Daar gaan we weer op weg naar Vrboska voor een werkvakantie, want laten we eerlijk zijn, vakantie zoals we vroeger vakantie vierden zit er voorlopig nog niet in.
De keren dat we heen en weer zullen rijden tussen Vrboska en Hoofddorp worden nu ook steeds minder tot onze definitive verhuizing (kerst 2025).
We tellen hard af naar dat moment en beseffen ons ook tegelijkertijd dat we hard aan de bak moeten om ons woonhuis woon klaar te maken. Het zal ook deze priode weer hard aanpoten worden.

---

Onderweg gaat het best aardig tot dat we in Regensburg aankomen. Zoals de naam al doet vermoeden… regent het hier, maar wel zo extreem dat we twijfelen of we inmiddels niet een paar reddingsvesten hadden moeten meenemen. Het is niet normaal zoveel water als er in een mum van tijd valt. Ik ben dankbaar dat manlief rijdt maar zelfs hij heeft moeite om alles goed te zien.
Los van de eeuwige slalom door de baustellen, kampen we nu met een extra handicap, enorme wateroverlast!

We besluiten uiteindelijk toch even een pause in te lassen en gelijk te profiteren van een half uurtje rust en de ogen dicht te doen.

Als we na toch een klein uurtje slapen weg willen rijden vind ik het toch wat fris in de auto. Volgens manlief is de auto ook in de slaapmodus gegaan dus niks aan de hand.
Tot ik achterom kijk en zie dat de achterklep wijd open staat! Hij heeft gewoon tijdens ons schoonheidsslaapje in de volle regen open gestaan, op een openbare parkeerplaats zonder dat wij hem hebben geopend. En van buitenaf is hij niet te openen. Ik weet zeker dat ik niet geslaapwandeld hebt maar hoe dan??
Manlief probeert hem te sluiten maar dat wil van geen kant. Uiteindelijk met wat bruut geweld sluit de klep op hoop van zege dat hij niet tijdens het rijden openschiet.
Dat belooft een spannende rit, met een auto vol en een klep waarvan we niet weten of hij vanzelf open schiet. Maar we hebben geen tijd om de Zweedse hulplijn te bellen. Vrboska is waiting !

We trotseren de watergoden onderweg en pas in de buurt van Slovenië wordt het eindelijk droger. Wat wel grappig is want normaal is het altijd regenachtig in Slovenië. Zodra we Kroatië binnenrijden loopt de temperatuur op en lacht ook de zon ons toe.
En wat ook fijn is, de auto ligt nog steeds vol dus heeft de achterklep zich goed gehouden.

Aangekomen in de haven, wisselen we van kleding naar een wat zomerse uitvoering want de zon schijnt en het is heerlijk warm inmiddels in Split.

---

Thuis in Vrboska aangekomen laden we de boel uit. De klep gaat gelukkig wel goed open, maar sluiten blijft een probleem. We laten het voor wat het is en als het moet pakken we desnoods Smiegel (onze eilandcrosser).
We gaan een hapje eten in het dorp en duiken daarna gelijk ons bed in om de gemiste uren slaap in te halen.

De volgende dag doen we niet al te veel en gaan we uiteraard naar Jelsa om op het terras een ijsje en een biertje te nuttigen. Iedereen is natuurlijk blij om ons weer te zien en de ijswinkel man lacht me vrolijk toe en weet dat zijn omzet komende weken flink zal stijgen. Ik heb hem maar niet laten weten dat ik op een streng dieet zit en dat hij het deze zomer echt niet van mij moet hebben, ik wil mijn beste vriend niet kwijtraken natuurlijk.

---

De komende weken wordt er extra hard gebuffeld want er staat nogal wat op het programma.

• Het hele huis af stuken
• De plafond balken moeten worden gegrond
• De keuken moet worden besteld en geplaatst (uiteraard door ons zelf)
• De keukenwand moet worden voorzien van OZB platen en elektra daarna gips er op en stuken
• We moeten op jacht voor vloertegels in Split

De schouders gaan er flink onder, we gaan er weer voor. Maar nou net die ‘schouders er onder’ zijn een beetje een dingetje bij manlief. Hij heeft ergens tijdens mijn afwezigheid toen ik een maand er voor in Kroatië was, gedacht dat hij Rocky 2.0 was en zich te veel uitgeleefd op een boks zak en daarbij een schouder blessure opgelopen.
Hoewel hij vindt dat het misschien wel ergens anders van zou kunnen zijn. Maar puur toevallig is het, dat het na een overdadige trainings sessie is ontstaan. Hij slikt pijnstillers en smeert ibu creme en het wordt nou niet bepaald minder.
En nou ben ik geen arts he, maar het lijkt mij niet echt de bedoeling dat je een overbelaste schouder wekenlang vol gaat belasten met onder andere stuukwerk, toch?
Gelukkig beschikt hij over het talent dat hij zowel links als rechtshandig en handig is, dus schouder er onder.

---

We hebben de keuken al eerder ontworpen en de bestellijst staat al klaar. Maar ik ben zelf nog niet overtuigd van de plek van het kookeiland. Dus vraag ik manlief of hij een eiland kan creëren op deze op de plek zetten zodat we er aan kunnen wennen of misschien toch een aanpassing kunnen maken indien nodig.

We schuiven met oude kasten en met gipsplaten als een soort blad en daar een deken eroverheen. En zo krijgen we een beeld van wat het moet gaan worden. Bij de eerst bedachte opstelling lijk ik niet enthousiast te kunnen geraken. Ik ben niet gelijk overtuigd maar we laten het zo kan er niet aan wennen en wil iets anders proberen.

We creëren een schiereiland in plaats van een eiland.
Een schiereiland is een deel wat je aan een muur vast zet een kook eiland is een los staand eiland ter verduidelijking.

Het eiland wordt omgezet en binnen 1 minuut weet ik het zeker, hier kan ik me wel in vinden. Manlief is zo makkelijk en vindt alles goed. Dus de knoop wordt gehakt.
We bestellen de keuken bij Ikea. Dat is voor ons de meest voor de hand liggende oplossing omdat manlief hem zelf gaat monteren.

We hadden in Nederland de lijst al klaar staan in ons Ikea winkelmandje met de hoop deze te importeren naar het winkelmandje in Kroatië. Maar dat blijkt niet mogelijk na een telefoontje met Ikea klanten service in Zagreb. De vriendelijke medewerker is zelf ook verbaasd en nog meer verward als we er achter komen dat de nummers van de te bestellen onderdelen niet overeen komen met de nummers in Kroatië. Een lang verhaal kort makend, we moeten alles opnieuw gaan opzoeken met opnieuw invoeren. Al met al zijn we daar een dag mee bezig geweest.

Maar elk nadeel heeft zijn voordeel; want nu blijkt dat wij de oude prijs in ons hoofd hadden. Ikea een paar maanden geleden wereldwijd de prijzen heeft verlaagd dus lager uitkomen in de kosten.
En na het invoeren van onze onderdelen in het Kroatische systeem komen we wederom nog voordeliger uit ! Het was de frustratie dubbel en dwars waard. We regelen een bezorg datum en gaan door met wat er verder te doen staat. Al met al besparen we zo een dikke 2800 euro. Daar kunnen we zeker een paar keer flink van uiteten, zolang de keuken niet staat hahaha.

---

Manlief stuukt zich een slag in de rondte, wat een verandering ! Het plafond ziet er al super strak uit. Langzamerhand verandert de bouwput steeds meer in een huis.
Er wordt hier en daar nog wat elektra ingeslepen om daarna te worden af gestuukt. Het is echt een mega transformatie.

De dagen vliegen voorbij terwijl de zakken stuuk zak voor zak op raken. En de we zien steeds meer vloer oppervlakte in de kelder als de zakken verdwijnen.

We gaan een hapje eten in het dorp, omdat we van elke dag maar een feestje maken. Iemand moet het doen..

Zoals altijd komen we veel bekende tegen en iedereen is weer blij om ons te zijn. En andersom geldt dat natuurlijk ook. Het is heerlijk om buiten te kunnen eten in de avonden. Maar ook in de ochtenden tijdens het ontbijt natuurlijk. Alhoewel het snel warm is, is het onder de veranda gelukkig goed te doen in de ochtenden.

---

Vandaag is er uiteraard weer hard gewerkt de wanden zijn inmiddels aan de beurt. De eerste is al voorzien van een mooie gladde laag stuuk. Ik word er op recht heel erg blij van. Manlief zit in de flow en heeft er nog steeds plezier in. Ondanks de mega hitte buiten staat hij in een gekoelde ruimte omdat de airco lekker staat te brullen.

Vanavond is het wijnfestival in Jelsa en dat belooft net als vorig jaar wederom een mega spektakel te worden. Het is meer een gezellig zuipfestijn maar dat zijn alle Kroatische feestjes en we genieten daar altijd met volle teugen van.

Het dorp wordt volledig overspoeld door heel Kroatië en omstreken. Er is nergens een parkeerplek te vinden in de hele omgeving niet. Wat een katastrofe !

Het woord katastrofe wordt hier echt overigens voor alles gebruikt. Zit je haar niet goed… katastrofe.
Zie je de zon… katastrofe. Zie je geen zon.. katastrofe. Hebben we regen.. katastrofe, geen regen katastrofe.
Het wordt overal voor gebuikt en het liefst zo dramatisch mogelijk uitspreken.

Maar goed parkeren is dus een katastrofe. Gelukkig wordt de oplossing geboden, want er wordt een vriend in Jelsa gebeld en na een telefoontje mogen we de auto parkeren op zijn oprit. Dus met 5 minuten lopen zijn we een van de gelukkigen die konden parkeren.

Er wordt flink gefeest er is muziek en is een paalklim competitie aan de gang. Er zijn duizenden mensen maar bovenal het is er super gezellig en er is genoeg te drinken en te eten.

Ook zijn onze lieve vrienden uit Bogomolje Milan en Djeni er met hun vrienden. En als we elkaar weer zien voelt het echt als familie. We kletsen gezellig wat en iedereen drinkt wijn. Ik als een van de weinige niet en zit aan het water want ik drink geen alcohol. Hoewel ik een shotje na het eten niet eens meer afsla. Dus ook geen wijn drinken is nog geen garantie voor de toekomt.

Het wordt zoals verwacht gezellig laat, dat belooft wat voor morgen ochtend. Maar natuurlijk moet er ook af en toe tijd zijn om te kunnen ontspannen. Wat er in deze periode niet vaak zal gaan gebeuren.

De avond wordt afgesloten met een spectaculaire vuurwerk show en neem van mij aan, feestjes bouwen daar zijn de Kroaten echt heel erg goed in! We genieten op een bankje en besluiten dat we met zijn allen 103 gaan worden. Dat vind ik een goed plan. Maar als ik mijn voeten zo voel, ben ik al blij als ik morgen haal.

---

De volgende dag doe we het rustig aan, het is de day after zeg maar. We gaan in de middag naar het strand waar we even lekker van de zon genieten en eten we wat op het strand.

Als we aan het eind van de dag terug komen, besluit manlief nog even 2 koplampen van Smiegel te vervangen. De een had namelijk dof glas en dat vond hij niet mooi. Dus ondanks de bejaarde leeftijd van onze eiland crosser krijgt hij een luxe update. Hij is gelijk in waarde gestegen. We willen natuurlijk wel chique voor de dag komen.

---

Manlief is er overigens op de eerste dag achter gekomen dat hij geen extra set lenzen heeft meegenomen. Ik kan er niet te veel van zeggen aangezien ik de afgelopen vakantie het talent had om mijn medicatie te vergeten. Dus dochterlief wordt ingeschakeld en heeft inmiddels een spoedpakket naar Vrboska gestuurd.

Het had er inmiddels al moeten zijn, maar bij navraag blijkt dat het op een, je leest het goed een postkantoor zou kunnen liggen. Vaag he? Maar zo is het.
Het postkantoor in Jelsa en Vrboska zijn allebei op andere dagen en tijden geopend dus met een beetje creativiteit en puzzelen met de dagen proberen we het eerst in Jelsa.
Maar tevergeefs, men vermoedt dat het in Vrboska zou kunnen liggen. Die uiteraard weer op andere dagen open is. Dus we wachten het maar weer af.
Hoewel het pakket aan huis afgeleverd had moeten worden is het altijd weer spannend of iets wel of niet aankomt.

---

De volgende ochtend is het echt goed warm buiten als we willen gaan ontbijten. De temperaturen lopen enorm op maar we klagen niet. En als ik op de veranda kijk zie ik dat sommige beesten hier op Hvar ook niet meer kunnen klagen. De score vandaag;
1 dode gekko, 1 dode sprinkhaan alleen een mier die erg overijverig is op de vroege ochtend.
Het beest sjouwt zich een breuk ! Dus ik weet het niet maar zo sterk als een paard? of zo sterk als een mier? doe mij maar een mier.

We gaan eerst na het ontbijt naar het dorp voor het pakketje. En jawel hoor het ligt daar op de grond te wachten tussen alle andere pakketten die op de grond liggen.
Wat een chaos… niet normaal ook hier is geen vloer oppervlakte meer te zien in het kleine vieze stinkende postkantoortje. Het stinkt naar schimmel, ik houd mijn hard vast voor de inhoud van ons pakket. Ik hoop niet dat manlief zijn lenzen net zo ruiken als naar het kantoortje hier want dan heeft hij alsnog geen lenzen om te dragen ben ik bang.

We mogen in het seizoen maar beperkt herrie maken, wat overigens begrijpelijk is vanwege het feit dat er zoveel toeristen in onze omgeving verblijven.

Dus houden we ramen en deuren zo goed als gesloten en proberen we het geluid tot een minimum te beperken. Gelukkig hebben we de meest lieve mensen om ons heen wonen die hier echt geen probleem van maken, maar we houden ons wel zo veel mogelijk aan de regels.

In de avond gaan we naar de Broaten voor een bbq waar ook zijn broer en een vriend van hem zijn uitgenodigd voor een avond vol gezelligheid. En we hebben er enorme zin in!

Deze avond heeft naderhand een totaal andere belevenis gekregen, als ik dit stuk nu in Nederland schrijf. Ik heb getwijfeld of ik het moest vermelden of niet. Little we knew. Niet wetende dat G. de Broat zijn broer na zijn vakantie zijn leven mooi geweest vond en uit het leven zou stappen.
Hij heeft letterlijk zijn laatste concert voor ons gespeeld. — Dank je wel G. a rollercoater life with those crazy highs and real deep lows Danny Vera

We hebben een fantastisch gezellige avond met zijn zessen beleefd. Er was heerlijk eten, de sfeer was mega gezellig. We hebben onze eigen klappa groep opgericht deze avond met heel veel gitaar muziek en we hebben de longen uit ons lijft gezongen. Het hele dorp heeft tot heeeel laat kunnen meegenieten. Er vloeide drank zoals dat alleen in Kroatië vloeit.

En na een gezellige avond verlaten we met schorre kelen het terrein van B366 en keert de rust weer in het dorp. We kijken er nu al naar uit, dat we met kerst nog meer liedjes samen zullen brullen met elkaar.

---

Als na het plafond de muren allemaal gestuukt zijn besluiten we de volgende dag eens heel flink te gaan opruimen. We we kunnen bijna nergens meer een voet neerzetten.

Het ruimt lekker op, we gooien het bouwafval naast het huis maken de vloeren een beetje schoon.

In de middag maken we een wandeling bij ons de straat uit richting de baai en lopen via die kant naar het strand. De hete zon brand lekker boven ons hoofd en gewapend met zonnebrand en flesje water wandelen langs de baai. We besluiten lekker te gaan zitten bij Beach Kafic en nemen daar op het strand een drankje.

In de avond gaan we naar naar een vriend van ons DIe de tent Rougemarin runt in Jelsa. Ik neem stroopwafels mee voor Phillips, zijn opa woont in Nederland en hij is dol op stroopwafels, dus kleine moeite groot plezier.
We bestellen een fles wijn en genieten van het uitzicht op de toeristen en de haven.

Helaas ik hij kokloos, dus kunnen we niets te eten krijgen en besluiten we later op de avond naar Bistro Obala Jelsa te gaan. Het is er gezellig en druk. De service is top en het eten vooral heel lekker en zeer betaalbaar. Al met al weer een leuke tent waar we vaker terug zullen komen.

---

De volgende dag houden we ons bezig met het verwijderen van stuuk van de plafondbalken. Manlief repareert de oude balken zodat we die uiteindelijk in de grond kunnen zetten, voor dat de keuken geplaatst kan worden later die periode.

Het is een hele klus maar de balken knappen er ontzettend van op. Zelfs de oude balken zien er best goed uit na zij aanpak. Helaas blijven ze toch te gehavend en een te groot kleur verschil met de nieuwe balken houden waardoor we alles in een kleur zullen schilderen.

---

De volgende dag zijn we wel even klaar met werk boven ons hoofd en besluiten we dat we ook nog even 3 loft deuren gaan maken. Deze deuren komen in een schuif hang systeem. We hadden nog houten vloerdelen over en hoeven na berekening maar een pak bij te halen.

We hebben een fantastisch stuk gereedschap van de Broaten kunnen lenen waardoor we niet hoeven te schroeven maar alleen maar te nieten. En binnen een mum van tijd zit de eerste al in elkaar. Nog 2 te gaan.

---

We hebben tegenwoordig een vaste gast aan tafel, Dalma de buurpoes meldt zich voor alle maaltijden bij ons en zo starten we elke ochtend.

Na het ontbijt gaat manlief even bij een buuf langs omdat zij nog een klusje had voor hem. Dus met een gereedschapstas in de hand gaat hij heen om vervolgens met een tas en een fles wijn weer terug te komen. Klus geklaard en een blije buuf.

In de middag zijn de deuren af en besluiten we in de avond heerlijk naar Hvar stad te rijden.

Het is echt een van onze lievelingsplekken op het eiland. De toeristen, de sfeer, de haven en vooral het lekkere eten. Er zitten hier zoveel restaurantjes dat kiezen vaak moeilijk is. Maar vandaag staat onze keuze vast…. it’s sushi time !

We eten bij Rozeta een super tentje voor sushi. Het is geen all in concept want dat kennen ze hier niet. Ook is het niet goedkoop maar wel ontzettend lekker en echt een aanrader.

Het smaakt ons heerlijk en iets in me zegt me, dat we hier zeker vaker terug gaan komen.
Op de terug weg nemen we uiteraard nog wel een ijsje en dan rijden we weer richting huis.

---

Een nieuwe dag een nieuwe klus, er staat een klus op het programma waar we al een tijdje eerder aandacht aan hadden moeten besteden maar eigenlijk gewoon geen zin in hadden.

We of althans manlief moet het ijzeren hekwerk frame op ons zonnedek lassen. Het ding is ergens doorgebogen en staat op knappen. En dat is echt erg onhandig vooral met de sterke wind in de winter die hier wel eens opspeelt.
Dus om de zenuwen van onze overburen te laten rusten gaat manlief met een geleend apparaat van de overbuurman zijn neef aan de slag.

En echt ik moet zeggen manlief kan echt alles maar op een of andere manier wil het niet lukken.
De overbuurman zit vanaf zijn balkon instructies te geven. Onze lieve Vrboska papa kan zelf niets meer door lichamelijke gebreken, maar een ding kan hij echt nog wel en dat is oreren.
We liggen echt in een deuk. Je moet eerst dit en dan dat en dan zus en zo klinkt het over straat. Maar het gaat gewoon niet goed. Later zal blijken dat de las elektroden niet goed waren, maar dat weten we op dat moment nog niet.

---

Vandaag staat er Split op het programma. We moeten hier zijn om allerlei spullen te halen en te regelen. Deze trips horen ook bij het eiland leven. Onze winkels en keuze op Hvar zijn beperkt en voor dit soort zaken zijn we meestal aangewezen op een trip naar het vaste land. Hoewel je ook veel dingen online kunt bestellen en tegenwoordig kunt laten leveren. Maar er zijn natuurlijk dingen die je uiteraard zelf wilt bekijken, vloer tegels is daar een van. Net als een bed en bank die we nodig hebben.

Het is spannend of de ferry zal varen vanwege de slechte weersvoorspelling. Maar als we wakker worden en ons gereed maken, schijnt de zon gelukkig, dus Split it is.

Ik heb van te voren een hele route uitgeschreven met de winkels die we moeten bezoeken. Dus met een strakke planning rijden we in Split onderweg met Smiegel (eiland crosser) richting de Nissan dealer ergens in een industriële buitenwijk van Split.
Net zoals bij ieder andere grote stad waar ook ter wereld is dit nou niet het meest gezellige deel van het het land, maar zo kom je nog eens ergens.
We vinden de dealer en de behulpzame mannen daar geven ons de info die we nodig hebben dag.

Hier vlakbij zit de eerste winkel stop, een tegelhandelaar. Als we via een of andere vage off grid weg aankomen op een of ander vaag terrein, vragen we ons 3 x af of we goed zitten.

Maar na rondkijken blijkt het bedrijf er toch te zitten en lopen we vol goede moed richting een deur van een gebouwtje.
De kans van slagen van deze winkel had een 100% moeten zijn. Maar hoe dichter ik bij de deur kom hoe groter de percentage slaag kans afneemt.

Eenmaal binnen spreken we een man aan die achter een bureau zit. Helaas spreekt hij geen Engels dus gooi ik al mijn handen, voeten en Kroatisch in de strijd en wonder boven wonder, hij lijkt me ook nog te begrijpen. Het is een kleine overwinning voor me zelf op dat gebied.

Helaas verkoopt hij niet het gene dat we zoeken. En hoe ik hem ook duidelijk probeer te maken met een screenshot van zijn eigen website… hij verkoopt het dus niet. Het is een rare gang van zaken. Maar we willen geen tijd verspillen. Dus enigszins teleurgesteld gaan we door naar de volgende bestemming.

De mega bouwmarkt Bauhaus in Split. We worden geleidt over allerlei super smalle weggetjes en zien het grote niet te missen pand al voor ons opduiken.

We parkeren Smiegel vlak bij de deur en regelen een winkelwagen. komen we gelijk ter zaken.
We pakken wat we nodig hebben o.a. een bouwstofzuiger, afvalzakken voor de bouwstofzuiger, verfblikken, hangschuif geleiders voor de nieuwe deuren, een nood spoelbak met afdruip gedeelte en nog wat ander los spul.

Het vinden van de deur geleiders had wel wat voeten in aarde want ze waren nergens te vinden. We zijn de winkel meerdere malen door gelopen. Dus we moesten uiteindelijk wel een medewerker aanspreken. En bij iedere medewerker zagen we constant 100 wachtende voor u.

Met de tijd die behoorlijk doorliep en met nog heel wat winkels op de route in mijn achterhoofd en de laatste ferry van 20.30 besluit ik super aso mijn vraag tussendoor te stellen. Als mij dit zou overkomen zou ik me kapot irriteren, maar nu ben ik het irritante typje en zie ik meerdere Kroatische ogen op me gericht.

Wonder boven wonder maakt niemand zich druk om mijn actie en word ik ook nog eens netjes geholpen en binnen een paar minuten staan we met de deurgeleiders, die ergens weg waren gestopt in onze handen.

Na het afreken van de hele zwik en lopen naar de auto. Ik heb mijn grote twijfels over hoe we dit allemaal in de kleine Smiegel gaan stoppen, maar manlief is vol vertrouwen. Hij heeft een beter inschattingsvermogen dan ik dus ga ik er blind vanuit dat het goed zal komen, toch ?

Als we met de mega kar voor Smiegel staan liggen we allebei in een deuk. Het begint behoorlijk te spetteren als manlief de achterbanken plat gooit.
En met wat tetrissen en schuifpuzzelen past wonder boven wonder alles in de eiland crosser.

We rijden naar de volgende handelaar in ergens verder door in Split. Onderweg begint het steeds harder te regenen.

Daar aangekomen worden we geholpen door een super behulpzame man. Maar helaas vinden we niet wat we zoeken. We zien wel een soort van alternatief, mochten we echt niet kunnen vinden wat we zoeken. Maar zelfs daarvan ben ik nog niet overtuigd.

We willen best compromissen indien nodig maar voor nu gaan we volhardend op zoek naar dat gene waar ons hart sneller van gaat kloppen.
Met een stapel boeken vol ideeën voor onze toekomstige appartementen en studio is deze missie niet helemaal voor niets geweest.

We gaan weer verder en volgen onze weg naar Dugopolj dat ligt buiten Split. Smiegel moet hard werken door de bergen en inmiddels is er noodweer los gebarsten. Het is niet normaal hoeveel regen er ineens valt, de wissers kunnen het amper aan.

Aangekomen in Dugopolj staan we op het juiste adres maar niet voor het juiste pand blijkt achteraf. We gaan op zoek naar de ingang en struinen een hal binnen waar we wat bouwmaterialen zien liggen. Er loopt er een verbaasde medewerker op ons af die ons vraagt wat we zoeken. Hij wijst ons de weg naar de showroom. Die blijkt aan de andere kant te zitten en dan met de trappen omhoog.

Als we boven aan komen zijn we ontzettend verbaasd van de vele keuzes die we hier zien. Het geen echter wat we in ons hoofd hebben, vinden we niet.
Ik spreek een medewerkster aan die ons mee neemt ze trekt ze een bord omhoog en jawel… daar ligt wat we zoeken!! Het is is het niet 100% maar een goede 90%.

Dat we iets moeten compromissen hadden we al verwacht. Maar het komt best in de buurt en kunnen ons hier goed in vinden. De deal is snel rond, we krijgen nog een leuke korting en ze regelen ook nog transport tot aan de voordeur.
Transport naar Hvar is bij de meeste dingen iets waar we rekening moeten houden. Ze kunnen redelijk snel leveren en als alles mee zit kunnen we de tegels nog voor ons vertrek verwachten.

Eenmaal buiten is het weer inmiddels helemaal los gebarsten. Nog net niet zwemmend aangekomen bij de auto en doorweekt tot op de laatste draad rijden we met beslagen ramen naar de volgende bestemming.

Omdat we inmiddels geslaagd zijn voor de tegels kunnen we nu een ander plan trekken en een aantal winkels overslaan tot ons grote genoegen.

We rijden naar Lesnina XXXL, een soort van Leen Bakker in een Ikea gebouw. Ze hebben er echt van alles en zelfs ook duurdere merken. De spullen zijn hier in tegenstelling tot Ikea geen bouwpakketten maar het gebouw heeft er veel wat van weg.
Het noodweer gaat helemaal los en als we boven rond lopen. Het klinkt alsof je onder de watervallen van KRK staat.

We nemen alle tijd om onze kleding goed te laten opdrogen. En proberen diverse banken en bedden uit. Het is niet dat we nu gelijk een bank en een bed willen aanschaffen maar het geeft ons wel een goed beeld van wat we willen en wat niet. Uiteindelijk kopen nog wat kleine dingen voor we weer doorgaan. De auto ligt natuurlijk al lekker vol maar gelukkig kunnen we dit er nog bij proppen.

Eenmaal buiten weten we niet wat we zien, overal water tot aan onze enkels. Manlief neemt een soort van sprintje naar Smiegel. Ik moet wachten totdat hij de auto uit zijn plek heeft gereden want een of ander dom wicht kwam net naast ons parkeren waardoor zowel zij als ik niet in of uit konden stappen. Dus daar sta ik in de regen met doorweekte schoenen te wachten. Hvala voor uw geduld!

Omdat we het maximale uit de tijd in Split willen halen en nu nog ruim tijd over hebben besluiten we op deze regendag naar de mall of Split te gaan en daar eens even lekker een burgertje bij the Burger King te scoren.

Eenmaal daar aangekomen lijkt het wel alsof heel Kroatië dezelfde gedachten heeft, waardoor we in een mega file belanden om de parkeer garage in te komen. Met geen weg terug kunnen we niets anders doen dan kruipend wachten.

Zelfs in de garage staan we muurvast, er wordt overal getoeterd, er is nergens plek en er zit amper beweging in. We zien dat veel Kroaten hun auto parkeren op plekken waar het niet mag. En omdat we het inmiddels helemaal zat zijn volgen we hun voorbeeld. We hebben een Kroatisch kenteken en moeten natuurlijk integreren dus riskeren we de boete.

De hele garage, zo groot als hij is, staat zowel bij alle ingangen als bij alle uitgang volledig vast. Dus goede keuze van ons, het is de eventuele boete wel waard zeggen we tegen elkaar als we naar de ingang van de mall wandelen.

We pakken de lift omhoog naar 2 op weg naar de whopper koning. En dan zien we ook gelijk dat het mega druk is in de grote mall. Ook logisch want iedereen is vast op zoek naar snorkels en reddingsvesten met dit weer.

Bij de whopper koning is het ook super druk, een katastrofe, net als bij alle andere eet gelegenheden. Na een tijdje zie ik een plekje en gooi ik mijn handdoek over de stoelen, spreekwoordelijk gezien.

Manlief staat in de rij voor onze bestelling en ik wacht en wacht en wacht en letterlijk na een uur en 15 minuten komt hij terug met onze bestelling. Er waren 86 orders voor hem. Ik had ondertussen mijn tafel gedeeld met mensen en kwam er via hen achter dat het giga lang zou kunnen duren.

Er was iemand die een ijsje had besteld en meer dan 100 orders voor hem had. Die gene is uiteindelijk vertrokken zonder ijsje.
Het rare is ook dat je dit niet van te voren kunt weten. Je plaatst je order via een bord, doet de betaling en pas dan zie je welk nummer je hebt.
Uiteindelijk zie ik dat steeds meer mensen toch geïrriteerd vertrekken omdat ze niet meer op hun bestelling willen wachten.

Daarna wandelen we door de prachtige mall en ontdekken dat er echt van alles zit, elk denkbaar merk zit er dus voor de toekomst is dit voor ons wel goed om te weten. Ook voel ik me zeer vereerd als ik zie dat men een winkel naar mij heeft vernoemd 😉

Na een paar uurtjes shoppen lopen we naar de uitgang en zien we dat de garage nog altijd muurvast staat.
We stappen in de auto, zien overigens geen bon op het raam en digitaal hoef je hier niets te verwachten, en sluiten aan in de ellelange file op weg naar de uitgang van de garage.
Het duurt enorm lang en de tijd tikt door. Maar na heeeeel lang wachten zien we licht aan het eind van de garage. Daar sluiten we wederom buiten aan in de file richting Split.
Het is echt een gedoe, maar het noodweer van die dag bleek de grote boosdoener.

Als ik de foto’s voorbij zie komen hoe het noodweer heeft huisgehouden op het vaste land begrijpen we dat dit niet een dagelijkse situatie was.

We rijden richting de haven en als we bij de ferry aankomen begint gelukkig de zon te schijnen en stopt het met regenen. We hebben besluiten de auto alvast in de rij te zetten voor de ferry (dat is hier gebruikelijk) en gaan daarna gezellig ter afsluiting bij Terminal F wat te eten.

Ze hebben hier onder andere ontzettende lekkere burrito’s en taco’s en ook heerlijke home made ice tea… en natuurlijk ook bier en wijn uiteraard.

Het was een natte maar vruchtbare dag voor ons. Eenmaal terug op het eiland blijkt dat het ook hier wat geregend heeft maar het komt niet in de buurt van de overlast op het vaste land. Lang leven het eiland leven !

---

Vandaag zet ik de zelfgemaakte loft deuren in de grondverf en begint manlief alvast met het gronden van de balken boven de keuken en de woonkamer.
Het begint al aardig wat te worden zo.

---

De volgende dag heeft onze Vrboska papa hulptroepen ingeroepen, om de mislukte las actie te verhelpen. Het is de eigenaar van Ranc Gabelic in ons dorp, een restaurant waar je heerlijk Peka (Dalmatisch gerecht) kunt eten. Tevens is hij een goede vriend van Vrboska papa.

Als blijkt dat de elektroden niet goed zijn, gaan manlief en hij naar de Gamma 2.0 ofwel de garage van Vrboska papa. Gelukkig beschikt hij over een breed assortiment en wordt het snel gevonden en wordt het probleem opgelost, waar we heel dankbaar voor zijn.

Daarna, traditioneel getrouw, gaat manlief samen met onze lasser naar Vrboska papa, waar ook zijn broer zich aansluit om wat te drinken samen. Het bier vloeit rijkelijk op de vroege ochtend en het klinkt super gezellig, manlief is al lekker aan het integreren hahaha.

De deuren zijn allemaal gegrond inmiddels. Ik ben blij met het resultaat. Later dit jaar zal ik ze gaan aflakken.

Manlief heeft zijn weg naar huis gevonden en ik ben inmiddels al begonnen met de lunch. Ik had nog poffertjes mix staan, dus poffers it is! Overigens zag ik in de mall dat daar ook een poffertjes kraam was, met een lange rij ervoor. Wie weet gouden business ?

Aan het eind van de klus dag ruimen we zoals altijd de boel aan kant. Manlief haalt vol enthousiasme de bouwstofzuiger te voorschijn zodat er eindelijk eens flink kan worden gezogen.
Onze normale stofzuiger heeft veel moeten lijden maar kon dit natuurlijk nooit aan. En geloof me ik heb al heeeeel veel stofzuiger zien komen en allemaal op dezelfde manier zien eindigen, als een soort van mini bouwstofzuiger.

Maar nu hebben we hier inmiddels ook hier een echte. Dus gaat manlief aan de slag met zijn ‘i want to break free’ apparaat. Na enige tijd neem ik het stokje over en dan serieus ik maak geen grap, wil manlief mij dood leuk een les geven hoe ik moet stofzuigen !!!!

Ik stofzuig al 100 jaar en heb minimaal 1000 kilometers k afgelegd met alle merken, types en soorten stofzuigers inclusief de bouwstofzuiger in Holland.
Maar nee, blijkbaar heb ik les nodig om deze mannen versie te bedienen???
Ik pak het ding lichtelijk verwonderd aan en negeer het goedbedoelde advies en doe gewoon wat ik altijd doe.
Binnen no time is het huis… stof arm, want van stof vrij kunnen we hier voorlopig niet spreken uiteraard.

Vanavond vertrekken we weer naar Hvar stad, samen met de Broaten die ons hebben uitgenodigd voor sushi time !
En ja dat laten we ons geen 2 keer zeggen natuurlijk.
Na het overheerlijke eten halen we een ijsje en besluiten we nog heerlijk in Hvar stad op een terras neer te strijken voor een kleine after party.

De verbouwing is echt pittig en we klagen echt niet maar het is elke dag snoeihard aanpoten. Ook is de stoffige omgeving elke dag weer uitdaging. Als je in bed ligt ruik je de verf, op weg naar de wc struikel je over van alles. Maar we blijven altijd positief, voor het goede doel, zeggen we dan.
Maar er zijn wel dagen dat het er soms gewoon inhakt en dat je de man met de hamer tegenkomt.
Helaas niet letterlijk in ons geval, want dat zou fijn zijn die extra hulp.

Maar na zo een avondje plezier met onze allerliefste vrienden kunnen we er morgen weer fris tegenaan.

---

Vandaag halen we de oude keuken van de wand. Ik haal de kasten leeg en verplaats de boel. We plaatsen de kasten eerst op tafels aan de andere kant van de keuken zodat we onze spullen toch nog deels kwijt kunnen.

De combi verdwijnt naar de slaapkamer net als het koffiezet apparaat. Dus vanaf vandaag kan ik van uit mijn bed pindasaus opwarmen en koffie zetten. Hoewel die koffie vanuit bed misschien geen straf voor sommigen.

Ik ga door met het gronden van de balken aan de andere kant van de huiskamer. Manlief zet de gipsplaten tegen de keukenwand en zorgt dat alle aansluitingen goed zitten.

We moeten vandaag flink doorhalen want morgen wordt de keuken bezorgd.
Dus moet de keukenwand ook nog gestuukt worden omdat we daar nu nog mooi de ruimte voor hebben.
Het is een lange dag, maar we hebben ons doel bereikt. Het gips zit op de muur en hij is inmiddels gestuukt, laat die keuken maar komen !

---

Om 8.30 staat de vrachtwagen met onze keuken voor de deur. De pallets worden op de uitrit geplaatst. Dan kunnen wij samen de boel gaan afstapelen en de dozen afvinken om te zien of de hele boel compleet is. Dat vind ik zelf altijd wel een spannend moment, want het zijn zoveel onderdelen en dozen, dat er natuurlijk altijd iets kan ontbreken.

Mocht er iet missen is dat wel een katastrofe omdat alles uit Zagreb moet komen, vanuit noord Kroatië dus. We hebben geen Ikea in Split alleen een soort magazijn om af te halen.

Ik loop samen met manlief alle dozen naar binnen en dan bam… schiet het enorm in mijn rug. Het zijn loeizware verpakkingen en bij de laatste meest zware dozen gaat het mis. Die dozen moet je eigenlijke wel zijn 2 tillen.
Ik kan wel janken… gelukkig heb ik een beauty case vol paracetamol en ibuprofen dus neem ik snel een dosis pijnstillers in de hoop dat het snel zakt.

Na een uurtje beginnen de pijnstillers te werken en ben ik weer van de partij. Manlief heeft de laatste dozen toch naar binnen weten te krijgen.
Dan begint het grote uitzoek wat hoort waar festijn. Met een onderdelen lijst een foto van de opstelling en een aflever lijst gaan we aan de slag om de dozen in volgorde te plaatsen.

Na verloop van tijd staat alles en hebben we alles afgevinkt. Het is echt een groot compliment waard naar Ikea, maar alles is meegeleverd. Het was wel even spannend bij een bepaalde lade, maar die zaten blijkbaar per 2 verpakt. Ja dan kun je lang blijven zoeken geloof me..

Morgen gaan we aan de slag en beginnen we het plaatsen van de ophangrail en zetten we de kasten in elkaar.

---

Als we al lekker een paar uurtjes aan de slag zijn, hoor ik een geluid wat ik niet zo graag hoor.
Manlief; KUT !
Het blijkt dat onze afvoer voor de spoel bak net te hoog zit en moet worden verlegd.
De kasten van Ikea worden strak tegen de muur geplaatst anders dan bij een voor gemonteerde keuken.

Het is geen nood en alles is natuurlijk op te lossen, maar om dit te kunnen op lossen moet er vanuit de badkamer een afvoer worden opgehakt.

Geen probleem hoor, alleen oponthoud en over de troep… daar heb ik het allang niet meer over.

Manlief pakt de kango ondanks de herrie die dit gaat geven, maar dit is dus nood en dan mag het.

De douchecabine wordt gedemonteerd de vloer open gehakt en na enige tijd zit de afvoer op de plek waar hij wel moet komen.
Het is een ravage in de badkamer maar daar hebben we straks de mannen stofzuiger voor. En gelukkig hebben we de badkamer nog niet verbouwd. Die is op een later tijdstip aan de beurt.

Tegen de avond staan de eerste onderkastjes al tegen de muur. Er wordt nog even een gipsplaat als tijdelijk aanrecht opgelegd en zo lijkt het al een beetje vorm te krijgen.

Water hebben we even niet meer in de keuken daarvoor moeten we in de badkamer zijn. Maar als vroeger kampeer meisje heb daar tijdelijk geen moeite mee.

Ik weet zelfs met een beetje behelpen een spaghetti maaltijd in elkaar te flansen. Hoewel het met het afgieten van het hete water wel even lachen was. Vanuit de keuken met je hete pan naar de badkamer wastafel. Maar ja het werkt en we kunnen eten.

---

De volgende ochtend gaat manlief even bij onze schuine overbuurman een klusje klaren. Hij had problemen met een van de jacuzzi’s dus goede buum als manlief is gaat hij proberen het probleem om te lossen.

Ondertussen haal ik de keuken kasten helemaal leeg en plaats ik dit overal en nergens. Zo kunnen alle oude kasten straks naar buiten worden gekieperd. We zullen ze in de toekomstige studio zetten zodat we ze in december kunnen op fikken.

Daarna gaan we weer met de keuken door. We slepen de koelkast, de oven en de combi vanuit de kelder samen naar boven. Deze hadden we in april met de vrachtwagen mee laten komen en komen overigens niet van Ikea.

En voelt net als kerstmis wanneer we de dozen van ons apparatuur af mogen halen. Super blij zijn we met de nieuwe spullen natuurlijk.

Met passen en meten plaatsen we samen het apparatuur in de nieuwe kasten. Alles lekker nieuw en weg met die oude rommel.
Als manlief de combi magno aanzet, vliegt de groep van de combi eruit. Ik zie een flits in de comb en dat is meestal geen goed teken.
Hij meet alles even door. Even zijn we bang dat het aan de combi ligt en dat deze kapot is. Maar het blijkt na onderzoek iets anders te zijn.

Manlief heeft met het ophangen van de rails waarschijnlijk een buis met elektra geraakt. Maar ook dat is geen probleem gelukkig. Hij kan dit gemakkelijk oplossen door de elektra vanuit de badkamer op te pakken. En hoewel onvoorzien, is het probleem redelijk snel opgelost.

Zo nu en dan lopen we natuurlijk wel tegen wat dingen aan. Maar gezien de omvang van het project, mogen we echt super tevreden zijn. En zolang het op te lossen is, hoor je ons niet klagen.

Manlief zet de groep aan en jawel, ook de combi magnetron doet het gelukkig.
Het ziet er allemaal super mooi uit. We laten de blauwe bescherm folie uiteraard nog wel om de deurtjes heen zitten totdat we helemaal zijn uit geklust.
We zijn er overigens wel achter gekomen dat het verwijderen van deze folie net zo een crime is als het openen van de dozen van Ikea. Maar goed misschien kunnen we tegen die tijd nog iemand strikken als een soort van therapie sessie.

Hoewel ik een maaltijd zou kunnen bereiden nu gaan we toch lekker buiten de deur eten. Super gezellig en lekker gemakkelijk. Zo brengen we in de avonden toch nog wat tijd samen buiten de deur door.
We gaan naar Jelsa naar Bistro Obala een restaurant met uitzicht over de haven laten we het eten ons heerlijk smaken. Dat is nog eens lekker bijkomen zo. Nog even en die keuken had helemaal niet nodig geweest!

---

Vandaag gaan we aan de slag met het andere deel van de keuken. Misschien minder spectaculair maar wel super leuk om te doen wederom.
Het kookeiland met een eetbar gedeelte en zelfs een kleine koffie corner voor manlief. Best leuk een koffiemachine op je slaapkamer, maar als ik van plan ben om uit te slapen tot een uur of 10 dan zou manlief uren rondlopen met afkick verschijnselen. Dus leuk voor tijdelijk maar daar is alles mee gezegd. Net als het opwarmen van de pindasaus in onze slaapkamer overigens.

Aan het einde van de dag staan de kastjes op hun plek inclusief de lades en binnen lades.
Hoe leuk, al die maanden hebben we ons bezig gehouden met de opstelling, de kleur, aanpassingen, bestellen en dat we nu het eindresultaat zien.
Grotendeels want door onze aanpassingen missen we nog wel een deurtje hier en daar en wat andere kleine dingen.
Maar inmiddels hebben we een goed beeld van wat er al die maanden in ons hoofd zat. En uiteraard nog geen aanrechtbladen, zijpanelen en verlichting.

Super tevreden en bijna euforisch gaan we op een stoel zitten, proostend met een drankje met het het zicht op onze nieuwe keuken, onze vink maar af van de lijst, onze weer een stap dichterbij af raken. En zeg nou eerlijk, ondanks de blauwe folie is het nu al een stuk beter !

---

Na het ontbijt rijden we richting de bouwmarkt waar we wat spullen nodig hebben om een tijdelijke spoelbak aan te sluiten.
We halen gelijk een paar stukken tafelzeil. Deze nieten we vast aan het houten ozb blad die er voor nood op liggen. Een wit zeil over de het blad ziet er niet alleen gezellig uit maar het is ook makkelijk schoonmaken bij kook spat vlekken etc.
Niet dat ik van plan ben nu vanavond gelijk te gaan koken, maar het idee er achter vind ik perfect.

De vaatwasser werkt, we kunnen de tijdelijke gootsteen gebruiken, wat willen we inmiddels nog meer? Nou ja. het volgende op de lijst natuurlijk .. De vloertegels !

In de avond eten we in Stari Grad bij Pinetta waar ik aan de praat raak met een ober die mij bekend voor komt. En dan blijkt het de lieve man te zijn die ik in juni ook ben tegen gekomen in Jelsa op een terras. We hadden samen een super leuk gesprek. Wat een kleine wereld enne de biefstuk hier is echt een mega aanrader ! Met 2 gekochte flessen wijn onder onze arm gaan we weer naar huis.

---

De dagen die volgen vullen zich met alles opruimen en weglopen van 1000 Ikea dozen naar de studio achter in de tuin. Alle oude meubelen van de vorige eigenaar verlaten nu ook inmiddels het huis op weg naar het december vreugde vuur volgende keer als we er zijn.

We hebben het nu zelfs al over ons nieuw te wachten project. 2 Appartementen en een studio verbouwen, een zwembad en de aanleg van onze tuin.
Hoewel we hier nog helemaal niet klaar zijn kijken we er nu alweer naar uit.
Maar eerlijk is eerlijk, misschien kijken we ook wel weer uit naar het moment dat alles af is.
Het woonhuis met kelders, garage en tuin de appartementen en studio en dat onze gasten net als ons komen genieten van een wel verdiende vakantie. (net als wij).

Inmiddels hebben we het hele huis leeg gehaald. Oude spullen verwijderd, de garage is opgeruimd incl. de kelder en de achter kelder. Er zijn spullen op zolder (entre sol) gezet.
En als de boel helemaal aan kant is, hebben we ineens een huis ! Er moet nog van alles gebeuren maar wat een vorderingen hebben we gemaakt.
Het voelt het als een huis en sterker nog, het voelt als thuis !

En dat moment laten we niet zomaar voorbij gaan dat moeten we natuurlijk vieren. We eten vanavond samen met de Broaten in Jelsa bij Konobo Nono.
Ik uit mijn zorgen over de donkere regenwolken en het inmiddels gelezen weer bericht. Maar op dit moment heb ik te maken met 3 el positivo’s en lijk ik de enige te zijn die zich lichtelijk zorgen maakt om een nat pak. Dus 3 is de meerderheid, ik pas me aan en het komt vast en zeker goed, het zal vast wel meevallen… toch?

Het is een gezellige avond maar als de eerste druppels zich aandienen kan ik het niet laten om er toch een opmerking over te maken. Als we na het heerlijke eten besluiten naar huis te gaan barst het weer helemaal los. We kunnen er natuurlijk smakelijk om lachen. Een goed excuus om nog een drankje te nemen en te wachten. Maar het wordt er niet beter op kwa weer. Al grappend zegt de eigenaar dat we zelfs mogen blijven slapen. Super gastvrij maar uh gastvrijheid kan te ver gaan lol.

Het hooooooost zoals dat alleen maar in een tropisch klimaat kan. Maar na enige tijd nemen we toch de beslissing om de regen te trotseren. Daar gaan we, over de inmiddels spekgladde zeiknatte straten van Jelsa wandelen we door het inmiddels noodweer richting de auto. We hebben de grootste lol onderweg als er ook nog luide klappen onweer aan toe worden gevoegd. Nee joh het komt helemaal goed echt ! Nat tot op mijn onderbroek aan toe stappen we in de auto naar huis.

Eenmaal thuis gooien we onze natte zooi in de wasmand. Lekker droog in ons bed luisteren we naar het noodweer. We hopen dat het morgen weer een zonnige of minstens een droge dag wordt want de tegels worden geleverd. Tenminste als de planning gaat zoals het moet. Het blijft natuurlijk altijd spannend of een planning wordt nageleefd door derden. We hebben hier helaas zelf weinig grip op, dus loslaten !

---

Vandaag is weer een super spannende dag want de tegels worden geleverd ! Ik heb inmiddels een telefoontje gehad van de vervoerder en ook een email van de leverancier. Dus zoals het lijkt, moet het nu dan toch gaan lukken.

Als de vrachtwagen de straat indraait ben ik euforisch. Super leuk dat we toch nog de tegels kunnen zien voor dat we terug moeten naar Nederland. Het zou er om hangen of het zou gaan lukken. Maar hoera hoera het is gelukt ja ja.

De pallets met vloertegels worden voor de garage neer gezet. En daarna kan ik niets anders doen dan mentaal manlief aanmoedigen en wat pakken zijn richting opschuiven. Vanwege aanhoudende rugproblemen ben ik helaas de zwakste schakel en laat manlief mij geen pak aanraken. Niks voor mij, toekijken maar loslaten he.. dat is overigens best wel een dingetje voor mij.

Diep respect voor manlief die in de hitte de pakken van de pallets de garage in sjouwt. Maar hij heeft het geflikt alle lof naar manlief.
We halen er een pak tussenuit en leggen boven op de oude vloer neer. Het gaat zeker prachtig worden. We nemen het pak tegels mee naar Nederland zo dat we ook daar nog even kunnen kijken af en toe.

In oktober wordt de vloer gelegd. Dit besteden we uit, dat geeft ons ruimte om in december weer andere dingen te doen.
We kunnen niet wachten tot het eind resultaat.
En voor degene die nu nog beweren dat ik geen geduld zou hebben… kijk eens naar de afgelopen 3 jaar !

In de middag is het huis helemaal aan kant en pakken we Smiegel voor nog even wat tijd samen. We doen een kleine eilandtour want morgen moeten we weer richting Nederland.

We rijden naar Ivan Dolac gelegen aan de zuid kant van het eiland. We rijden langs 2 appartementen die we ooit op het oog hadden. En dan wordt nogmaals bevestigd dat we er goed aan gedaan hebben in Vrboska te gaan settelen. Ivan Dolac heeft een schattige strandje en een leuk strandtentje. Maar als we zo rondkijken vinden we nogmaals dat we een goede keuze hebben gemaakt.

Het is overal mooi, het eiland heeft zoveel mooie stekjes. Als we hier straks definitief zitten is er gelukkig genoeg tijd om samen van al het moois te genieten. We hebben het meeste natuurlijk allang gezien. Maar zo nu en dan verschijnt er ineens een nieuwe strandtent of een nieuw restaurantje en hoe leuk is dat. Dat we toch telkens weer iets nieuws ontdekken.

In de avond rijden we naar Hvar stad samen we genieten altijd weer van de prachtige route en de zonsondergang onderweg. Overal langs de weg stoppen mensen om dit vast te leggen. En het maakt niet uit hoe vaak je dit moment mee maakt, het blijft altijd een prachtig plaatje.

We strijken neer bij park hotel, waar manlief spareribs besteld.
Ik neem chicken teryaki wrap. Het smaakt ons ontzettend goed en het is een grote gezelligheid met live muziek. Zo jammer dat er inmiddels weer een einde is gekomen aan onze werkvakantie. We wandelen terug over het plein in Hvar stad en zeggen; tot snel, als we nog een keer achterom kijken.

Nu moeten we nog terug naar Nederland, maar volgend jaar kerst komt al snel in zicht en dan mogen we zolang blijven als we willen. We kijken nu al uit naar vrienden die we hier gaan ontvangen en al dit moois kunnen laten zien.

---

Dag huis, dag buren, dag vrienden en Vrboska familie. We nemen afscheid en stappen op de ferry. Zo snel is de tijd voorbij gevlogen.

We hadden nog zolang willen blijven en dingen willen doen. Maar het feit dat de tijd zo snel voorbij vliegt hier, is misschien wel een goed teken. We hebben het hier enorm naar ons zin, ondanks de stof en de omstandigheden waarin we ons hier begeven.

Veel mensen verklaren ons voor gek zowel in Nederland als in Kroatië. Maar wij weten wat het einddoel is en dan spreek ik graag iedereen die ons op dit moment voor gek verklaren lol. We genieten nog even van iedereen die op het water is.

Onderweg in Split stoppen we nog even bij Lesnina XXXL omdat ik nog wat wilde halen. Het is een kleine tussenstop aangezien de winkel op onze route naar Nederland is. Ik doe er werkelijk alles aan om zo lang mogelijk hier te blijven 😉
Dit keer haal ik geen natte voeten zoals een paar weken eerder tijdens de heftige regen. Het terrein is droog en de zon schijnt. Langer kan ik het niet rekken, behalve nog een stop bij de whopper king.

Daarna rijden we Kroatië uit op weg naar Nederland naar een huis waar de stof hopelijk niet zo hoog ligt als de afgelopen periode in onze kuća in Vrboska. Op weg naar dochterlief en onze favo schoonzoon en op weg naar de maandag waar het werk weer op ons ligt te wachten.

We hebben enorme stappen gemaakt. Stappen richting een prachtig mooie toekomst vol plannen. Samen oud worden in de zon.
Helaas lieve G. zag jij geen mooie toekomst vol plannen meer voor je en besloot je dat het genoeg was zo. We hadden nog zo graag samen feestjes willen beleven en genieten van je gitaar en zang.
Je laatste concert speciaal voor ons.. Het was een eer.