De eerste vrachtwagen …

Onze aller eerste vrachtwagen staat op de planning. Een van de ?? geen idee hoeveel er nog zullen volgen met de verhuizing, maar dit is nummer 1. Wat spannend en hoe kun je in godsnaam uitkijken naar een vrachtwagen die spullen komt ophalen?
Alles staat deze periode in het teken van het transporteren van goederen van Nederland naar Hvar.

De laatste keer dat we in het huis bezig waren was een nieuw idee ontstaan. Niet geheel ongebruikelijk natuurlijk in ons geval.
We wilde wat meer ruimte creëren in de woonkamer, die meer in gebruik zal zijn dan een extra slaapkamer, dus hoppa, muur eruit en daarvoor in de plaats gaan we een glazen draai schuifwand terug plaatsen.
Als de appartementen achter ons huis af zijn, zal deze slaapkamer bij ons in het woonhuis waarschijnlijk overbodig zijn.

Dus er moest een wand op maat komen. En natuurlijk kunnen we deze vast en zeker wel ergens in Kroatië laten maken of althans iets wat er op lijkt. Maar deze wand die we in Nederland hebben besteld heeft een specifieke eigenschap, dat als hij eenmaal geopend, mega smal naar een kant kan worden geschoven.
De wand werd besteld en nu moesten we nog op zoek naar een transporteur.

Ik heb een aantal bedrijven aangeschreven en kwam uiteindelijk uit bij een transporteur uit Slovenië. Onze Broaten hadden destijds ook gebruik van hen gemaakt en de recensies waren perfect. We regelde een hele vrachtwagen voor ons zelf zodat er nog van alles extra mee kon. En zo begon het gepuzzel met ook nog keuken apparatuur en een keuken die mee konden.

De dag dat de glazen wand eindelijk zou worden geleverd was vandaag aangebroken.

Toen de glazenwand werd geleverd stond er een ouder meneertje in zijn uppie met een mega oplegger en lading voor mijn deur.
Heb je een heftruck vroeg hij serieus !!! Ik zei ja natuurlijk in deze straat heeft iedereen natuurlijk een eigen heftruck, ik haal hem even uit de garage.
Dit is uiteraard sarcastisch bedoeld. Wie heeft er nou privé een eigen heftruck thuis staan?!?! De man was niet happy, hij had dit niet voorzien. Of ik even kon helpen tillen. De mega zware glaswanden inclusief een 100kg wegende onhandelbare houten bok.
Wat denk je zelf? Ik ben eindelijk al een paar jaar rug kliniek vrij. Dus nee, dat gaat niet lukken en helaas had ik die dag niemand in de omgeving voor hulp. Los van het feit dat voor het bedrag van dit ding, ik minstens een heel peloton aan hulp van hun kant mag verwachten.

Hij maakte zwaar geïrriteerd de onderdelen los en als klap op de vuurpijl beschadigde ondertussen een van de glaspanelen. Ondertussen hing ik al met de leverancier aan de telefoon. Nu was de man niet happy maar ik ook niet. En zoals we weten, de klant is koning of in mijn geval koningin.
Er gingen wat telefoontjes over heen en uiteindelijk maakte de man de boel weer vast en nam hij de vracht mee terug. De schade zou worden opgelost en alsmede het uitlaad probleem.

Omdat de transporteur Judotrans transport al bekend had gemaakt wanneer hij de boel zou komen ophalen kreeg ik het wel een beetje warm. Maar als alles volgens het boekje zou verlopen dan moest het allemaal in elkaar passen.

Wekenlang was ik bezig met schema’s. Ik maakte in excel een overzicht met de goederen, de maten en gewichten. En al snel zaten we boven het maximale gewicht van 900 kg. Dus dit eruit en dat toch maar wel in de auto . Schuif schuif puzzel puzzel, tot een dag voor de vrachtwagen kwam hebben we gepuzzeld wat er mee kon en wat niet.

Manlief haalde ook nog even voor een heel weeshuis stuukspul. De geliefde Knauf goldband zou deels in de vrachtwagen mee gaan en het restant in de auto. De ski kist lag ook al vol met 25 kg zakken. Met de achterbanken plat konden we daar ook nog extra zakken kwijt.

Het gepuzzel met goederen heeft ons echt maanden lang bezig gehouden. Want te zwaar is geen optie ivm een boete. De voorkamer, garage en bijkeuken stonden vol met spullen om te worden ingeladen.

Twee dagen voor de vrachtwagen kwam, werd de glaswand geleverd. Alles zag er goed uit en manlief heeft geholpen de boel in de garage te lopen.

De nacht voordat de vrachtwagen zou komen sliep ik niet erg best. Heb ik wel goed gewogen ? Heb ik wel goed gerekend ? Het bleef allemaal spannend. Maar nu was het een kwestie van loslaten en afwachten.

Vandaag staat de vrachtwagen gepland tussen 9 en 11 am.

Ik ben extra vroeg op en zorg dat alles goed klaar staat. Dat stond het natuurlijk al weken. Maar control freak als ik ben toch nog een keer checken. En dan gaat om 8.25 de voordeur bel. Een goedlachse chauffeur met vrachtwagen staat op de oprit.

Ik vraag hem binnen voor koffie en bel manlief die in de buurt werkt om met versterking onze kant op te komen.

De chauffeur en ik hebben een klik en we lachen wat af. Meestal ben ik niet zo een snelle opstarter in de ochtend maar de adrenaline neemt mijn lijf over.

De koffie is binnen en de sjouwers zijn inmiddels gearriveerd. Als manlief even met de chauffeur in gesprek raakt blijkt dat hij een grotere wagen mee heeft en dat er totaal geen gewicht stress hoeft te zijn.

Doordat we een week eerder een hoop gedoe hadden over de juiste keuken die niet geleverd meer kon worden hoefde er dus geen keuken mee. Wel stond er allerlei keuken apparatuur klaar wat mee moest, maar dat ging nu allemaal super gemakkelijk passen.

Al die maanden weeg en meet stress voor niets!! En zo zie je maar. Je kunt sommige dingen nog zo goed plannen, soms lopen dingen totaal anders dan je op voorhand bedenkt.

Manlief was helemaal in de gloria en haalt gelijk zijn auto op van de zaak om vervolgens de zakken stuuk over te hevelen naar de vrachtwagen.

Het personeel van Heemskerk besturingstechniek verhuis bedrijf laden de spullen in de vrachtwagen. Het tempo zit er lekker in en binnen no time staat alles in de vrachtwagen.

Als beloning eten we nog even een tompouce een oranje uiteraard. Het sjouw team neemt afscheid en gaan terug naar de zaak. Ik blijf alleen achter met de chauffeur. Ik vraag hem of hij misschien nog even een paar uur wil slapen of douchen maar hij besluit toch alvast te gaan rijden. Voor zekerheid geef ik hem nog wat red bulletjes en wat te eten mee. En dan zwaai ik hem uit.

We zien elkaar over een paar dagen in Vrboska. De chauffeur rijdt alleen en we hebben hem gezegd dat we geen haast hebben met de spullen en dat hij vooral voor zichzelf voorzichtig moet doen.

Sretan put ! Safe travels ! Goede reis !

Wat een super vriendelijke man. Als beloning ga ik die dag nog op pad om houten klompen te scoren. Hij vertelde dat hij die zo graag wilde hebben. En omdat ik zelf natuurlijk net als elke Hollander de hele dag op mijn eigen klompen loop kon ik die van mij natuurlijk niet afstaan!

Maar goed met wat gezoek lukt het mij klompen te kopen bij een tuincentrum in Santpoort.
De vrouw achter de kassa zegt nog; nou daar lopen niet veel mensen meer op. Nou ik heb nieuws voor je want volgens veel buitenlanders lopen alle Nederlanders nog steeds op klompen, althans volgens mijn Servische chauffeur dan.

Eenmaal thuis check ik op mijn telefoon en zie ik dat de vrachtwagen lekker onderweg is.
Ik heb een AirTag in een van de dozen gestopt. Niet om de chauffeur te checken maar om te kijken of we hem tijdens onze rit ergens kunnen spotten ! We hebben afgesproken dat als we hem ergens zien we zouden toeteren en zwaaien of misschien zelfs even stoppen.

Het is allemaal best spannend want eerst draaide het om de kilo’s en nu keihard hopen dat alles heel aankomt. Alles is enorm goed verpakt en vast gezet maar goed, het blijft spannend.

Daar gaan we…

Nu is de beurt aan ons om te vertrekken. Met een auto wat minder vol dan gepland gaan we onderweg. Kijken of we onze vrachtwagen kunnen inhalen!

Gelukkig heeft manlief toch nog wat extra stuuk meegenomen, want je weet maar nooit. De plaatselijke bouwmarkt zou er hier jaloers op zijn.

Wat ook super leuk is, is dat onze softball vrienden, as we speak nu landen op Split. Ze hebben hun vakantie in Hvar stad gepland. Uiteraard zijn ze ook benieuwd naar ons stekkie. Dus we gaan elkaar zeker zien komende tijd.

Eenmaal op pad rijden we van de ene file in de andere file en tot overmaat wordt het ook nog takkeweer onderweg. En om het feest helemaal compleet te maken is er ergens een mega ongeval oh ja en dan had ik nog wat…

Omdat we zeker wilde weten dat we dit keer iets konden eten onderweg gaan we lekker luxe 2 sterren naar de Mac. Manlief en ik zijn de twee sterren. Ik wil mijn nieuwe lifestyle qua voeding niet gelijk de eerste dag over boord gooien dus kies is voor de Vega stukjes.

Ik neem een hap en denk gelijk mmmm? Dat smaakt anders dan bij ons in Nederland maar misschien is de Duitse versie anders ? Ik neem weer een hap en laat manlief proeven maar hij proeft niets raars. Dus het zal wel aan mij liggen…

Binnen een half uur voel ik me niet helemaal lekker worden en voel ik een kramp opkomen. Dus bij de eerste de beste benzine pomp vlieg ik naar binnen naar de wc om aldaar de vega stukjes in vloeibare vorm te lozen. En terwijl ik daar op de wc zit kijk ik letterlijk tegen deze reclame op de deur aan!

We stappen weer de auto in en binnen no time is het weer mis. Het zweet gutst van me af en ik voel weer een kramp opkomen. Dus als een gek naar de volgende pomp voor het zelfde ritueel! Zit ik op de wc hangt er deze reclame folder aan de deur. Lekker toepasselijk hahaha. Waarschijnlijk ben ik een van de velen die bij de eerste bezinepomp na de Mac hier zit?

Ik heb de hele weg niets durven eten en heeeeel weinig gedronken, want telkens een euro voor de wc aftikken wordt wel een beetje te gek 🤣 Dat hakt wel in het budget natuurlijk. Stelletje oplichter. We lopen mede hierdoor behoorlijke vertraging op, maar het is niet anders.

Het weer verandert per land. Als we in Oostenrijk rijden hebben we zelfs sneeuw onderweg. Wat best een dingetje is, aangezien de winterslofjes plaats hebben gemaakt voor de zomersloffen.

Onderweg stoppen we in Kroatië bij een tol station om een tolkastje te kopen. Daarmee kunnen we nog sneller door de tolpoorten heen en we krijgen ook een korting op de tolroutes.

Het was gelukkig zo geregeld, omdat we Kroatische id’s hebben en een huis en een Kroatische rekening. Dat scheelde heel veel gedoe. De man is helemaal blij verrast omdat ik mijn best doe Kroatisch te spreken en geeft me zelfs een compliment en als klap op de vuurpijl krijgen we nog een leuke discount !

We gaan weer verder op pad en eindigen achter een konvooi van hulpdiensten en vrachtwagens met mega grote bladen van windturbines erop die vervoerd moeten worden over de weg.

Het is super gaaf om te zien hoor echt, maar hierdoor zijn we nog later dan gepland in Split voor de ferry. Gelukkig redden we het wel want de mannen van de ferry zijn enorm aan het klooien waardoor de ferry ruim een uur later vertrekt.

Eenmaal in de haven zie ik een bekende van ons Matt. Jawel die naam heb je vast wel gehoord. Matt stalkt ons volgens mij want we komen hem letterlijk in elke bouwmarkt en restaurant tegen waar wij zijn. Het is super grappig!
Als we de auto in gaan om de ferry op te rijden zien we onze vrienden Bill en Kristina !! Hoe hilarisch ?! We komen niet meer bij van het lachen. We zijn niet eens op het eiland en we komen nu al bekenden tegen.

Het is inmiddels een uur later dan gepland maar eindelijk varen we richting Hvar. De zon schijnt het is nu 19 graden en van de week wordt het nog warmer. Manlief ligt net als andere mensen te slapen op de ferry. Ik werk even mijn blog bij.
Ik kan niet wachten om straks de deur open te doen in Vrboska, de spullen uit de auto te halen, ons bed op te maken een happie eten en dan waarschijnlijk uit het leven te storten om helemaal even flink bij te slapen.

Morgen een nieuwe dag. Onze vrienden sturen ons een berichtje, ze verblijven in het Amfora Hvar Hotel in Hvar stad en hebben het helemaal naar hun zin.

We hebben heerlijk geslapen maar ondanks dat, was ik vroeg wakker. Manlief slaapt nog dus verdwijn ik zo stil als het kan met een boek naar buiten. Als hij wakker is, ontbijten we en daarna ruimen we de boel een beetje op. Gelukkig valt het allemaal mee en zijn we redelijk rap klaar.

En dan ineens krijg ik het Kroatisch benauwd want tijdens het opruimen van de spullen, blijkt dat ik mijn medicatie ben vergeten !!! Zo ontzettend dom! En geloof me zonder mijn medicatie valt er binnen 2 dagen niet met mij te leven, en word ik een heks hahaha.

We halen eerst wat boodschappen, waar we ook hier weer bekenden tegen. Als we de boodschappen thuis hebben gedropt rijden we naar de apotheek in Jelsa in de hoop dat ze aan mijn hormonen kunnen komen.

Onderweg passeren we een auto die luidt naar ons toetert. Ah alweer een bekende ! En dan gaat binnen een paar seconden mijn telefoon. Het zijn onze vrienden uit Nederland die in Hvar verblijven. We keren de auto om en vragen of ze achter ons aan rijden voor een bakkie bij ons thuis. Toeval bestaat niet, het is en blijft een eiland.

We laten ze vol trots ons stekkie zien en nemen een drankje. We spreken gelijk af voor zaterdag en dan nemen we afscheid en rijden naar de apotheek op jacht naar medicatie.

We rijden het parkeer terrein op en de slagboom gaat open. We krijgen alleen geen kaartje, dus zal het nog laag seizoen zijn. De apotheek mevrouw vertelt me dat ze dew medicatie hebben en het voor me vasthoudt. Maar ik moet wel even langs het ziekenhuis in Jelsa, om bij de dokter een recept te laten uitschrijven.

Als we het parkeer terrein af willen rijden gaat de slagboom niet open. Ik stap uit druk op de inrij knop om te zien of ik alsnog een kaartje kan krijgen. Maar er komt niets uit. Nergens staat een nummer of iemand die ons kan helpen. Daar staan we dan. We moeten er erg om lachen maar het is natuurlijk super onhandig. Uiteindelijk ziet iemand vanaf de overkant uit de bar op ons aflopen. Hij zag dat we aan het stoeien waren met het uitrijden. Hij haalt de metalen kap van het slagboom apparaat eraf en geeft ons een kaartje waarna we gratis kunnen uitrijden. Ook hij moest erg lachen.
God we zijn nog geen dag op het eiland of we hebben alweer wat hahaha.

We weten het ziekenhuis uiteraard te vinden, door een eerder akkefietje met mij. Daar aangekomen zie ik letterlijk 14 deuren naast elkaar op een rij voorzien van allemaal A4tjes vol met tekst.

Er staat ook veel mensen in de gang en ik heb geen idee hoe het hier werkt. Bij navraag moet ik eerst naar een medicijn zuster. Zij maakt dan vervolgens een afspraak met de dokter, die dan vervolgens het recept uitschrijft.

Ik sluit aan in de rij waar het het drukste is want van de 14 tellende deuren zijn en blijkbaar maar 2 open. Er blijkt een teken van leven achter deze deur. Dat is natuurlijk een goed teken in een ziekenhuis.

Na een hele lange tijd later, zie ik een patiënt de deur uitkomen en ben ik aan de beurt. Maar als ik de deur opentrek blijkt er toch nog een patiënt binnen te zitten. Hoe dan ??
Blijkt dat alle kamers met elkaar zijn verbonden en dat de patiënt van de kamer ernaast naar de volgende kamer is door geloodst.

Ik spreek de medicijn zuster aan. Ze vraagt naar mijn verzekeringspas kijkt ernaar en geeft hem gelijk weer terug. Ik leg het probleem uit en laat haar een afbeelding op het internet zien.
You wait I ask doctor. Yes ma’am. Ik sta inmiddels weer op de smalle ongezellige gang met de rest van het hele eiland.
De doc. komt naar een paar minuten te voorschijn. Zie dit voor je. Ik sta dus op de gang met heel Hvar en omstreken.

Hij zegt; ik kan het niet uitschrijven want dat loopt via de gynaecoloog. Ik ben geen gynaecoloog dus sorry. Ik denk wat moet ik ? Dus ik zet mijn puppy ogen op en zeg; oh oké maar wat nu ik heb het echt nodig? Ik zeg er natuurlijk niet bij dat ik zo binnen no time in een heks transformeer. Ik ben geen gynaecoloog zegt hij, ik denk ja dat weet ik inmiddels wel en de rest van het eiland ook. En net op het moment dat ik rechtsomkeer wil gaan vraagt hij; of is het voor de overgang? Ik schreeuw het bijna uit, ja roep ik. Nog nooit was ik zo blij met deze uitkomst.

You wait here I have pause. Uh oké. Nee joh ik wacht wel. Mijn hormonen beginnen inmiddels op te spelen en ik merk dat de gremlin in mij naar boven begint te borrelen, dat is de fase voordat ik in een heks verander. Onderdruk onderdruk onderdruk denk ik… maak je niet druk het is maar een mens, ook deze dokter. Hoe lang gaat zijn pauze duren. Volgens de bordjes op de deur een half uur. Dus ik wacht geduldig en guess what?
Binnen 2 minuten heeft hij een recept voor me!
Misschien zag hij het aan me, dat er een groot ongeluk kon gaan gebeuren als het nog langer zou duren en wilde hij het risico niet lopen om zelf in een bed te belanden in zijn eigen ziekenhuis. Maar daar was het recept. Althans een stukkie klad met een handtekening wat ik zelf ook had kunnen maken bleek achteraf.

Ik bedank hem hartelijk en er valt een last van me af. We halen de medicatie op. Manlief neemt de gok niet wat het parkeren betreft en zet de auto voor de deur bij de apotheek. De vakantie kan beginnen… er worden geen moorden gepleegd.

Daarna rijden we naar de Broaten die ergens aan het werk zijn om hun werk te bewonderen. We spreken voor die avond af om ergens te gaan eten.

Als we thuis komen hangt onze Vrboska paps uit het raam en vraagt of we wat komen drinken. Dat slaan we natuurlijk niet af. Hij heeft ook nog een pan soep gemaakt. Hoewel hij vanmorgen ook al soep voor ons had gemaakt, dat was een andere soep maar minstens net zo lekker. Hij heeft een nieuw talent ontwikkelt zeggen we al.

In de avond eten we bij step up in Jelsa waar het gezellig en laat wordt. Het is super leuk om onze vrienden weer te spreken en het lijkt wel alsof we nooit zijn weg geweest.

De volgende ochtend is het niet heel vroeg als we opstaan. Na het ontbijt gaan we aan de slag. We beginnen met wat snoeiwerk want dat is echt heel erg nodig.

Ook maakt manlief nog even een aansluiting aan de buitenkant van de zijgevel, zodat hij zijn auto eindelijk normaal kan opladen, zonder dat er overal snoeren door het hele huis, veranda en de tuin lopen.
Het is altijd spannend vind ik, want met grote regelmaat zitten we op het eiland zonder stroom.
En geloof me als hij de stekker in het stopcontact plugt en ik geen alarmerende berichten op de app zie van buurtgenoten zonder stroom, neem ik aan dat de klus goed is gegaan, en we probleemloos kunnen laden.

Daarna plaatsen we de gipsplaten in de extra ruimte. Zodat het plafond geïsoleerd en weer dicht is. Dat oogt weer als een mooie ruimte.

Daarna gaat manlief aan de gang met het stucwerk. Hij begint in de extra kamer.
We genieten samen wel van een kleine verdiende pauze samen buiten met een bakkie.

De dag erna gaat manlief door met de muur en wat andere bijkomende klussen zoals hoeklijnen plaatsen en die smeert hij gelijk dicht.

In de avond gaan we naar Hvar stad waar we onze vrienden uit Holland ontmoeten. We ontmoeten elkaar in het hotel, zodat we gelijk een idee krijgen hoe het er van binnen er uitziet. We gaan samen eten bij restaurant Grande luna waar we heel wat aflachen.

Na het betalen is het hier de gewoonte dat je over het algemeen een giftig goedje van de zaak krijgt. En eerlijk soms is het wel oké maar meestal is het een toeristen pester. Mijn vriendin die nooit drinkt, wil het goedje afslaan. Maar dan maak ik haar wijs dat je het echt niet mag afslaan omdat dat zo onbeleefd is. Mijn overreding kracht werkt en tegen heug en meug werkt ze het giftige goedje naar binnen. Haar gezicht spreekt boekdelen. Ik heb de grootste lol en ga zelfs nog een stap verder.
Ik vertel haar dat ze geen vies gezicht moet trekken maar moet lachen. Want als de ober dat ziet, het hier de gewoonte dat ze nog een borrel bij je inschenken. Ik heb de grootste lol als de over voorbij loopt en mijn vriendin een geforceerde smile te voorschijn tovert. Het komt echt vanuit haar tenen!! Ik ga stuk, als ze dit leest gaat ze me vast en zeker haten hahaha Sorry Kath….

Misschien lullig denk je, maar zo gaan we met elkaar om. En geloof me, ik dronk voorheen net als haar geen druppel alcohol en kijk me nu eens hahha !

Voor het dessert gaan we naar een ander restaurant, Judran waar de toetjes niet normaal lekker zijn en echt the place to be zijn als je in de buurt bent. En nee wij hebben dit niet zelf ontdekt, maar onze vrienden uit Nederland kwamen met deze gouden tip. Gelukkig haalt mijn vriendin het in bijna een rechte lijn naar het restaurant. Het toetje is een waar kunstwerk en een absolute aanrader.

Aan het eind van de avond nemen afscheid. We gaan elkaar later in die week zeker nog zien. En zullen ze ook hun aankopen bij ons achter laten zodat ze geen invoerrechten hoeven te betalen op Schiphol hahaha

Als we laat aankomen bij ons huis in Vrboska slaat de schrik om ons hart. De vrachtwagen met onze spullen uit Nederland staat al bij ons om de hoek geparkeerd. We checken allebei onze telefoons maar zien geen bericht of gemiste oproep. En de afspraak was dat hij ergens morgen zou arriveren bij de ferry. Maar goed beter te vroeg dan te laat natuurlijk. We doen een check bij de vrachtwagen maar de chauffeur lijkt al in dromenland te zijn.

We appen als een gek de Broaten of ze hun schema morgen kunnen omgooien om ons te helpen met uitladen. Dat zal vroeg in de ochtend zijn. En zo behulpzaam als altijd staan ze wederom paraat.

De volgende ochtend zijn we vroeg wakker en loopt manlief naar de chauffeur die er verrassend fris uitziet. De Broaten staan ook vroeg op de stoep, dus uitladen maar.

Alles is gelukkig heel aangekomen en er valt een stukje spanning van ons af. Onze eerste vracht is een feit en we kunnen weer door met bouwen.

We nemen ook onze plannen met de Broaten door. Manlief vertelt dat er wel heen veel hoogte en diepte verschillen in de verschillende ruimtes zitten. Dus komt er na goed overleg een plan van aanpak.

Geheel onverwacht komt er een koerswisseling en moeten we ons volledig op de vloeren gaan focussen. Dit heeft uiteraard ook te maken met de periode waarin we herrie mogen maken. De gehele vloer zal moeten worden uitgehakt.
Het grote stuukfestijn zal even moeten worden uitgesteld tot een ander geschikt moment, waarschijnlijk in de zomer.

Dus het plan als volgt;
De inbouw kast die we hebben laten overkomen is eerst aan de beurt. Deze wordt eerst helemaal op maat gemaakt door manlief en is voor de extra ruimte.

Daarna kunnen we in deze ruimte gaan slapen en onze oorspronkelijke slaapkamer leeghalen want deze vloer moet worden uitgehakt. Een pittige klus met een hoop herrie en stof.

Ondertussen stook ik het vuur op voor al het afvalhout en leg ik contact met een man in Split. Geen Tinderdate hoor, maar we zijn al een tijdje op zoek naar een kleine eiland crosser. Zodat we ook in de toekomst vervoer hebben als we zouden willen vliegen.
Hij wil gelijk afspreken maar onze agenda’s lopen verre van synchroon. En omdat we een hele dag moeten uitrekken hiervoor om naar Split te gaan is het een uitdaging.

Ik loop heen en weer en houd het vuur in de gaten maar ook mijn telefoon. Dan reageert er een vriend van ons die aan de andere kant van het eiland woont. Hij heeft misschien ook een interessant aanbod wat een auto betreft. Hij staat ook in Split bij een vriend. Dus we maken een afspraak terwijl ik de andere man ook even in mijn achterhoofd houd, althans zijn autootje.

Vandaag hebben wederom te maken met een extra uitdaging bovenop de uitdagingen. We blijken namelijk met het hele dorp tot minimaal 13.30 zonder stroom te zitten.
Gelukkig zijn de accu’s wel vol, maar ja niet voor de hele dag natuurlijk.

We slepen de inbouw kast onderdelen naar vanuit de garage naar boven en gaat manlief aan de slag. De kast krijgt steeds meer vorm. Maar werkelijk elk onderdeel moet worden verzaagd om de boel pas te krijgen.
Wij zijn altijd gek op Ikea spullen wat dat betreft. We kopen meestal voor dit soorten dingen basis materiaal bij ze om vervolgens de hele handel te verzagen. Maar geloof me het eind resultaat mag er zeker zijn !

In de avond eten we met de Broaten bij Skojic in het dorp. Het is er extreem druk want er zijn er flink aantal boten aangekomen. Het toeristen seizoen is inmiddels al weer op gang aan het komen. Wat heerlijk om al die mensen zo zien genieten.

Als we laat thuis komen bak ik nog snel een taart want een vriend van onze Vrboska paps en mams die bij ons in de straat woont is morgen jarig. Omdat Vrboska mams er niet is neem ik ongevraagd de taak over.

Vandaag was is om 6.30 op en heb ik de taart snel naar de overkant gebracht. Want ik weet dat Vrboska paps heel vroeg op is om samen met de jarige te ontbijten en koffie te drinken. Hij is helemaal verrast als ik aankom in mijn pyjama met mijn taart. Ik duik daarna nog wel even mijn bed is, het is mij te vroeg !

Die dag worden er nog even wat puntjes op de i gezet wat de kast betreft en spreken we af om zondag naar Split te gaan om de auto te bekijken.

Vanavond gaan we languit op de bank met een bord op schoot en Netflix.

Vandaag verkassen we ons bed naar de extra ruimte. We slaan de oude kast aan diggelen want die valt van ellende uit elkaar en zo kunnen we hem gelijk mooi opfikken.

De spullen die we voorlopig niet gebruiken gooien we op de entre sol/zolder uit de stuit. En we ruimen de boel aan kant zodat we morgen gelijk kunnen starten.

Eind van de dag komen onze Hollandse vrienden die de dag erna zullen vertrekken.

Ze zijn enthousiast wezen wijn shoppen en nog wat andere souvenirs zodat de koffer niet meer dicht kon. Dus droppen ze het bij ons af om mee terug te nemen naar Holland. We stappen daarna in de auto en laten ze nog een stukje van onze omgeving zien.

We laten ze ook onze luchthaven zien en dat brengt hilariteit met zich mee. Is het echt een landingsbaan ???? Ja, zeker weten!

Daarna rijden we nog even door een stukje Stari Grad langs de wijnvelden en olijfbomen en vervolgens langs een van de weinige zandstrandjes met de toepasselijke naam Sandy beach, hoe verzin je het ? De route alleen al is prachtig en net als zij genieten ook wij van dit tripje.

Daarna eten we bij onze geliefde restaurant Skojic en worden we super verwend met heerlijk eten.

Als het al weer veel te snel laat is gaan we na een super gezellige avond naar huis en nemen we afscheid. Een ding weten we zeker onze vrienden gaan zeker weten terug komen en hebben het giga naar hun zin gehad en Hvar in hun hart gesloten.

We duiken ons bed in, die voor de zoveelste keer op een andere plek staat. Als ik nu mijn ogen open doe kan ik wel gelijk genieten van de mooie kast die manlief met veel liefde heeft gemaakt.

Vandaag gaan we aan de bak met onze slaapkamer. Een pittig klusje want er moet heel veel gebeuren. Manlief begint met de lijmresten van de vloer in de oude gang te verwijderen. En ik verwijde de oude tegels in onze slaapkamer. Het gaat best lekker maar het is een behoorlijke klus.

Samen met ieder een kango breekhamer gaan we ook hier de oude lijmresten te lijf. En na een paar uur is het er allemaal uit.

We wisten dat er in het huis een mega vloer hoogte verschil zit, maar nu wordt het nog duidelijker als we de boel met een laser uitmeten. Er zit een soort van kuil en meerdere hobbels in het huis met een verschil van 5 centimeter.

Om dat allemaal op een gelijk niveau te krijgen moet er uiteindelijk een deel nog worden afgeschraapt en een ander deel worden opgevuld voordat er een nieuwe vloer op kan.

Aan het eind van de dag moeten we met zijn 2 nog flink aan de bak om de dikke laag stof wat door het hele huis verspreid is weg te werken.

De volgende ochtend maak ik een flinke pan soep die ik ook gelijk even bij Vrboska paps afgeef. Een lekker soepie met veel groente voor de vitamientjes.
Verder houd ik me vandaag bezig met de tuin. En wil aan de gang met de weedwacker of wat blijkbaar de bosmaaier wordt genoemd?

Het pokkending wil niet starten en als manlief hem aan de praat heeft, doet hij het een paar minuten en dan is het weer helemaal over. Hij repareert het ding en dan is het weer over en zo zijn we 6 pogingen verder en ben ik er helemaal klaar mee. Uiteindelijk pas ik de snoeischaar en de kniptang en nog de heggen schaar. Maar het is zo een mega jungle dat het een druppel op een gloeiende plaat is. Maar goed ik zie het maar als een stukje therapie na de verhitte pogingen met de weedwacker.

Manlief moet de oude boiler en leidingen in onze slaapkamer verwijderen en dingen in de muur freezen. Gelukkig heeft hij een stuk plastic voor de deuropening gehangen zodat we niet weer alles hoeven af te nemen aan het eind van de dag!

Dat blijkt een verstandige keuze. Want als ik na een tijd een kijkje neem in onze slaapkamer zie ik een grote ravage. Gelukkig smeert hij de muur weer aan en zo lijkt het allemaal al weer heel wat.

Vandaag hebben we noodgedwongen een dag vrij en voelt het bijna als vakantie. We moeten vandaag naar Split en nemen de ferry van 11.30
We gaan de auto van onze vriend bekijken.

Eenmaal aangekomen staat daar een vriend van onze vriend met zijn vrouw en schoonzus. De auto ziet er prima uit van de buitenland maar er blijken te veel aankomende kosten aan te komen. Dus laten we hem aan ons voorbij gaan.

We hebben nog een uur voordat de volgende ferry terug vaart en dus moeten we gaan beslissen wat we zullen gaan doen. De ferry van 14.30 of de laatste van 20.30 ? Er is geen andere ferry die hier tussen zit in deze periode.

Dus besluit ik om mijn zogenaamde Tinder date auto man te benaderen in de hoop dat hij misschien vandaag nog tijd heeft om zijn tuut te showen. Dus stuur ik een app.

Ik zie de tijd wegtikken als ineens een berichtje binnen komt. Hij Spreekt alleen Kroatisch maar als ik hem bel komen we samen een heel eind. We spreken af na zijn werk in de haven rond 17.00

En dus blijven we vandaag heerlijk in Split banjeren en drinken wat. Een dag Split is natuurlijk nooit een straf.

Maar als onze telefoons aan het eind van de dag leeg raken zien we ineens op super oplossing. Kijk daar !! bankjes met solar waar je je telefoon kan opladen. Ze zijn te vinden langs de riva in Split.

Om 16.30 gaat mijn telefoon als een onbekend persoon het woord voert in het Engels. Hij belt namens de auto man, omdat ze misschien bang waren dat ik het niet zou begrijpen. De instructies zijn duidelijk.
We spreken af bij de rotonde in Split bij de haven. Het is gelukkig de enige rotonde dus dat moet goed gaan.

Als we de man zien aankomen zijn we happy. Wat eens schattig wagentje en na een inspectie door manlief maken we een proefrit om uiteindelijk tot een akkoord te komen.

We spreken af voor de dinsdag om de auto op onze naam te zetten en de rest af te handelen. Daarna nemen we de laatste ferry terug naar Hvar.

Vandaag gaan we het plafond in onze slaapkamer isoleren en de gipsplaten er tegen aan schroeven. Zo dat ziet er nu al anders uit.

Ondertussen probeert manlief ook nog de scooter aan de praat te krijgen. Wat echt een frustratie ding is. Voor het inladen in Nederland liep hij als een zonnetje en nu geeft hij geen teken van leven.
Na wat pogingen en uiteraard gevloek lukt het hem uiteindelijk! Vraag me niet wat maar hoera we hebben nu en elektrische fietsen èn een scooter oh ja een elektrische step en straks ook nog een eiland crosser. Man wat een vervoerbedrijf zijn we !

We maken samen even een proefritje naar de pomp voor een volle tank. En ik moet zeggen, ik voel me weer 16 achter op de scooter bij mijn vriendje.

Het is een kwestie van vooruit denken want later kan alles in de verhuur voor (jullie) onze toekomstige gasten.

Daarna smeert manlief de muur af in de slaapkamer en echt ik moet zeggen wat een wereld van verschil !!!

In de avond gaan we met de Broaten op pad. We rijden richting Hvar om een hapje te gaan eten.

Ik had vandaag het idee om de tuin te maaien met de weedwacker want het onkruid staat inmiddels tot aan mijn heupen.

Na vele pogingen om het ding te starten en ook nog aan de praat te houden ben ik er helemaal klaar mee als hij na poging 250 na 10 seconden afslaat. Ik had gehoopt dat het kreng nu wel zou meewerken maar wederom nee.

In een verhit moment kieper ik het ding af en besluit dat ik er klaar mee ben. Gelukkig is op zo een moment manlief helemaal zen en neemt het stokje over. Hij probeert het ding te maken maar dan breekt er ondertussen van alles af. Maar als een soort van McGuyver (vroeger een serie met een man die alles kon maken met plakband en kauwgom) weet hij het ding te redden en kan ik eindelijk aan de bak.

Ik weet niet waar hij het geduld vandaan haalt sterker nog ik was al bijna naar de winkel gegaan voor een nieuwe !

En zo vliegen de dagen om !

De dag erna nemen we de ferry naar Split want om 17.00 is de auto man op de afgesproken plek om de auto af te handelen met ons.

We genieten even heerlijk van Split zoals altijd, als ik een telefoontje in het Engels krijg een collega van de auto man. Lang verhaal kort; de auto man komt ons met zijn busje ophalen vanuit zijn werk.
Helemaal goed we zien je bij de rotonde !

Als we het busje aan zien komen, gaan we stuk van het lachen. Een touring bus stopt voor onze neus en als een soort privé tour rijden we door Split op weg naar de man zijn bedrijf waar onze toekomstige eiland crosser staat, om de bus in te leveren.

We maken een praatje in het Kroatisch en handen en voeten. En als we op plaats op bestemming zijn maakt de man een grap: tip the guide 🤣🤣

We stappen over in de toekomstige eilandcrosser om naar het overschrijf bureau te gaan.

Alles verloopt vlekkeloos en dat moet ook wel want we gaan met de laatste ferry terug en de tijd loopt door. Als hij is overgeschreven en verzekerd brengen we de man naar zijn huis in de buurt. We moeten onderweg nog even stoppen bij een winkel waar hij nog een of andere luchtveer voor de kofferbak haalt. Dat was niet nodig maar oké prima. Ze waren blijkbaar aan vervanging toe en ja die tweede halen we dan ook zeker zelf wel. Het gebaar is lief.

Aangekomen bij zijn huis moet hij de auto nog leeg halen. Dus er wordt gebeld of er iemand kan komen met een tas, maar die gene (kleinkind) heeft geen haast dus opa zet even een strot op en jawel daar komt kleinkind met plastic tas. De auto wordt leeggehaald en tot onze verbazing lijkt onze eilandcrosser meer op een spaarvarken op wielen!! Er ligt overal maar dan ook overal kleingeld.

Als het is afgehandeld krijg ik een dikke knuffel en neemt de autoloze man met tranen in zijn ogen afscheid van zijn trouwe vierwieler.

We moeten nu als een gek door Split heen zien te komen richting de ferry want ik wil niet gelijk de nacht door moeten brengen in de eilandcrosser ! Het is allemaal strak getimed maar we redden het.

Daar gaan we, hup de boot op. Het is wederom een heel gedoe met het personeel. De een zegt rijden de ander niet de ander wel het is een zooitje.
Ineens gaat er een ferry man helemaal uit zijn stekker tegen manlief omdat manlief de instructie van deze man niet volgt maar wel van de man die voor ons staat te wenken.

Hij roept van alles maar manlief spreekt geen Kroatisch. Maar goed zelfs een dove en misschien zelfs een blinde kon zien dat hij helemaal uit zijn stekker ging omdat iets hem niet zinde. Manlief doet zijn ramen open.

Waarnaar de man nog van alles roept en dan een ingeving krijgt….. of spreek je soms geen Kroatisch ??? Waarop in in het Kroatisch antwoord geeft dat manlief geen Kroatisch spreekt. Aaaaaah sorry maar ik zag een Kroatisch kenteken dus ik dacht je bent Kroatisch ! 3 x sorry en poeslief worden we nu behandeld.

Ik zeg buitenlanders huren toch ook een Kroatische auto. Waarop de man zegt, ja maar niet deze auto hahaha te erg wat een belediging voor onze eilandcrosser !!!

Daar staat ie dan onze eigen smiegel op de ferry op weg naar zijn nieuwe thuis.

Op de ferry is ieder in opperbeste stemming want het song festival staat aan en iedereen denkt dat Kroatische de beste kansen heeft het Joost Klein incidentje (no further words needed). Er wordt meegezongen en hypocriet als ik ben, natuurlijk ben ik nu voor Kroatië !

De volgende dag nemen we Smiegel mee voor een eiland tour, naar Bogomolje rijden naar onze vriend die een olijf olie farm heeft. Rajskivrtradojkovic in Bogomolje. We begroeten onze vrienden en kopen voor onze vrienden in Nederland en onszelf nog liters van de beste olijfolie.
We worden verwend met ijs met olie en kadootjes voor we afscheid nemen.

In de avond gaat de bbq aan bij de Broaten en kletsen we gezellig bij, waar het uiteindelijk natuurlijk laat wordt.

We klussen nog wat verder vandaag en uiteindelijk komt er alweer bijna een eind aan deze vakantie.

Onze Smiegel staat te shinen op de oprit en de volgende keer ga ik ook zelf een poging wagen in deze eiland crosser.

Er wordt nog een schots dansfeest georganiseerd in het dorp door vrienden. We zijn helaas echt te moe om mee te doen maar uiteraard komen we wel een drankje doen en neem ik de taak als Steven Spielberg op me.

Het is een prachtig spektakel en de muziek klinkt gezellig. Het wordt drukker en drukker en ik spreek veel mensen. Maar dansen ho maar, ik ben blij dat ik op mijn voeten kan staan.

Vandaag ruimen we de boel aan kant en nemen we afscheid van iedereen. Helaas zijn we dit keer onze Vrboska mams misgelopen. Maar we komen snel weer terug.

Morgen ochtend vertrekken we. Er is een hoop gebeurd, gedaan, gewerkt, gezweet en gelachen. En we zijn weer een hoop mooie herinneringen verder.

We hebben lekkere ruime banken om op neer te ploffen. Uiteraard waren deze alleen voor het personeel. Maar kijk op het shirt van manlief. Ik vind het overtuigend genoeg hoor hahahaha, hierbij ben je aangenomen !

Tot snel en wie weet sneller dan je denkt !

Als we onderweg naar huis rijden, rijdt deze man kilometers lang voor ons uit. Mijn zaligmakende gedachtes over Kroatië maken plaats voor dit beeld.
Ook dit is Kroatië ! HAHAHA