Zo stapten we in de auto op weg naar Kroatië. Natuurlijk ging hier wel een verhaal aan vooraf.

Na maandenlang van opknappen voor het verkoop klaar maken van ons huis in Hoofddorp was het eindelijk zover. Er waren foto’s gemaakt en er lag een verkoop plan. Het was nu echt ! “Houd rekening met ongeveer een jaar voor het verkocht zal zijn”, horen we de makelaar nog zeggen.

Eind april ging ons huis online. Binnen een uur hadden we al 3 aanvragen voor bezichtigingen. Iets wat we totaal niet hadden zien aankomen vanwege het hogere segment.

28 april was de eerste bezichtiging een feit. Daarna volgde de een naar de andere bezichtiging inclusief biedingen. Een mega drukke tijd want tegelijkertijd liepen ook de onderhandelingen voor de verkoop van ons bedrijf. Ook dat deel gaan we namelijk afsluiten voor onze emigratie.

Alsof dat nog niet genoeg was kwam er nog een uitdaging bij.
De tortellinies hadden besloten zich op de woningmarkt te gaan storten. Omdat de berichtgevingen toonden dat het wel eens een lang traject kon gaan worden, gingen we er niet vanuit dat het snel zou gaan.

Inmiddels werden er verschillende biedingen voor ons huis gedaan. De makelaar zei, “wacht maar even je hebt alle tijd en er komen nog meer kijkers”.
Tijdens onze april mei vakantie hebben we een “kijkpauze” ingelast. Daarna hadden we nog steeds wekelijks kijkers.
Op 9 juli kwamen er wederom kijkers die gelijk een openingsbod deden. Na over en weer onderhandelen werd er op 10 juli laat in de avond definitief bod geaccepteerd. Hoera een vlag uit !

Een week later volgde er een taxatie bezichtiging t.b.v. de aankoop partij.
Helaas kon door drukte op de woningmarkt pas op 22 juli een bouwtechnische keuring plaats vinden.
Pas na goedkeuring van het bouwtechnische rapport en door de kopers ging de wettelijke bedenktijd in.

Helaas kon ik nog geen dozen inpakken want er kon in de tussentijd nog van alles gebeuren. De datum van overdracht was inmiddels wel al bekend; 20 oktober.
De kopers wilden er in principe al in augustus in, maar dat hebben we afgewezen. 13 augustus zouden wij voor bijna 6 weken naar Hvar vertrekken. Dus augustus was een no go.

In de tussentijd moest ik ook nog onderdak gaan regelen voor de periode van 20 oktober tot half december en opslag voor onze spullen.
Voor de opslag konden we in Hoofddorp terecht. Voor ons tijdelijke onderkomen regelden we diverse opties n Noordwijk. Er waren heel veel vrienden die onderdak aanboden. Maar hoe lief bedoeld ook, we wilden toch graag op ons zelf zijn.
Wat wel heel fijn om te weten is; is dat er zoveel lieve vrienden het zo goed met ons voor hadden.

Het is inmiddels 28 juli, dochterlief haar b’day. Als een soort verjaardag familie uitje gaan we naar een potentieel huis kijken. Ze hadden iets op Funda gezien. We zouden in eerste instantie nog geen aankoop makelaar inschakelen, om kosten te besparen. Dat kon altijd nog.

We troffen een verkoop makelaar aan, die er geen zin in had die dag. Of misschien geen zin in het leven had. Maar wat een deprimerend persoon was dat. Dat was nou niet echt dat je zegt; die zou ik inschakelen voor de verkoop van mijn huis. En het huis bleek een klushuis 4.0 dat veel en veel te duur was. En de minimale vraagprijs moest op tafel volgens verkopende makelaar.
Conclusie; verder kijken. De woning staat overigens nog steeds te koop!

In de week voor onze vakantie kregen we ook te horen dat ons bedrijf definitief verkocht was.
Dus hoera hoera vlag nummer 2!

Maandag 13 augustus (2 dagen voor ons vertrek) hebben favo en manlief nog een bezichtiging bij een andere woning. (Helaas zonder dochterlief die moest werken).
Wederom een klushuis, maar dit keer geen 4.0 maar slechts een 2.0.
Beiden waren erg enthousiast na de bezichtiging met gevolg, er werd een bod werd gedaan met een schriftelijke motivatie.

---

Dinsdag 12 augustus (de dag voor vakantie) is de wettelijke bedenktijd eindelijk van ons huis af en mogen we het huis verkocht onder voorbehoud noemen. De koper kan er nu alleen nog onderuit als het financieel niet zou rond komen. (tot 1 september).

Het is inmiddels woensdag 13 augustus twee uur voor vertrek naar Kroatië. Ik hang aan de telefoon met een vriendin, als ik een video call uitnodiging krijg van dochterlief en favo. Die willen mij vast een goede reis wensen.
Ik hang mijn vriendin op en zie twee smilende gezichten in beeld en ook manlief zijn vragende gezicht. Wat gezellig een familie vergadering. Hoera voor de technologie.

“We hebben het huis !!!!” roepen ze allebei tegelijk. Holy shit what ??? Nee dat meen je?. Ik geloof dat ik ze op dat moment niet eens gefeliciteerd heb vanwege de verbazing, blijdschap en ongeloof. Hoe dan, zo snel ?

1.Ons huis verkocht, 2. de zaak verkocht, 3. de tortellinies hebben een huis gekocht ! En dat allemaal binnen ander halve week. En zo stapte wij in de auto op weg naar Vrboska. Lekker relaxed? In ieder geval wel een hoop gesprekstof. Niet dat wel snel zonder zitten.

---

Het was niet alleen de laatste ‘vakantie’ rit maar we hadden ook nog wat te verwerken en bespreken. De komende 1740 km. genoeg tijd dus.

We reden weg uit Hoofddorp en maakte eerst een tussenstop bij het huis van de tortellinies. We liepen rondom het huis en gluurden naar binnen we gingen ook even de tuin in. Eigenlijk net als we vroeger deden toen wij ons eerste huis samen kochten.

Vervolgens gingen we op pad richting Vrboska. Het was een bizarre situatie en we raakten niet uitgepraat. Onderweg hadden we ook gelijk tijd zat om de planning door te nemen tot aan de verhuizing/emigratie in december. Maar nu hadden we ook nog de verbouwplannen van de tortellinies erbij.

We kwamen we tot de conclusie dat het misschien handig zou zijn als we niet in Noordwijk zouden verblijven maar in huize tortellinies.
Dichtbij de zaak, dichtbij de verbouwing, dichtbij iedereen die we nog zouden gaan zien. Zelf zouden ze er pas in januari intrekken, als alles een beetje bewoonbaar zou zijn.

En zo reden we de kilometers op de teller naar het eiland. Geen gekke dingen onderweg, dit was op zichzelf al een gek genoeg. Hoe gek wil je het hebben?.

---

De eerste dagen op het eiland, bestond uit even een beetje relaxen. Bijkomen van alle idiote maanden vol taferelen. We genoten van de zon, een terras uiteraard een hapje eten. Lekker even naar het strand en met de Broaten bijpraten. Want we hadden een behoorlijke update inmiddels.

We moesten wel snel aan de bak met de zonneschermen boven het terras want de zon was fel en heet. Maar na een paar dagen waren we gelukkig weer gewend aan de temperatuur.

Daarna ging manlief aan de slag. Er waren nog wat muren die aangesmeerd moesten worden en geschuurd om vervolgens af te stuken. Dit waren klussen waarbij ik niet kon helpen. Dus deed ik onderzoek naar verhuisdozen en andere dingen.

Niet wit van de zonnebrand maar van het stof !

Ondertussen was ik op zoek naar een groot zwembad om te laten leveren op het eiland. Iets was we tijdelijk neer konden zetten. Maar dat bleek onmogelijk omdat voor dat soort aankopen het seizoen blijkbaar voorbij was. We konden wel een andere maat krijgen of iets geleverd krijgen maar dan als we al weg waren.
Ik wilde niet steeds van huis zijn of op het strand. Want als ik in de buurt zou zijn was ik stand by voor hand en span diensten.

19 augustus kregen we het bericht dat de wettelijke bedenktijd voorbij was. Dus party !!
Terwijl we na een dag hard werken even zaten uit te puffen hoorden we de Broaten aan komen lopen met.., jawel, champagne incl. champagne glazen, om dit heugelijke moment met ons te vieren en te proosten.

Het beste gezelschap om iets mee te vieren natuurlijk !
Om het feest compleet te maken zijn we ’s avonds gaan uit eten in Jelsa.

De dagen erna hebben we een muur geschilderd en horren gemaakt. Ook hebben we een huisnummer bord opgehangen. Als test om te zien of China ook op het eiland levert heb ik gelijk even een bestelling geplaatst.

Diezelfde avond zitten we tijdens een enorme onweersbui zonder stroom. Koken was helaas niet mogelijk. En met niets in huis en in de veronderstelling dat het zo opgelost zou zijn wachtte we op witte rook. Maar helaas het duurde allemaal langer dan gepland. Dus pasten we onze maaltijd plannen aan.
Deze bestond uit gefrituurde aardappelen uit een zak en als afwisseling borrelnootjes.
Die borrelnootjes zijn hier overigens nog steeds niet te krijgen…. check op de lijst van “moet ik meenemen” net als de pindasaus en wereld gerechten.

Als we onder de veranda zitten te kijken naar het licht en donder spektakel klinkt er een mega klap, die zo dichtbij is dat we ons afvragen of de bliksem bij ons achter is ingeslagen. We horen sirenes aan alle kanten maar zien niets.
Maar de volgende dag blijkt dat de bliksem de wellness.
En ook op het eiland Brač was het helemaal mis. Daar was een grote brand uitgebroken. Gelukkig geen slachtoffers maar helaas wel materiële schade voor een inwoner van Vrboska die haar wellness opnieuw elders zal moeten gaan opstarten.

Op het eiland Brač. Recht tegen over ons gelegen.

De volgende dag is er niets meer te merken van de heftige weersomstandigheden van de avond ervoor. En gelukkig hebben we weer stroom.

Terwijl we op het strand liggen krijgen we een appje van onze lieve overbuuf in Hoofddorp met een foto. De makelaar heeft een bord geplaats in de tuin met VERKOCHT. Omg nu kunnen we echt niet meer terug. Niet dat we dat zouden willen, maar het is toch wel echt. Die dag volgen er velen appjes van buurtgenoten, die het jammer vinden dat we weggaan en wat onze plannen zijn. Veel mensen zijn verbaasd maar anderen snappen het wel.

Proost ! daar drinken we er een op. De makelaar feliciteert ons via een appje en het kantoor personeel via de mail. Hij liet nog even weten dat hij ook echt verbaasd was dat het zo snel was gegaan. Maar heel eerlijk gezegd… wij hebben dit tot nu toe altijd eerder mee gemaakt bij het verkopen van al onze huizen. We zijn blijkbaar de geschikte “huizen flippers”.

Na het relaxen van die dag zijn we er helemaal klaar voor. Vanavond gaan we naar het geweldige jaarlijkse wijn festival in Jelsa. Het gaat natuurlijk helemaal niet alleen om de wijnen, want die kun je hier 24/7 356 dagen per jaar drinken. Het gaat om het samen komen met vrienden, feesten, spelletjes, gezelligheid, eten, muziek en alles wat er bij hoort om deze week tot een geslaagd groot feest te maken.

We pompen de banden op en gaan uit voorzorg op de fiets. Het is maar een klein stukje fietsen en met die elektrische stalen rossen zijn we zo in Jelsa.
We stallen onze fietsen naast die van de Broaten, die al een tafel en stoelen hebben weten te bemachtigen dichtbij het eten en het drinken.
De avond is enorm gezellig maar veel te snel om helaas.

De volgende dag verschijnt er een app van de tortellinies. Die moeten allerlei spullen aanleveren voor de aankoop en hebben onze hulp nodig.
Van het aanleveren van allerlei info, documenten heen en weer gebel met hun makelaar, financieel adviseur, de verkopende partij (een woningbouw vereniging) de accountant en de notaris. De mis of niet communicatie tussen bepaalde partijen. Het is een regelrechte ontmoediging als je dingen snel en goed probeert te regelen.

Los van het feit dat ook onze eigen dingen voor ons huis geregeld moeten worden.
Documenten hier en daar, gegevens aanleveren en lijsten opstellen voor de koper met wat wel en niet over te nemen.

Ik maak geen grap als ik zeg dat alles bij elkaar zeker minimaal 5 volle dagen heeft gekost. Hadden we het een voor elkaar dan moest het toch weer anders. Hadden we anders geregeld was het toch weer als eerst pffff om gek van te worden af en toe.

Maar goed het moest gebeuren dus verstand op 0 en blijven lachen. We wilden duidelijkheid voor de tortellinies. Maar die werden telkens weer bestookt met mailtjes en vragen waar zij de antwoorden niet op konden geven. En dat was helemaal niet raar, want dingen waren echt heel achterlijk geregeld.
Maar uiteindelijk, na een hele lange adem werd ook dit hoofdstuk positief afgesloten.
We hadden voor iedereen duidelijkheid op dit gebied. Motto; niet opgeven en volhouden, je blik op je doel houden.

Het was de volgende dag en weer eens tijd om het luie lijf aan te zetten tot sporten. Ik kan me bijna niet herinneren dat ik me zo goed heb gevoelt als ik deze dagen doe. Ondanks alle stressvolle zaken die al maandenlang spelen.

Dus reserveren we een tennisbaan bij ons achter voor de volgende dag. Om 10 uur (tegen alle advies van de tennis meneer in). Ik wil niet te vroeg op dus 10 uur is goed zeg ik nog. Ik heb er nu al zin in!

We fietsen naar de tennisbaan de volgende ochtend met rackets en ballen in de tas. Eenmaal op de tennisbaan beginnen manlief en ik rustig aan.
Het is bloedheet inmiddels geworden maar met Aboriginal bloed door mijn aderen stromend laat ik me niet weerhouden van een beetje hitte. En doe alsof ik er totaal geen last van heb.
Gelukkig hebben we grote flessen water mee als twee volwassen kamelen tanken we het water weg tussendoor.

De slagen gaan steeds harder en feller, maar helaas schiet mijn loopvermogen nog te kort om volgend jaar mee te doen om Wimbeldon.
Ik wil uiteraard gelijk te veel en te snel ! Maar ik vind het geweldig om weer samen flink te meppen. We besluiten dit wekelijks samen op te pakken. Aangezien mijn aanbod voor dagelijks direct van de hand werd gewezen.

Als afsluiting nemen we een drankje op het strand waar de tennisbaan aanligt. Uiteraard reserveren we ook gelijk voor paar dagen later. uiteraard wel een uurtje vroeger. Dan ga ik wel eerder naar bed LOL.

De dagen erna wordt er geschilderd en de muurlampen gemonteerd. Dit ziet er gelijk gezellig uit, vooral omdat je zelfs de kleur kunt instellen via wifi.

De dagen erna stort ik me op het jaarlijkse vijgen pluk bij onszelf event.
Mijn lieve vriendin heeft een paar dagen ervoor al voor een weeshuis afgehaald, maar er hangen er nog tig!

De nicht van mijn buuf ook gezellig helpen met plukken. We hebben de grootste lol samen. Ik vind het bijna jammer dat dit de laatste pluk zal zijn van deze boom. Want de boom is veel te groot en moet eruit voor als we met de appartementen aan de slag gaan.

Als ze een mega emmer gevuld heeft, pluk ik de boom leeg en start ik met het maken van mijn eigen vijgen citroenen jam.
Ik had al glazen potten bijgekocht maar moet toch even naar de overkant om nog wat glas te bietsen om nog meer potten te vullen.

Als we in de middag boodschappen doen, zien we een mega zwembad in de winkel te koop staan.

Dus besluiten we die meteen te kopen. Het ding is zo groot dat we eerst onze kleine Smiegel moeten omruilen voor de Volvo zodat hij mee kan.

De volgende dag gaan we aan de slag in de tuin. Manlief snoeit de vijgenboom korter en korter maar nog niet helemaal weg. Hij moet plaats maken voor een te bouwen houten vlonder waar het tijdelijke zwembad op komt te staan. Ons vaste zwembad wordt gebouwd zodra de appartementen af zijn.

We kijken wat we aan hout hebben liggen en komen tot de conclusie dat we nog meer hout moeten bij halen.
Dus daar gaan we weer, met een auto vol hout bij de bouwmarkt weg, dat was natuurlijk alweer veel te lang geleden hahaha.

De dagen zijn heel warm als we in de tuin bezig zijn om een mega vlonder te timmeren.
Maar ik begin onderhand wel een beetje mijn twijfels te krijgen als ik de afmeting zie.
We meten het op mijn verzoek nog maar een keer. Maar het lijkt toch echt te kloppen. Wat een joekel zeg.

Het zweet gutst van ons af en boven ons hoofd gaan de rondvluchtjes laag over.
We zien ze alleen tijdens het zomerseizoen. Enthousiaste toeristen die de mooiste plaatjes schieten en nieuwsgierige piloten.
Waarschijnlijk is de piloot iemand uit ons dorp die onze vorderingen van de dag door brieft in de plaatselijke kroeg. En zo is waarschijnlijk het hele dorp op de hoogte van wat wij aan het maken zijn.

Als de vlonder klaar is zetten we het bad samen op. Samen met een gekko die met geen mogelijkheid te vangen is en blijkbaar naar verdrinkingsdood solliciteert.

De waterslang gaat er in en vullen maar. Als ik vraag of het lang gaat duren, (ik kan inmiddels niet meer wachten om te plonzen), is het antwoord; ik denk 2 dagen.
Dus de slang blijft de hele nacht in het bad hangen? “JA !”. Weet je zeker dat het geen kwaad kan ? “geen probleem vertrouw me !”.
Oké ik vertrouw op jou.

In de hele vroege ochtend word ik wakker van het geluid van water. Hu regent het nou? Ik val in slaap maar wordt al snel weer wakker van stromend water. Het is toch niet de boiler ?
Ik word met de minuut onrustiger, uiteraard ben ik de enige op dit gebied. Naast me worden nog steeds bomen gezaagd.
Ik besluit het geluid te volgen en kom als snel buiten uit.
En jawel hoor, daar zie ik het zwembad met water tot over de rand. De tuin is deels moeras en het water loopt nog lekker door naar de voorkant van de straat via de achtertuin, de zijtuin via de voortuin.
“Vertrouw me nou maar” ik hoor de woorden nog in mijn hoofd.

Ik loop terug naar de slaapkamer, manlief ligt nog heerlijk te pitten.
He vriend…. je zwembad loopt over !
Ja dan is het uiteraard jouw zwembad he, en niet die van mij.

Polako (rustig aan) wordt hij wakker. Maakt zich niet druk en heeft geen haast. Hij zegt nog net niet “pomalo”, ofwel rustig aan!
En op dat moment weet ik het zeker; help mijn man is geïntegreerd. Hij heeft zojuist aangetoond dat hij het tempo en de mentaliteit van een Kroaat aan kan.

Het bad is vol maar moet helaas wel eerst opwarmen, een thee ketel heet water gaat dit bad niet warm krijgen. Dus zeil erover, zon erop en opwarmen maar !

In de middag na het klussen maken we samen een gezellige fietstocht.
Nou ja een fietstocht misschien ook niet echt. We fietsen doelbewust naar een super leuk tentje met de naam La Petit Paradis (echt Kroatisch hahah) net buiten ons dorp. Of misschien valt het er nog wel binnen geen idee.

Je kunt hier heerlijk zitten met een prachtig uitzicht en gezellig wat drinken en drinken.
We blijven lekker hangen en bestellen iets te eten. Er is later die middag onweer voorspelt maar de toeristen trekken zich niets aan van de donder naderende wolken boven hun hoofd. Zo is het blauw en in een mum van tijd wordt het ineens donker.

Tijdens de fiets rit terug moeten we de versnelling bijstellen, want de lucht wordt alsmaar donkerder.
Als we net binnen zijn breekt het los. Het is donker en 4 hele minuten regent het. En voor we het weten is het weer licht, zonnig en alsof er niets gebeurd is.
Later horen we dat het op het vaste land inderdaad heftig te keer is gegaan. Maar hier… uiteraard niets.

De volgende dag stort ik me op het bakken van een appel/vijgen taart en maak ik nog een flink aantal potten jam van de vijgen die de week ervoor nog niet rijp waren. Onze buurtjes genieten van de appel vijgen taart, ik mag blijven hoor ik.

En daarna ga ik aan de schoonmaak waar ik al mee begonnen was. Een eeuwig dankbare klus. Als ik een emmer wil pakken kom ik een onaangename verrassing tegen.

Ik moet echt nog steeds weer aan deze onaangename verrassingen die overal kunnen opduiken. Manlief handelt de schorpioen vakkundig als een soort Freek Vonk af… mijn held.

De slaapkamer wordt in een mooi kleurtje geschilderd en de plafonniere wordt opgehangen. We moeten nog wachten op ons nieuwe bed.
Het bed had al weken geleden geleverd moeten zijn in Nederland, dus die strijd loopt hier ook ondertussen.

Om te vieren dat de slaapkamer af is, gaan we uiteraard een hapje eten in de haven van Jelsa. Ach je moet toch een excuus zoeken om te gaan uit eten en dat kan van alles zijn.
We komen aan in het restaurant van een vriend, waar we het beste plekje van het restaurant krijgen. Omdat we zo leuk zijn hahahaha slijmjurk.

De volgende dag is het zwembad goed opgewarmd en proberen we hem gelijk uit.
Er zijn nog genoeg dingen te doen maar we genieten ook van het de aangename verkoeling. Alhoewel er eigenlijk helemaal niets koels aan is.

Met een drankje in de hand en de muziek aan, de zon op ons bol genieten we zo even samen.

In de avond rijden we naar Hvar stad waar we een terrasje pakken, genietend aan de riva kijkend naar alle boten die komen en gaan en de toeristen die net als wij genieten van al het moois. We hebben voor later die avond bij het sushi restaurant gereserveerd.

De keuze is er niet mega uitgebreid maar we vinden het toch lekker om tijdens het zomerseizoen zo af en toe te eten met stokjes.

De dagen erna vullen zich met schilde en kit klussen. De tijd gaat ontzettend snel voorbij.
Vandaag zijn we in de middag uitgenodigd bij een vriend van ons om naar zijn huis te komen kijken. Hij heeft zijn huis zelf gebouwd en het is inmiddels al bijna af.
Eenmaal daar zijn meer vrienden en we raken algauw in gesprek met allerlei leuke (voor ons) nieuwe mensen.

Als ik met een meneer in een Engels talig gesprek raak, denk ik wat heeft hij een Hollands dialect.
Wat was zijn naam nou, denk ik.. Maar het was sowieso geen Nederlander. Misschien een Scandinaaf ?
De man komt lastig uit zijn woorden maar ik wil niet onbeschoft overkomen.
Maar na een tijdje ben ik zijn gestruggel zat en vraag wat zijn roots zijn.
Blijkt het een Belg te zijn automatisch gaan we over in het Nederlands.
Hij was helemaal blij en gaf aan dat zijn Engels niet echt goed was. Of echt niet goed was…

Hij blijkt super verbaasd toen ik zei dat ik Nederlandse was. Hij dacht dat ik Engels of zo was…
Ach ja Nederlandse geboren en gewoond in Australië en USA. Die ook nog gaat emigreren naar Kroatië en 6 talen spreekt, kan natuurlijk voor enige verwarring scheppen LOL.

Later die avond wandelen naar de Broaten die een strijk concert hebben georganiseerd. Het strijk kwartet bestaat uit onder andere 2 Engelse vrienden (die extreem getalenteerd zijn) en 2 Kroaten.
Het is echt prachtig en ik geniet met volle teugen. Er zijn veel mensen die op dit event af zijn gekomen. Het is een perfecte setting, hier wil ik veel meer van!

De volgende avond komen de Broaten bij ons oud Hollands racletten. Nou ja niks Hollands aan dan op de Amsterdamse uitjes na. We hadden een Franse raclette kaas mee genomen vanuit Holland.
Weliswaar vacuüm verpakt anders komen we de grens waarschijnlijk nergens over.
Quelle meure ! de kaas is echt heerlijk maar de stank is nooit te harden. Goddank dit klimaat en kunnen we ’s avonds buiten eten.

De foto is slecht, maar de avond was gelukkig top !

Wat ook nog eens extra bijzonder was, het feit dat we deze achtergrond gratis kado kregen.

We besluiten de volgende dag dat we een tussen muurtje toch nog gaan voorzien van een kleur.
Er zat nog wat in de emmer dus smeren met die handel.
En eerlijk gezegd komen de deuren er nu nog beter uit.

Voor de volgende dag staat er een stukje ontspanning op het programma. Tennis time it is !
Alhoewel de ontspanning steeds meer gaat lijken op inspanning inmiddels want het fanatisme begint het steeds meer te winnen van relaxed over spelen.

Als ik de bal wil oprapen zie ik ineens een slang weg duiken.
Het hoort er allemaal bij hier, ik hoop dat ik er uiteindelijk aan kan wennen. Maar tot nu toe schrik ik me elke keer lam.

De verliezer betaalt maar niemand die baalt !

Na de tennis frissen we ons op en besluiten we een ritje te maken met de auto.
We rijden eerst naar de zuid kant naar bar Sanpjerin, een super leuke strandtent met een uitzicht waar je super blij van wordt.
We nemen er gelijk even een drankje en genieten van de zee en de zon.

Na enige tijd rijden we terug naar de noord kant. We moeten dan via de bekende tunnel in Pitve en als we aankomen kunnen we gelijk doorrijden, dat gebeurt niet vaak. We gaan naar een stek waar we nog niet eerder zijn geweest, Zen Beach bar ergens aan de rand van Jelsa.

We hebben inmiddels wel trek maar hetgeen we willen bestellen is er helaas niet meer. Ze lopen tegen het einde van het seizoen. En omdat we geen zin hebben in pizza of een hamburger houden we het bij een drankje.
We slaan deze locatie op, als… hier gaan we vaker komen plek.

De klussen lopen een beetje op zijn einde en we kunnen steeds meer van onze vrije tijd genieten. Omdat we weten dat er nog hele hectische tijden aan gaan komen genieten we van de momenten van rust wanneer het kan.

We zijn zelf dol op Hvar stad. Het is een bruisende plaats om te bezoeken, maar tijdens het seizoen ook enorm druk. Dus heerlijk om een paar uur te zijn om daarna weer de ‘rust’ te kunnen opzoeken.
Dus Hvar it is vanmiddag.

We gaan naar Klub Park , daar hebben ze overheerlijke spare ribs en de lekkerste kip wraps. Maar het is nog vroeg dus we besluiten eerst maar een hapje vooraf te bestellen met een drankje.
Niet te gek gewoon een snackie zoals wij zeggen.

We gaan allebei stuk van het lachen als we de borrelplank zien. Oké nou laat die spareribs en wrap maar zitten. Ik heb wel even genoeg de eerste komende uren.
We genieten van de muziek, binnen staat een live band te spelen. Maar wij zitten buiten, omdat het uitzicht zo mooi is.
Het is nog vroeg dus maak ik snel een foto zonder mensen. Maar binnen een mum van tijd zit het hier voller dan vol !

Het is inmiddels 12 september.
De telefoontjes houden nog steeds niet op. Makelaars, notarissen, adviseurs maar ook het werk. Iedereen wordt beantwoord en er wordt nog steeds van alles geregeld tussen het klussen en genieten door. Los van alle vragen en mailtjes blijven we lachen en genieten we van een bakkie in de zon bij ons op het terras.

Vandaag laden we Smiegel vol met luchtbedden op pad naar een baai of een strandje. We gaan op ontdekkingsreis. En als we zouden verdwalen op zee, hebben we in ieder geval de luchtbedden mee.
Dat klinkt toch als een goed lied ?!

Als een stel toeristen in een goedkope huur auto met een auto vol geladen, radio ultra Split aan, geen airco aan maar alle ramen open de wind door ons haar gaan we op pad.
We gieren het uit van het lachen !

Onze eerste stop in in een pittoreske baai, waaraan wat huizen staan en zelfs een restaurant is. Het heet Vela Stiniva. Het is een kleine pittoreske baai met wat huisjes een kerk en zelfs een restaurant.
Gewoon echt te leuk. Zelfs de rit er naar toe was prachtig.

Er zijn mensen aan het zwemmen en er zitten wat mensen buiten. Er is op dit moment geen massa toerisme meer. Maar vraag me niet hoe het er in augustus is ?
We wandelen wat rond en genieten van de mooie omgeving en het geluid van duizenden krekels die zingen.

Dit smaakt naar meer en omdat we ook hadden gelezen over mala Stiniva besluiten we door te rijden. Met de onaangetaste luchtbedden gaan we verder op pad. De rit is prachtig. Je hoort de krekels en ruikt de geur van de bomen. De weg is adembenemend mooi.

Als we aankomen, zie we wederom een prachtige baai. En het lijkt wel alsof het niet meer uitmaakt waar we komen. Alles ziet er prachtig mooi uit.

We gaan op een bankje zitten en genieten van het uitzicht. We vergeten helemaal dat de luchtbedden in de auto liggen. Waarschijnlijk omdat we zo genieten van de mooie omgeving.

Jeetje zoveel nieuwe plekken voor ons en nog steeds allemaal even mooi. Na een tijdje rijden we naar een baai wat dichter gelegen bij ons dorp Uvale Prapratna.
We kiezen voor een off road route, lekker avontuurlijk. We beginnen even wel te twijfelen als we merken dat er geen auto te bekennen is. Er zijn veel grote hobbels en kuilen en heel heel hoog gras.

De route is geweldig langs de kustlijn en dan ineens… stopt het. We kunnen niet verder helaas maar zien de baai wel liggen. Vlak voor ons. Helaas kunnen niets anders doen dan dezelfde route terug te rijden.
Maar wat maakt het uit ! het is mooi en de zon schijnt en de luchtbedden hebben het ook naar het zin achter in de auto LOL.

We volgen een toeristische route langs de kust richting Jelsa en ook langs alle campings.
We hadden geen idee dat er zoveel campings op dit stuk gelegen waren. Maar goed we verdiepen ons natuurlijk ook niet in het kampeer festijn.
Het is uiteindelijk de bedoeling dat iedereen naar onze appartementen zal gaan komen. Dus ga niet kamperen niks aan ! haha.

Met de auto vol luchtbedden die het water niet geraakt hebben rijden we naar Jelsa en zien we een broodjes bar. Iets wat ons voorheen nog niet was opgevallen. Geen idee waarom ? We zijn allebei verbaasd. Maar misschien hebben ze ineens een bord met sandwiches erop, geen idee ?

Het blijkt een schot in de roos bij Bistro HIT naast baguettes en sandwiches hebben ze ook pannenkoeken. Iets wat ik al heeeeel lang niet meer heb gehad. En daar heb ik me toch, zonder dat ik wist, zin in !

Dus bestellen we hier onze late lunch. Het is een mega aanrader. Nog altijd geen idee dat we dit niet eerder hebben ontdekt.

Omdat we zoveel uit eten gaan moeten we de calorieën er wel af bewegen dus staat de volgende ochtend weer een relaxte partij tennis op het programma. Het is ontzettend leuk en we merken dat we beetje bij beetje weer steeds beter worden. Dit keer geen last van slangen of andere wild life, maar wel last van overwinnaars drang.

Eenmaal thuis gaat de onophoudelijke stroom van telefoon verkeer nog steeds door. Het lange aanhouden wordt beetje bij beetje beloond. Maar ik kan niet wachten totdat ze ons nummer niet meer weten te vinden.

Ik douch, jij mailt, jij doucht ik mail.

Een aantal dagen eerder hebben we bij konoba Ranc gereserveerd voor vanavond. Het is een super leuke plek gelegen aan de rand van Vrboska. De lieve eigenaar is een vriend van onze Vrboska papa en heeft eerder bij een las klus gedaan. We gaan vanavond langs om peka te eten zoals afgesproken.. Dus we kijken uit naar de peka die we gaan eten.

Opgefrist en wel komen we aan op de plek van bestemming. Als ze ons aan zien komen lezen we schrik van hun gezichten af lezen. “Hu wat komen jullie vandaag doen ? Het is toch morgen ?”. We lachen en praten wat, 100 maal sorry, krijgen een drankje aangeboden en maken opnieuw een afspraak voor de dag erop.
Allemaal geen probleem! Wij maken ons niet druk. Maar uh zelf koken vandaag zit er niet in.

Dus kip gorgonzola it is bij Skojic. Altijd lekker en gezellig en om de hoek.

Als ik de stukken kip voor me neus zie, vraag ik me af of ik er uitgehongerd uitzie. De porties worden met de dag groter. Ik vrees niet alleen voor alle kippen op het eiland maar inmiddels heel Europa.
Gelukkig kunnen we hier altijd vragen of we de overblijfsels mee mogen nemen. Dat is in heel Kroatië heel normaal. Doe er je voordeel mee.

Vandaag zijn we uitgenodigd door de vrienden van onze overburen. De Oostenrijkers verblijven een paar keer per jaar bij onze Vrboska papa en mama.

Zij nemen ons mee naar het verlaten plaatsje Humac dat 12 km vanaf Vrboska ligt. Talloze keren zijn we er langs gereden maar we hadden nooit de tijd om het te bezoeken. Zij komen er graag want er zit een super leuke konoba bij met een prachtig uitzicht waar we heerlijk zullen gaan lunchen.

Humac is tot op heden nog altijd een veel bezochte ware trekpleister voor de toeristen op Hvar. Het oude dorpje bestaat uit eenvoudige huizen met fundamenten uit de vroege steen tijd.
De vroegere inwoners hielden zich duizenden jaren bezig met veeteelt en wijnbouw, en rond 1950 begonnen ze met het telen van lavendel. Tegenwoordig komt het dorp slechts één keer per jaar tot leven, op Sint-Jan en Paulusdag, de beschermheiligen van Humac, op 26 juni. Op die dag keren de bewoners terug naar hun roots.

We melden ons eerst bij konoba Humac waar we enorm vriendelijk worden begroet. Het uitzicht is magisch.
We bestellen we een heerlijke Dalmatische kaas en vlees dat met brood en uiteraard olijf olie wordt geserveerd.
Het is echt super gezellig, en we kletsen de uren weg.

Daarna gaan we wandelen door het dorpje. We lopen als eerste naar de oude kerk. Waar tot onze grote verbazing Gilbert de sleutel van lijkt te hebben. We kijken onze ogen uit in deze prachtig kleine knusse kerk. Deze doet nog steeds dienst voor feestelijke aangelegenheden.

Toch super handig dat we een privé gids hebben die van alles weet te vertellen.
Daarna wandelen we door het oude verlaten dorpje en door naar een uitzicht punt.

Na ons bezoek nemen we nog een drankje in de konoba en leveren we de sleutel in van de kerk. Wie kan dat nou zeggen hahaha.
Het was een onverwacht lange maar oh zo gezellige dag. Los van het feit dat we veel gezien en geleerd hebben, zijn we ook een vriendenstel rijker.

De dag die volgt klussen we nog wat en worden we om 12 uur geroepen voor een onverwachte lunch aan de overkant. Het voelt als een familie lunch. Het is gezellig en we praten nog even door voor we weer door moeten.

In de avond eten we bij the Ranc. De geur van de peka komt ons al tegemoet als we het pad op wandelen. Als we lekker zitten te genieten van de omgeving wachtend op de peka horen we plots Nederlandse stemmen.

Hoe is het mogelijk grappen we allebei. Zij zijn helemaal verbaast want ze denken dat ze hier afgelegen zouden zitten zonder een Nederlander in de omgeving.
Je kunt hier niet alleen lekker eten maar ook beschikt de Ranc over een appartement. En dat appartement blijkt dus te zijn geboekt door een Nederlands stel, die hier 2 dagen verblijven.

Als ze vragen waar wij verblijven doen we ons verhaal. En als we beiden zijn uitgegeten schuiven we bij elkaar aan tafel aan. Het is gezellig aan tafel en altijd leuk om de plannen aan te horen van mensen die hier op vakantie komen.

Als de Nederlandse vertelt hoe ze haar reisschema heeft samen gesteld en wat de plannen zijn voor de komende 2 dagen, weet ik niet of ik haar serieus moet nemen.

Allereerste heeft zij de reis niet zelf samen gesteld maar de betaalde versie Chat Gpt door middel van treft woorden. Zelfs de hotels zijn per dag vastgelegd voor de komende 3 weken.
Ze trekken nog door naar Bosnië en Montenegro en doen ook Slovenië en Oostenrijk aan. Ze zitten nu op een eiland en hebben een super strak schema.
Ik weet dat dit echt een mission impossible wordt. En weet niet hoe ik het slechte nieuws moet gaan brengen.

Haar bestie Chat heeft namelijk geen rekening gehouden met het vaarschema dat van hoog seizoen over gegaan in na seizoen schema. Dus de bewuste ferry waar alles verder aan gelinkt is, vaart helemaal niet.

Maar ik kan het echt niet maken, dat ik over de kennis beschik wetende dat ze dat nooit gaan halen. Dus ik verzamel mijn moed en wijs ze op een aantal vastlopers. Ik zie de paniek in haar ogen. Gelijk bied ik aan om haar te helpen.
Ik maak een schema voor de tijd dat ze op het eiland zijn met leuke dingen.
En zoek tickets voor de ferry incl. de reistijd die ze wel kunnen halen incl. een foto moment onderweg.

Zo overtuigd als ze was van haar bestie Chat zo onzeker als ze ineens was na mijn bevinding. Ik hoop dat het uiteindelijk allemaal goed is gekomen voor ze.
Maar een ding wil ik iedereen meegeven, ga nooit blind uit van ChatGpt ook niet van een verbeterde betaalde versie.

Mocht je naar Hvar willen komen, neem contact op met reisbureau Chelle voor al uw gratis advies.
ps garantie tot aan de deur.

Vandaag beginnen we de boel alvast een beetje op te ruimen. We moeten ruimte gaan maken ter voorbereiding van onze verhuizing. Dus de schouders eronder en aan de bak. We halen de garage en de kelder leeg en man wat ruimte dat op.

In de middag willen we nog even plonzen in het bad. Maar daarvoor moet ik wel eerst even het dagelijkse wild life verwijderen.

Mijn gedachten brengen me terug naar de tijd in Australie, waar ik vaak spinnen moest verwijderen. Deze spinnen konden goed onderwater volhouden doordat ze in een soort luchtbel zaten. En het waren ook nog mega giftige en snelle dingen.
In Nederland hadden we alleen af en toe een dode muis of gebleekte dode kikker.
Maar hier, treft ik van alles aan.
De tig sprinkhanen die me hier de hele dag om mijn benen hoppen doen me niet eens meer opkijken of reageren.

Als ik de was van de waslijn afhaal voel ik ze constant tegen mijn benen springen. Ik was ik nog spastisch maar nu… helemaal geen krimp geef ik meer. Anders heb ik simpelweg geen leven hier hahaha.

Als iedereen het bad heeft verlaten en ik de laatste sprinkhaan van mijn luchtbed heb verwijderd, kunnen we eindelijk zelf genieten van de verkoeling. Met een meezingertje aan de zon aan de blauwe lucht, weten we het zeker. Dit is thuis !

Het is de laatste avond dat we nog even met de Broaten samen kunnen eten.
Het is altijd een feestje en er wordt veel afgelachen. Ze zijn het hele seizoen ontzettend druk met hun bnb geweest.
B&B366 heeft een fantastisch seizoen tot nu toe gehad.
We zijn ontzettend trots op deze twee kanjers.
Ook is het de laatste dance of the sails bij ons in het dorp. We zitten eerste rang en genieten van het gezelschap en de show.

Het is altijd een raar moment van besef, dat wij dit achter ons laten om terug naar Nederland te gaan. En dat deze avonden hier nog wel een paar weken door gaan.

De volgende ochtend zit onze ongeduldige overbuurpoes Dalma al te wachten op haar ochtend snack bij ons voor de deur.

En zo gaat mevrouw de hele buurt af. En niet dat ze niet te eten krijgt hoor bij haar thuis. Maar het gras is altijd groener elders, ofwel in Kroatië hangen er altijd meer olijven bij de buren hahaha !

Ik ben druk bezig ons ontbijt buiten klaar te zetten maar blijkbaar gaat het allemaal niet snel genoeg voor Dalma. Ik geef haar even een aai en zegt dat ze nog even geduld moeten hebben en dan deelt Dalma onverwacht een kadootje uit. Eerder die week had ze manlief zijn enkel al te pakken en nu ben ik de sjaak.

Als ik iets later goed kijk zie ik dat ze ook mijn onderarm te pakken had met die scherpe nagels van haar. Gelukkig was mijn tetanusprik nog geldig van een eerder incidentje dus hoefde ik me nergens te melden.

Dus via een oud Hollandsche holvlinder verwijderen we de poes, die zich na 30 seconden alweer meldt. Maar als we dit tafereel een paar keer herhalen kunnen we eindelijk veilig aan tafel voor ontbijt. Helaas de laatste keer voor we weer terug moeten. Morgen ochtend word het een bootje op de boot.

Na het ontbijt ruimen we de laatste dingen op. We pakken de koffers in en nemen hier en daar afscheid. We hebben zoveel mensen nog niet gesproken in deze vakantie. Hopelijk kunnen we dat vanaf januari allemaal goed maken.
Het zeil gaat over het zwembad zodat we geen dode beesten zullen aantreffen in december. Of ongenodigde gasten zonder zwemdiploma dood aan zullen treffen.

Voor de laatste keer gaan we naar Hvar en bestellen nu geen snack voor af maar direct spareribs.
Nog een keer de sfeer in en uit ademen en dan zeggen we tot december.
Nu lopen de toeristen nog in hun zomer kleding over het plein en straks staan hier de kerst kraampjes en schaatsbaan weer, wat een contrast !

Dat was m dan we zijn weer op weg naar Nederland. Als we de haven van Split inrijden klinkt er op de radio het club lied van Hajduk. Wat een mooi nummer om deze vakantie mee te eindigen.

Op weg naar, daar waar de hectiek op ons wacht ! Ik heb een kleine maand om het hele huis leeg te halen en in verhuisdozen te stoppen.
De overdracht van ons huis wacht op ons, maar ook de overdracht van casa Tortellinies, een verbouwing, een overbrugging, de overdracht van ons bedrijf en alles wat erbij komt kijken om te emigreren.

Maar gek genoeg… we kijken er naar uit !

Hvala !