochterlief en vriendje (ofwel de tortellinies) aankomen, eten we bij onze vrienden in het restaurant en leen ik een stift om een bord te maken.
Je kent ze wel…
Ik kalk er tortellies op en we hebben met zijn allen zoveel voorpret.
Of zij het leuk gaan vinden valt nog te bezien, maar wij hebben in ieder geval enorme lol.

De dag breekt aan als we de tortellinies moeten ophalen in Stari Grad. Eerst 25 minuten onverhard naar de hoofdweg en dan nog 45 minuten rijden.

Ik zie de ferry al aankomen in de verte dus ik loop naar de kade met mijn zelfgemaakte bord.
Een stoet auto’s en enkele ongeduldige passagiers verlaten de ferry als hij nog maar amper vastligt. Nou daar sta ik dan, met mijn bord. Ik heb veel bekijks en iedereen lacht, ik sta zelfs op verschillende foto’s met mijn actie dus hoop ik dat dit goed in de smaak valt bij de tortellinies.
De ferry stroomt leeg en vervolgens komt er niemand meer van boord. We zien ook geen tortellinies! Zal het wel zijn goed gegaan?
We staan daar helemaal eiland zen te zijn, maar ik krijg het nu toch een beetje warmer dan normaal.
En dan.. gaat de telefoon ! dochterlief.
“moeten we er hier af ??”
Ik sta daar helemaal zen met mijn bordje met aan de andere kant een niet echt eiland vibe stem van dochterlief.
Ik zeg “geen idee, welke boot zit je ?”.
Nou lang verhaal kort makend, ze had geen idee. Volgens mij kan je alleen maar van A naar B, dus wat kan er mis gaan?
Vanwege alle controles zou het knap zijn als ze ergens anders zouden zijn, dus ik ben benieuwd.
Ik zeg dat ze in ieder geval van de ferry af moeten lopen. Ze hangt op en dan ineens, zien we op de verlaten ferry de tortellinies staan! Ik zwaai enthousiast met mijn bord.
Nou laat ik het zo zeggen, die 2 straalde niet echt ontspannen relax vakantie modus uit.
De één was verhit en de ander had een koffer met een kapotte rits in zijn handen, maar ze waren er en dat was het belangrijkste.
Manlief en ik zagen er nog wel de humor van in, maar de tortellinies deelde onze mening niet helemaal op dat moment.
Dobrodošli verwelkomde ik ze met mijn bordje, maar helaas pakte het toch niet zo uit als gehoopt.

Om de sfeer weer om te zetten naar eilandsfeer zen modus besloten we naar de haven plaats Stari Grad te gaan en daar lekker een hapje te gaan eten.
Want met gevulde buiken ziet het leven er meestal weer anders uit.
En inderdaad beetje bij beetje verschijnen er weer lachende gezichtjes voor onze neus. Het leven van een globetrotter valt niet mee 😉

De komende 5 dagen brengen wij samen in de afgelegen baai door. Terug naar basic zeggen wij dan, met hier een daar een touche van luxe. Onze vrienden hebben ook nog een geweldige maaltijd voor ons geregeld en dat is natuurlijk ontzettend leuk om zo in de watten te worden gelegd!

Op onze laatste dag gaan we nog even langs onze vriend Ante, hij heeft een geweldige koffiebar in Sucuraj geopend.
Dus mocht je ooit voor de ferry moeten wachten ga dan zeker even langs bij hem. Caffe Bar Viva in Sucuraj vlak voor je de ferry opgaat en doe hem de groeten van ons.

Daarna rijden we nog even naar het stadje Jelsa waar we lekker gezellig even lunchen en een belachelijke grote coup ijs bestellen.

Eenmaal terug helpen manlief en schoonzoon in spe met het uit het water halen van een van de huurboten van papa Josko.
Het seizoen loopt voor hun op zijn eindje en velen handen maken wederom licht werk. Dus wordt er natuurlijk geholpen.

Op gegeven moment hoor ik dochterlief mij roepen “mam kom eens kijken we hebben een super grote inktvis gezien en willen hem uit zee halen met een schepnet”. Ik loop naar papa Josko en vraag om een schepnet en vertel hem over de grote inktvis”.
Hij geeft me een schepnet en het lukt de fam. om het beest te vangen. We lopen ermee naar papa Josko. Normaal gesproken vangt hij ze ook voor in de konobar voor de liefhebber.
Als we het kronkelende beest met veel trots laten zien, gaat hij helemaal stuk van het lachen.
“this is a baby”. hahahaha
Hij vertelt ons dat hij beesten van minimaal 6 kg vangt, maar evengoed is hij er blij mee als we hem overhandigen,
Hij wil hem zelfs voor ons klaar maken, maar dat hoeft niet voor ons. Hij mag m lekker zelf nuttigen.
De tortellinies waren nog wel even getuigen van hoe pap Josko het beest nog even vakkundig om zeep hielp, voordat hij de freezer inging.

De volgende dag laden we de auto in om naar de volgende bestemming te vertrekken. Hvar stad, de bestemming waar we vorig jaar ook heerlijk hebben door gebracht Pokonji dol baai.

De auto zit tjokvol want we hebben nu naast de extra bagage ook nog 2 extra passagiers. Dus met een wagen vol geladen gaan we 70 km richting het westen. Het is echt hilarisch, we zitten ram vol afgeladen en echt we zitten zelfs op de dekjes van de legbedden. Maar als het past dan past het..
Ik heb ook nog een boel boodschappen voor de komende dagen want er wacht een heel groot appartement met keuken op ons.
Ik heb heel veel kadootjes uitgewisseld, ik geef van alles weg, maar krijg ook net zo hard weer allerlei dingen er voor terug.
Dus we zijn nog niet leger dan op de heenweg 🙂 Als we in Hvar stad aankomen strijken we eerst lekker op een terras neer en genieten we van een totaal andere omgeving.

Eerst hadden we een afgelegen baai zonder voorzieningen en nu zitten we in Hvar stad waar er enorme reuring is.
Een mooi afwisseling zo en voor de kids ook leuk om in een andere omgeving te zijn. Ik boek gelijk even 2 boottochten. Dat is natuurlijk wel makkelijk als je weg weet dan hoef je je daar niet meer in te verdiepen.
Sterker nog de dame van de excursie herkende me nog van vorig jaar.
Ik ben dus gewoon een celeb hier op Hvar hahaha.

Als wij na een paar uur chillen aankomen bij onze bestemming en onze vriendin van vorig jaar ons onze kamers wijst, kan ik wel door de grond zakken.
Er is een probleem en dat zijn ze vergeten te melden maar het grote appartement met keuken is niet beschikbaar!
Ik bulk van de boodschappen o.a. ook vlees en ben ik van de rel, maar dan schakel ik gelijk over naar plan B en nemen 2 losse kamers zonder keuken maar wel met een waterkoker en dealen met ook weer deze situatie.

De tig wereldgerechten gaan we ook hier niet opmaken en de rest van de afbakbroodjes en vlees ook niet helaas.
Ik geeft alles weg om zo toch ruimte te creëren en besluit er verder geen probleem van te maken.
We moeten nu wel verplicht elke middag en avond uiteten (Hvar stad zit op 5 km dus elke avond de auto in en gelijk broodjes meenemen voor de volgende ochtend).

We zijn lekker op het strand te vinden en een paar dagen later wacht de eerste boottrip op ons.
Het is een houten schip en als we naar de zee kijken zien we dat het een tochtje wordt waar sommigen van ons wel even een reispilletje moeten gaan nemen 😉
We varen van baai naar baai langs de Pakleni eilanden https://croatiaspots.com/pakleni-islands/

Het is een prachtig mooie tocht, maar die golven en wind maken het toch wel een beetje fris op zee zo nu en dan.
Als we aanleggen in de baai van Palmizana https://www.palmizana.com/ gaat de wind liggen en omdat we hier eerder geweest zijn struinen we gelijk naar een leuk restaurant aan de andere kant van het eiland.
We nemen plaats in het restaurant met een prachtig mooi uitzicht over de baai en bestellen chateau briand voor 4.
Jammer genoeg vinden de tortellinies het ook erg lekker en moet ik eraan geloven het stuk vlees met 4 te delen.
Restaurant Bacchus is echt een aanrader en helemaal als je een goed stuk chateau briand wil eten. https://www.bacchus-palmizana.com/

De volgende dag zijn we op het strand te vinden de zon schijnt en de lucht is blauw want wens ik nog meer? Behalve het feit dat ik misschien een bedje voor mezelf wens. Inmiddels moet ik mijn strandbedje delen met Corina en Bella.
En Corina en Bella zijn echt super lief hoor maar het wordt wel krap met zijn drieën op zo een bedje.
Ik heb de 2 honden van onze vriendin van de appartementen misschien iets te veel koekjes gegeven want ze zijn niet meer weg te slaan, dus ik deel mijn bedje met 2 warme hijgende viervoeters.
Niet alleen de bevolking is enorm gastvrij en vriendelijk maar zelfs de honden zien je gelijk als familie. Laat in de middag genieten we op het op het balkon en als we bij de kamer aankomen staat er wederom een verrassing te wachten. We worden ook hier altijd weer verwend. Een heerlijk bord met appel pannenkoeken !

In de avond gaan we hapje eten in Hvar stad bij “next door on the left” althans hij heet anders maar het bord gaf deze tekst aan, aan het begin van de steeg. Dus we zijn hem zo blijven noemen.
Daarna genieten we ook nog van de zonsondergang die hier altijd adembenemend mooi is.

Een paar dagen later staat de 2e boottocht op het programma een tocht die manlief en ik al eerder hebben gemaakt, maar zeker de moeite waard is om hem nog eens over te doen.
Er zijn nu wel veel meer golven dan de eerste trip. Ik was wel zo slim om de hele familie een reispilletje in hun mik te douwen. Laat ik het zo zeggen.. ik ken deze mensen.. dus het leek me dringend nodig voor ze 😉
Die dag was er nog wel twijfel of de speedboot zou uitvaren vanwege de golven. En als enige in de fam. kan het mij er niet wild genoeg aan toe gaan, dus ik zei; gaan met die banaan.

Eerst bezochten we de Blauwe grot. Omdat manlief en ik deze al eerder hadden bezocht lieten we de tortellinies alleen naar binnen gaan en maakte wij een wandeling. En ineens sloeg de paniek toe, kom ik er achter dat mijn mobiel in geen velden of wegen te vinden is.
Ik bel vanaf manlief zijn mobiel naar mijn nummer maar nergens horen we een toon over gaan.
Onze schipper had net de boot weggevaren naar een plekje in de luwte, dus daar vragen was ook geen optie dus jawel plan B.
Ik moest gaan bellen met het excursie bureau en die namen contact op met de kapitein en wat denk je? Jawel hoor hij lag gewoon op de boot. Wat een paniek om niks hahaha.
Dat was overigens dezelfde dame van vorig jaar en van mijn nieuwe boeking van een een paar dagen geleden. Ook dit jaar presteer ik het weer om een uitwisbare indruk achter te laten met deze actie.

Als iedereen de blauwe grot heeft gezien varen we door naar de volgende bestemming. Het is echt heel erg pittig op het water. De mensen op het open dek achter zitten daar echt met gevaar voor eigen leven.
Voorin heb je het meeste last van de deining maar ik vind het helemaal geweldig en zit dan als enige voorin.
Liever voor in de boot met wat airtime dan van het achterdek wegspoelen als bij de Titanic.
Je zag de angst in de ogen van die mensen en hoe tegenstrijdig, de lach op mijn gezicht van plezier en dat allemaal op het zelfde bootje.

Naast me zit manlief die zich heel goed houdt dankzij de pilletjes net als de tortellinies tegen over ons. Ze houden elkaar goed vast dus die gaan de rit ook vast en zeker overleven.
De golven slaan over ons heen en jawel dáár gaan de geföhnde haren van onze schoonzoon in spé.
Hij heeft echt heel wat moeten doorstaan tijdens deze vakantie met ons en wij zoeken uiteraard weer alle grenzen op.
Van geen normaal stroom om zijn haartjes te föhnen, tot niet op tijd kunnen eten en dan ook nog eens mega ongezond, te pas en te onpas ijsjes, helse autoritten en nog veel helsere boottochten.
En toch horen we hem niet mopperen en doorstaat hij de test, dus hoeven hem nog niet weg te stemmen zoals bij Expeditie Robinson.

Even voor de echte fans van Expeditie Robinson, deze is in Kroatië opgenomen dit jaar. Wel was dat in Istrië bovenin Kroatië en zitten wij veel lager, weg in zuid Dalmatië.

Als we afmeren in Steniva bay blijken we dan toch bijna een afvaller te hebben. Dochterlief wil niet mee zwemmen door de kloof richting het mooie strand.
Onbegrijpelijk.. en wij als 2 oudjes en schoozoon in spé liggen al in het water. Maar dan gaat ze alsnog overstag.
Tsja welke keus heb je dan? wil je niet worden weg gestemd op de eilandraad.

Daarna varen we naar de Green cave en de blue lagoon. Het wordt een pittig tochtje maar we blijven er vrolijk onder. Hoewel sommige andere passagiers daar vast andere herinneringen aan beleven.

Als laatste stoppen we nog een keer bij Palmizana eiland, maar dan aan de zuidkant recht tegenover de restaurantjes waar de gids al en tafel voor ons heeft gereserveerd. Dit keer herkent de ober ons gelijk en krijgen we het beste tafeltje.
We zitten in de zon en warmen lekker op en genieten van het lekkere eten.
We beloven de ober volgend jaar weer terug te komen en ik weet zeker dat dat gaat gebeuren.
We varen uiteindelijk opgewarmd terug en de wind is gelukkig gaan liggen en de vesten kunnen uit. Het was een super dag!

We hebben nog maar 2 dagen te gaan voor we weer terug moeten naar het koude Nederland.

Terwijl de Tortellinies nog lekker op het strand genieten gaan manlief en ik nog wat over het eiland rondrijden.

We willen alles duidelijk op een rijtje krijgen, waar we in de toekomst ons zouden willen vestigen.
We oriënteren ons voornamelijk op de zuid kant maar na een gesprek met een local gaan we de laatste dag toch ook eens aan de noord kant kijken.

En dan krijgt deze vakantie ineens een extra mega happy end… en een onverwachte wending.
We lopen tegen een prachtig mooie kans aan, eentje waarvan je weet dat je die niet moet laten schieten.
Geheel onverwacht gaan we in gesprek en uiteindelijk in onderhandeling met een makelaar.

Daar zal ik een aparte blog over schrijven, maar een ding is nu al zeker… Wij gaan hier nog heeeeeel veel komen en samen oud worden.

De laatste dag, de dag van vroeg opstaan en vertrek is aangebroken. Normaal gesproken vind ik het vreselijk en ben ik echt niet happy.
Maar omdat ik weet dat ik heeeel snel weer terug mag, kijk ik er vandaag anders tegen aan.
We pakken de ferry van Stari Grad naar Split in de vroege ochtend. We genieten nog een keer van de weg naar de ferry voordat we het eiland moeten verlaten.
Het is nog geen 8 uur als wij al op de ferry zitten. De tortellinies pakken een taxi boot naar Hvar stad en dan het vliegtuig.

Vanaf split zijn terug gereden naar Nederland met een hele grote smile op ons gezicht, koffers vol mooie herinneringen en kadootjes.
We hebben genoten van alles en van elkaar, van onze vrienden en de zon.
Onze schoonzoon in spé heeft de vakantie met ons overleefd.
En ondanks de uitdagingen van helse ritten en boottochten wil hij de volgende keer gewoon weer mee.

Dank je wel Hvar, dank jullie wel vrienden en alle nieuwe mensen die ons enorm geholpen hebben met tips, adviezen etc.
Dank je wel lieve familie voor deze prachtige vakantie en mooie nieuwe herinneringen.