Daar gaan we dan. Josef en Maria onder weg op Kerstavond op weg naar ons onderkomen voor de komende weken.
Dit jaar nemen we geen kadootjes mee, dat ging echt niet passen. Zoals een wijs man ooit zei; elke nadeel heeft zijn voordeel.
Dus vierden we Kerst gewoon eerder en mochten de kado’s ook eerder worden uitgepakt. Geen straf hoor, want aan de verpakking te zien had Santa een doos Lindt chocolade balletjes onder de boom gelegd. Niet dat ik gerammeld had maar puur aan de vorm van de doos te zien, weet ik het zeker. Wel maakte ik me zorgen dat de vloerverwarming de balletjes zouden doen smelten. Dus uitte ik mijn zorgen richting dochterlief, die dat vervolgens subtiel doorspeelde aan Santa. Maar bij het uitpakken van mijn verrassing bleek alles gelukkig nog in tact en had ik gewoon balletjes ipv. een reep.
Onderweg hebben we uiteraard weer regen, what’s new ? Het is tenslotte winter.
Na een paar uur stoppen we voor het Kerstdiner bij een bloed ongezellige benzinepomp in Siegburg voor een 3 gangen diner.
De eerste gang was schnitzel met champignonsaus en friet.
De tweede gang was de gang richting de wc.
De derde gang was met een rotgang door naar Split om de ferry te halen. * Deze grap zal niet overkomen bij de buitenlandse lezers, die gebruik maken van de vertaal button. Excuses alvast, maar ik vond hem zelf wel grappig.
De uitdaging deze reis zit hem in het feit dat we op tijd bij de ferry aan MOETEN komen.
Omdat er in de winterperiode minder ferry’s naar Hvar gaan,in combinatie met Kerstdag, gaan er maar 2 ferry’s. Het wordt spannend, maar als we geen hele gekke dingen onderweg tegenkomen moeten het lukken om de 14.30 ferry te halen.
Anders wordt het aankloppen bij mensen of ze een bedje van stro voor ons hebben voor de nacht.
Op Kerstochtend rijden we Kroatië binnen en zien we ook daar een witte wereld. Wat overigens voor Noord Kroatië normaal is. We kunnen in ieder geval zeggen, dat we een witte Kerst hebben.
We stoppen even om te tanken en dan gaan we weer door. Het lijkt allemaal voorspoedig te gaan. En op het moment dat we het net willen uitspreken naar elkaar, zie ik in de verte borden opduiken. RED FLAG!
Shit… een omleiding. Eentje waar we nou net niet op zitten te wachten. De Sveti Rok tunnel blijkt volledig te zijn afgesloten voor al het verkeer. Deze tunnel ligt op de A1 de snelweg van Zagreb met een lengte van 5.679 kilometer.
Door extreme gladheid en harde wind is dit een te gevaarlijk deel om te rijden. Dus worden we omgeleid want minimaal een uur extra aan reistijd oplevert.
We volgen de borden en rijden door een prachtig nationaal park heen. Het is een route die we vast nog een keer gaan rijden, maar dan wel zonder tijdsdruk.
Op gegeven moment komen we achter een trailer met een boot te zitten, die gelukkig na enige tijd aan de kant gaat. Met een gang van 40 schiet het natuurlijk niet op. Vervolgens wordt het nog erger als er 2 busjes voor ons rijden, die nog nooit in de sneeuw hebben gereden. Sterker nog, waarschijnlijk hebben ze sowieso nog nooit gereden. Met een gang van 20 km kunnen we enkel achter de busjes volgen. Inhalen is in de bergen een no go! Na een lange tijd komen we bij een kruising aan waar ze goddank aan de kant gaan.
Bij elke kruising staan agenten, die iedereen de goede kant opleiden. Overal staan borden die eigenlijk al heel duidelijk zijn, dus lijkt dit totaal overbodig. Helemaal op Kerstdag. Maar goed niet iedereen houdt van Kerst misschien vinden ze het geen probleem? Als we een agent aanschieten geef ik hem gelijk een pak stroopwafels en wens hem een fijne Kerst.
De sneeuw lijkt steeds meer plaats te maken voor de zon en de temperatuur loopt lekker op.
Eenmaal aangekomen in de haven van Split blijkt dat we nog tijd over hebben. Dit is totaal tegen de verwachtingen in. De kaarten zijn geboekt voor 14.30 dus zijn we zeker van een plek op de ferry.
We parkeren de auto en lopen naar de overkant. Naar bar cafe Ferata waar ze altijd een heerlijk ontbijt serveren. En daar hebben wij zeker zin in. Dus kom maar op met het Kerstontbijt. We zitten buiten en het verbaast ons hoeveel mensen er zijn.
Na het ontbijt wandelen richting de ferry waar we al snel aan boord mogen. Er zijn weinig mensen aan boord en we hebben werkelijk het hele dek voor ons zelf.
Ik kijk even naar buiten en dan val ik net als manlief in een diepe slaap op weg naar Stari Grad Hvar.
Er is werkelijk helemaal niemand op ons dek. Het lijkt er op dat iedereen op een ander dek zit. Waarschijnlijk vieren ze allemaal kerst samen op dek 4.
Na een paar uur slaap zijn we weer op plek van bestemming, Vrboska.
We vliegen als een gek naar de voordeur om zo snel mogelijk naar binnen te gaan. Na maandenlang spanning zien we nu eindelijk het resultaat van onze vloer. En wat is hij prachtig geworden ! Hij is precies zoals we hadden gehoopt. Even waren we bang dat hij te donker zou zijn, maar gelukkig valt dat 100 procent mee.
We halen de auto leeg en vullen de koelkast. Tot onze grote verbazing is de kerstman ook hier langs geweest en heeft hij deze aangevuld met de belangrijkste levensmiddelen. Santa heeft echt humor, maar we kunnen ons in ieder geval bezatten op kerst onder het genot van een kop erwtensoep. #fancy kerst diner
Er waait al een paar dagen een harde wind, genaamd bura. Deze bura is hier niet ongebruikelijk. Deze bura is een ijskoude noordelijke wind met snelheden van soms wel over de 200/300 km/uur maar in de meest extreme gevallen wordt er wel 300 km/uur gemeten.
Meestal duurt hij 2 tot 4 dagen en we zitten volgen zeggen op dag 3. De wind giert om het huis en het is daardoor erg onrustig. Maar ik vermoed dat we vannacht als een blok in slaap vallen en er hopelijk niet al te veel van mee krijgen.
De meeste Hvaranen hebben er geen moeite mee en kijken naar de positieve kant van de bura.
Veel huizen zijn in oude staat en hebben lekkende daken. Dus wat doen dan veel mensen, ze zetten alles open en zo is gelijk het huis weer droog als er een lekkage was.
Ik houd alles potdicht en ook mijn oren, wat gaat het tekeer. We hadden heel veel geluk met de ferry want de dag erna vertrekt er geen ferry meer van en naar het eiland.
We hebben van daag heerlijk uitgeslapen. En inderdaad we zijn als een blok in slaap gevallen.
De wind giert nog steeds om het huis en op de app zien we de mededeling dat de ferry’s vandaag niet varen.
We hebben de boel uitgepakt en opgeruimd en lopen daarna naar onze Vrboska familie aan de overkant om een kerstborrel te nemen en een kadootje te brengen.
Het is alsof we nooit zijn weg geweest. Vrboska paps vraagt of hij iets moet opwarmen voor ons, maar we besluiten een burger te eten bij onze vriend van Step up in Jelsa.
Als we van de auto naar het restaurant wandelen voelen we de wind langs ons gieren. De wind waait stevig over de haven.
We hadden vanuit Nederland Ikea spullen online besteld in Zagreb. Door de harde wind kon het gisteren niet worden geleverd.
Het zou in eerste instantie vanmorgen vroeg worden geleverd maar die ferry werd gecanceld vanwege de wind. Maar als de wind dan eindelijk afneemt komt Ikea dan toch nog vanmiddag leveren.
En jawel daar zijn onze Zweedse vrienden weer met een restant aan keuken spullen maar ook een kast voor de slaapkamer!
Manlief en ik lopen de spullen naar binnen en zo staat het huis weer vol met tig dozen.
Hij was houdt zich vandaag bezig met een front op de vaatwasser. Want het apparatuur is niet van Ikea, dus moest er een special tool voor worden besteld. En ook dat lijkt weer te zijn gelukt.
Het weer klaart enorm op en zo lekker dat we buiten op het terras samen in de zon een tosti kunnen eten. Wat is het toch heerlijk buiten en het is ook gelijk weer lekker warm.
Aan het eind van de dag gaan we shoppen en sluiten we de dag af met een bord macaroni voordat we neerploffen voor de buis voor een avondje Netflix.
Vandaag moesten er nog wat panelen op de keuken worden gemonteerd en een kastje worden verzaagd naar een andere maat.
Ik breng nog wat kerst kadootjes naar de andere buren en doe daar gelijk even een bakkie. De dag vliegt om en zo is het ineens weer een dag die ten einde loopt.
Vandaag worden de laatste dingen in de keuken afgerond. Ik voorzie alle laden van glazen zijkanten. Manlief voorziet alle kastjes van verlichting en zo lijkt het erop dat op het keukenblad na de keuken compleet is.
In de middag spreek ik samen af met mijn lieve buuf vriendin om samen te gaan wandelen. En dat terwijl mijn nieuwe voornemens nog niet eens van toepassing zijn. We nemen de hond mee en lopen een flink eind. Ik haal met gemak de 10.000 stappen en kan vanavond met een gerust hart schranzen in Hvar.
Het is een mega leuke wandeling en mijn allerliefst buuf Marina vertelt me van alles en leert me van alles over Hvar en Kroatië. We spreken wel in het Engels wat zij dan ook weer heel fijn vindt want ze wil haar Engels verbeteren. Ze zegt ook, dat als we hier wonen we samen 2x in de week gaan sporten. Dat klinkt goed en wat fijn dat ik zo een lief persoon als buurvrouw heb.
Overal waar wij komen kent ze iedereen en word ik voorgesteld. Ze vertelt honderduit en ik vind het heerlijk zo samen. We lachen ook heel wat af en ik zie ook een nieuw deel vlak bij ons huis waar ik nog niet eerder was geweest.
We lopen later die middag nog even naar de overburen om te checken of er nog wat nodig is. Natuurlijk doen we gelijk even een drankje daar. Want zonder drankje komen we echt niet weg.
In de avond rijden we samen naar Hvar stad om bij de Italiaan Mizarola te gaan eten.
Aangekomen in Hvar stad zien we alle kerst stalletjes, de ijsbaan en er is live muziek. Daar gaan we straks naar toe terug, Eerst ene hapje eten. Het restaurant zit tsjokvol met mensen maar gelukkig is er nog plek voor 2.
Na het eten wandelen de trap af omlaag en genieten we van de muziek en de kerst ambiance. Wat is het toch een leuke plek, zelfs in december als er weinig tot geen toeristen zijn. De locals komen samen en genieten van hun wel verdiende rust na een hectisch seizoen.
De keuken wordt vandaag kastje voor kastje schoongemaakt en ingeruimd. Het is best nog lastig om te beslissen wat waar moet. Maar gelukkig hebben we genoeg ruimte en houden we zelfs lege kastjes over.
Manlief gaat aan de slag met de plinten zodat we ook dat van de lijst af kunnen halen. We nemen in de middag wel even de tijd om samen buiten een bakkie in de zon in de tuin te nemen.
De dagen vliegen om en in de avond ploffen we na een dag wederom hard werken neer op onze lounge banken voor de buis. Inmiddels hebben we de zitbankjes uitgeklapt naar en lounge stand en dat bevalt ons goed. Met nat gedouchte haartjes gehesen in onze huispakken zijn we weer klaar voor Netlflix.
Vandaag is het Dinsdag 31/12/24 oud jaar dag. De laatste dag van 2024 ! En dat betekent traditie getrouw, het grote oliebollen bak festijn !
Nadat we de boodschappen in huis hebben gehaald zijn onze taken verdeeld. Manlief gaat door met in huis klussen en ik ga aan de slag met de oliebollen. Hij gaat verder met het ophang systeem voor onze deuren.
Het weer is super, dus gelukkig kan ik zonder dat de oliebollen de pan uitwaaien buiten aan de slag.
Nederlandse oliebollen met natuurlijk een Kroatische touch. Ze zijn ontzettend geliefd in de buurt en bij vrienden. Nadat manlief zijn goedkeuring heeft gegeven bak ik een hele lading.
Terwijl ik sta te bakken hoor ik ineens vanaf de straat mijn lieve Amerikaans vriendin Kristina die een hele grote liefde heeft voor mijn oliebollen. Ze was de hond aan het uitlaten en rook de oliebollen al van ver zei ze. Dus ja ze kon het niet weerstaan! hahaha.
Ik geef haar een oliebol en de hond een droog toastje want die mocht niet. En nadat ik ook haar goedkeuring heb gekregen en ze weer op huis aan gaat, geef ik haar nog een aantal bollen mee voor thuis. Ze moet me wel beloven dat ze ze niet opeet van mijn huis naar die van haar. Een stukje van een paar honderd meter. Maar ze heeft de verleiding kunnen weerstaan hoor ik achteraf.
Aan het eind van de dag is het een drukste van jewelste in ons huis. De ene na de andere buur komt gezellig langs om ons “huis te bekijken”.
Ik geef iedereen een oliebol en geef de mensen ook gelijk wat bollen voor thuis.
Man dit is een gouden business denk ik ?
Iedereen is razend enthousiast en super lief. Ik kan niet wachten tot de volgende Dutch oliebollen bijeenkomst.
Na het bakken duik ik onder de douche want inmiddels ruik ik of beter gezegd stink ik giga naar oliebollen vette zooi!
In Nederland zou ik ze zelfs nooit bakken, maar als je hier buiten zo in de zon staat met uitzicht over de bergen is het toch wel heel bijzonder en sta ik er volgend jaar zeker weer.
In de avond zijn we uitgenodigd om bij de Broaten samen met hun Belgische vrienden Oud en Nieuw te vieren.
Het lijkt bijna wel een traditie geworden. Maar we sluiten het jaar af bij de Broaten en wat hebben ze weer overheerlijk gekookt. Het is altijd een feestje ! De avond vliegt om en als de klokken 12 uur slaan gaan we naar buiten voor onze traditionele “slechte vuurwerk show”. Vorig jaar hadden we mega slecht sterretjes en dit jaar gaan we over de top met super slechte vuurwerk spuit dingen.
Het gaat om de hilariteit al slaat het voor een buitenstaander nergens op, wij hebben de grootste lol. We proosten met elkaar, steken het vuurwerk af, wensen elkaar een beter jaar dan ooit ervoor met veel knuffels en kussen en champagne.
Het is super gezellig al met al. De muziek staat aan en we zingen luidkeels mee. Want muziek daar zijn de Kroaten dol op.. al hoewel ik me afvraag of deze categorie daar ook onder valt?
Dus ook voor de lezers hier, wij wensen iedereen het allermooiste jaar tot nu toe !
Als we heerlijk buiten aan het feesten zijn, komt er plots iemand aanlopen die op ons feestgruis af is gekomen. Hij hoorde de muziek en vond het gezellig klinken en dacht.. where is the party? here is the party !
Het is een bekende van een club uit het dorp, alhoewel wij hem zelf nog niet hadden ontmoet.
Een aardige gast die waarschijnlijk vanaf vanmorgen al aan de drank was gegaan en het jaar lekker had afgesloten en het nieuwe jaar dronken inging.
We hebben gedanst met hem en zijn jaar kan nu al niet meer stuk. Met 3 buitenlandse dames tot je beschikking al dansend 2025 in.
We hebben gelachen en even waren we bang dat hij zijn hele vrienden groep zou optrommelen. Maar waarschijnlijk was hij zo zat, dat hij iedereen aan de lijn had behalve zijn eigen contacten in zijn telefoon.
We maken het niet zo laat als anders, rond 2.30 taaien we af, aangezien ik bek af ben. We gaan terug naar de andere kant van de baai en duiken ons bed in. Het was weer een mooie avond vol gezelligheid en liefde.
Het is de eerste dag van het nieuwe jaar !
We hebben uiteraard uitgeslapen, de kater lijkt mee te vallen. Na de brunch besluiten we samen eens een flinke wandeling te maken.
En wat is het toch mooi bij ons in Vrboska. De omgeving, de geur en natuurlijk het gezelschap LOL!
Als we bij ons strand zijn aangekomen, gaan we heerlijk in de zon zitten en genieten we van het mooie uitzicht. Er zijn nog meer mensen aanwezig en er zijn ook mensen die zwemmen.
Ik neem het me elk jaar voor maar het komt er niet van. Of wel, ik stel het telkens een jaar uit. Wie weet gaat het me in 2025 wel lukken en hopelijk kan ik deze wens in vervulling laten gaan samen met dochterlief en mijn favo schoonzoon als ze er zijn.
Na de wandeling lopen we naar de overkant om de buren een gelukkig nieuwjaar te wensen en proosten we op een goed en gezond jaar.
Als we weer thuis zijn besluiten we geen zware klussen te doen en krijg ik een ingeving.
We hebben zoveel karton van Ikea buiten liggen dat ik het idee opper om daar de maten van de meubels uit te knippen. Op deze manier krijgen we een idee of onze, in Nederland, gekochte meubels gaan passen als we ze hierheen halen.
Het is een leuke klus, maar het is wel passen en meten zoals we zeggen. Dit hier dat toch maar daar. Maar het geeft ons wel een goed beeld.
We komen er hierdoor ook achter dat we de houtkachel op een andere plek kunnen zetten. Eigenlijk een idee van manlief, maar wel een goede keuze.
We hebben ook besloten dat als de meubels toch niet mooi staan in deze ruimte we ze verplaatsen naar het appartementen gebouw. Dus totaal geen stress !
In de avond kruipen we heerlijk naast elkaar voor de buis en zo is de eerste dag van 2025 een feit.
Vandaag gaan we flink aan de slag. We hebben besloten de zolder/entre sol af te maken. Daar is wel het een en ander voor nodig.
We beginnen met alles naar beneden halen. Zak voor zak, doos voor doos.
Voordat we van de zomer vertrokken hebben we alles wat er in huis stond boven op de zolder gegooid. Onze vloer moest natuurlijk leeg zijn voor het leggen van de tegels. En omdat er ruimte genoeg was, ging alles naar de zolder.
Als hij helemaal leeg is, slepen we de mannen stofzuiger naar boven en maken we de vloer stofvrij.
Daarna begint het grote grond de balken festijn. Het is echt een gedoe. De hoogte laat niet toe om er te staan en met een dakhoek van 30 graden moet ik als een rups op mijn buik de hoek zien te raken.
We zien er nog wel de humor van in maar of dat morgen ook zo is? Ik heb het gevoel dat ik 2 meter lange armen nodig heb en zelfs met een verlengde kwast red ik het bijna net niet. Maar na een paar uur kunnen we het grote grond festijn van de balken afsluiten.
Alle balken van het hele huis staan in de grond. Dus tijd om dat te vieren met een etentje bij Marko pizzeria in Stari Grad.
Het is een van de weinige restaurantjes die nog wel open is hier en gelukkig hebben ze nog plek voor ons. Het eten is er lekker en de prijzen in het laag seizoen schelen enorm met het hoogseizoen.
We maken het niet te laat want morgen gaan we vroeg op om een lange dag te maken.
We pakken vandaag de draad om waar we gebleven waren en wonder boven wonder heb ik geen spierpijn. Maar dat moet ik natuurlijk niet te hard roepen, de dag is nog niet om.
Vandaag lakken we de balken van de zolder af in een mooie lichte kleur. Dus het proces van de dag ervoor herhaalt zich.
Als een rups kruipend over mijn buik schilder ik met kwast en roller de balken. En als we daarmee klaar zijn en de boel best lekker snel aan gedroogd is, en ik klaar denk te zijn…. besluite manlief dat het een goed plan is om lekker door te halen en ook gelijk de hele zolder vloer in de grond te zetten.
aaaaaah daar gaan we weer… we rupsen weer over de vloer. Maar het ziet er wel gelijk een stuk lichter en beter uit. Ondanks dat dit ook slechts een grondlaag is. En ik weet ook wat er volgt na een grondlaag…
De dagen gaan rap aan ons voorbij. We maken lange dagen.
De zoldervloer is inmiddels droog en die kan nu ook worden afgelakt. Ondanks het feit dat ik alleen de grondlaag al prachtig vond en het voor mij zo ook prima was vond manlief dat geen optie. Nee als we het doen, doen we het goed. Dus aflakken voor een extra beschermlaag is zijn visie. Deze rups kan sputteren wat ze wil, maar gelukkig houdt hij voet bij stuk.
Daar gaan we weer…..
Ik vloek en scheld, manlief hoor ik enkel lachen om mijn frustratie. Ik zeg; voor jou is het makkelijker jouw armen zijn 2 meter. Ik voel spieren in mijn rug waarvan ik niet eens weet dat ik ze daar had. En ineens snap ik waarom een rups besluit om zo snel mogelijk in een vlinder te veranderen !
Ik stoot mijn hoofd 100 x, ik heb verf in mijn haar en op mijn armen en toch blijf ik ook lachen hoor…. want het einde is in zicht.
In de avond heb ik geen zin meer om in de keuken te staan en gaan we bij Kapars eten bij ons in het dorp. De tent wordt gerund door 2 broers bij ons in de straat. Het is een echte aanrader.
Vandaag hoef ik geluk niet als een rups over de zolder voort te bewegen maar in plaats daarvan, mag ik een schilderklus boven mijn hoofd doen. Dat is ook wel prettige voor de afwisseling.
Maar eerst begin ik even met het ordenen van de spullen. Opruim orden freak als ik ben ga ik aan de slag. Nu weet ik wat we hebben en waar alles weer staat. Ik sla soms een beetje door volgens zeggen, maar ik functioneer simpelweg beter als alles geordend is. In elk mens schuilt een autist zegt men.. misschien is het zo?
We lakken samen de dakbalken in de huiskamer en keuken af. Het is best een pittige klus want het plafond is erg hoog. Daardoor werken we met 2 grote trappen dus hebben we nog een bijkomende klus, het verzetten van de trappen in deze ruimte.
Het is af en toe gepuzzel en gesleep met die zware dingen maar het resultaat is zo ontzettend mooi !
Als de balken klaar zijn, nemen we even een pauze. Heerlijk een tosti met een kop koffie/thee in het zonnetje buiten. Het is bijna jammer dat we zo weer door moeten binnen.
Na een half uur pauze hoor ik de baas zeggen; ja ja kom op aan het werk, koekjes bakken zich niet vanzelf! En gaan we verder met het aflakken van de deuren.
Het gronden van de deuren hadden we de vakantie ervoor al gedaan. Eigenlijk grappig hoe ik nog altijd spreek van vakantie LOL.
De deuren zijn peanuts vergeleken met de dakbalken en dus zijn de 3 deuren binnen no time afgelakt en kan ook de klus van de lijst.
In de avond rijden we naar Hvar stad met de Broaten en eten we gezellig samen bij Mizarola. Daarna gaan we naar het grote plein waar het een grote gezelligheid is met live muziek.
Vandaag zijn we uitgenodigd bij onze overburen voor een speciale familie nieuwjaar lunch. Het blijft voor ons altijd ontzettend bijzonder dat wij hier bij mogen zijn.
Onze buren hebben er echt weer een feest van gemaakt. Ze hebben 2 heerlijke traditionele gerechten gemaakt, waarvan 1 bakalar is.
Bakalar is een vis schotel bestaande uit onder andere gedroogde kabeljauw, aardappels en groenten. Het wordt normaal met kerst gegeten. Er was ook nog een vlees gerecht met varkensvlees dat in het nieuwe jaar wordt gegeten.
De gedachten achter dit gerecht is; varkensvlees staat voor vooruitgang. De neus van een varken wroet rond terwijl hun snuit voorwaarts beweegt. Vooruitgang voor het komende jaar te symboliseren. Je moet het maar bedenken.
Het was een ontzettende leuke middag, met de moeders van beiden kanten, een schoonmoeder van de zoon en een buurvrouw. Vorig jaar hadden we ook het zelfde koppel en ik moet zeggen…. fantastisch !!!!! Wat zijn de mensen lief en gastvrij.
We hebben zo gelachen en ook veel geleerd over het land en de mensen etc. dit is zo waardevol voor ons. Ik hou van deze momenten.
Als afsluiter kregen we nog een stuk carrot cake, een van mijn favoriete dingen in het leven.
Aan het einde van de dag gaan we met een overvolle buik terug naar de overkant.
Het is nog geen tijd om te luieren, dus weer het verhaal van die koekies die zich zelf niet bakken. Dus besluiten we dat we de gipsplaten van de zolder kunnen primeren en als dat droog is kunnen latexen. Als dat allemaal achter de rug is en het al laat is, is ook deze dag voorbij.
Zolder KLAAAAAAR!! nooit meer een rups !
Vandaag gaan we door met het plafond van de woonkamer. Deze moet natuurlijk ook worden geprimered om daarna te worden gelatexed.
Het huis lijkt gelijk een stuk lichter, alhoewel hij ook nog voor een 2e x moet later die week.
Het is vandaag 8 januari 2025 en ik noem deze datum omdat deze dag een mijlpaal wordt geslagen zoals dat geloof ik heet.
Vandaag hebben we afgesproken met een architect om 9 uur bij ons op het eiland.
We gaan kennismaken met de man en onze plannen voor de appartementen voorleggen.
Vandaag precies een jaar geleden hadden we ook een architect gesproken. Dat was degene die het gebouw had getekend. Hij zou aan de slag gaan, maar vervolgens kregen we nergens gehoor.
Via onze overburen hebben nu een andere gevonden die er gelukkig wel zin in heeft.
We leggen onze plannen voor en hij gaat die uitwerken en zal ergens met een prijs komen. We zijn enigszins wat voorzichtig blij. Maar de eerste stap lijkt gezet.
Daarna rijden we naar een auto onderdelen shop in Stari Grad want de accu van onze smiegel heeft het begeven. Niet zo gek natuurlijk want deze is waarschijnlijk nooit vervangen.
Manlief haalt met een hoop geklooi de accu los. Dat kreng was niet los te krijgen. Gelukkig heeft onze Vrboska papa een garage vol tools en krijgt hij met zijn gereedschap de accu los.
Eenmaal aangekomen zien we een brief op de deur. De man van de shop is even richting de ferry om spullen op te halen. Dus na enige tijd wachten halen we eerst even wat andere boodschappen.
Als we terug komen, zien we mensen buiten in de rij staan, die allemaal een accu nodig hebben ! Dus sluiten we netjes in de rij aan.
Als we aan de beurt zijn zien we een hele lading met accu’s voor de toonbank.
We leveren de oude in en krijgen er zelfs nog een flink bedrag voor terug ! Dat is mooi meegenomen.
Bij thuiskomst wordt de nieuwe geïnstalleerd. Smiegel doet het weer dus kunnen we de eiland crosser ook weer gebruiken. Dat is wel zo fijn, want er staat een trip naar Split op de planning.
Omdat Smiegel een Kroatisch kenteken heeft kunnen we met die auto voordeliger met de ferry over. Dat scheelt aanzienlijk.
We eten even lekker bij ons buiten op het zonnedek voordat we weer die bewuste koekjes moeten gaan bakken.
Daarna gaan we door met het bouwen van een nieuwe kast in onze slaapkamer. De spullen waren al eerder geleverd dus konden we gelijk aan de slag.
Helaas heeft Ikea aanpassingen gedaan aan een aantal producten en het levert geen verbetering op. Het materiaal is fragieler en de instructies zijn nog steeds net zo onduidelijk als voorheen.
We hebben al tig kasten in elkaar gezet van de Zweedse firma maar echt wat een kriem ! Het zou allemaal gemakkelijker moeten gaan maar het tegendeel bewijst dat het niet zo is. Maar na een tijdje hebben de kast op zijn plek.
De volgende dag pakken we de draad op waar we de dag ervoor aan begonnen waren.
Aan het eind van de dag is de kast klaar, op de verlichting na. We hebben ook een melding gekregen van Ikea dat de spullen die ik eerder deze week had bestel vanaf morgen klaar liggen in het afhaal centrum van Split. Dat komt mooi uit dan kunnen we die ophalen.
Vandaag wordt het plafond in de woonkamer en de keuken voor de 2e keer in de latex gezet. Gelukkig hoef ik niet te helpen met deze boven mijn hoofd klus.
Ik ga vandaag heel Ikea opstoken. Wat hoewel alles super goed en compact verpakt is door de Zweedse gigant hebben we wel kilo’s karton.
Ik kan dat onmogelijk afvoeren zoveel als het inmiddels is. En omdat het vandaag redelijk windstil is kan ik het vuur in de achtertuin opstoken.
Overal ligt karton, in de toekomstige studio, onder de veranda, aan de zijkant van de tuin… dus genoeg te doen. We hebben ook nog wat andere rotzooi dus begin ik met het opbranden van de troep. Toch heerlijk he dat er geen haan naar kraait hier!
Als ik na een paar uur fikken al behoorlijk wat heb weg gewerkt, komt manlief met onze oude bank aan. Ik sputter enigszins tegen, maar manlief zegt; ah joh dat kan prima.
Ik zie mijn beschaafde vuur overgaan in een California waardige brand even denk ik dat de blushelikopter voor ons bestemd is. Maar gelukkig vliegt hij door.
In de avond eten we bij Grande Luna in Hvar. Wij noemen in onze familie altijd next door on the left. Dat is een lang verhaal ik zal het jullie besparen. Hij is vast terug te vinden, de grap, in een vorige blog.
Het eten is hier altijd goed en als we om ons heen kijken bestaat 95% van de gasten uit bouwlieden die een hapje komen eten.
Ik zeg nog, we hadden ons beter niet kunnen omkleden dan vallen we niet op. Er zitten werkelijk bijna alleen maar mannen in werkkleding. Maar evengoed was het een heerlijke avond.
Op de terug weg blijven we nog even in de haven hangen en luisteren we naar een aantal rappende Kroatische gasten die er een groot feest van maken. Het is er erg gezellig en iedereen geniet van de muziek. Ze zijn waarschijnlijk erg bekend want er zijn veel mensen die de nummers meezingen.
Vandaag staat er een grote lang uitgestelde klus op het programma.
De glaswand die de woonkamer in 2 ruimtes moet gaan verdeling wanneer het nodig is.
De wand is vorig jaar april met een vrachtwagen vanuit Nederland hierheen gekomen en nu gaan we er mee aan de slag.
De glas panelen wegen 91 kg. per stuk en staan beneden in de garage.
Omdat er even geen hulp is, moet ik dus helpen die loodzware dingen naar boven te sjouwen.
Ik zie er als een berg tegenop, ook omdat ik de arm lengte niet heb om mijn arm eromheen te slaan en ik als de dood ben dat ik er een laat vallen. Manlief plakt aan de onderkant wat schuim zodat ik hem kan neerzetten wanneer ik hem niet zou kunnen houden.
En zo lukt het, tree voor tree en af en toe een paneel even neerzetten en na enige tijd staan ze in ieder geval boven.
Ik ga een heel lang verhaal hier kort houden, dus komt er een kort versie van de plaatsing.
De wand is in NL. gekocht, wordt normaal niet verkocht zonder montage, dus wij met uitzondering, geen beschrijving of hulp, het is een speciale wand met 4 deuren en 1 rails dat is ongebruikelijk.
Zonder beschrijving maar gelukkig wel de rails vanuit de leverancier voor gemonteerd om het iets gemakkelijker voor ons te maken.
Na lang kloten blijkt dat de rails verkeerd is voor gemonteerd en dat zorgt voor heel veel oponthoud. We hebben tig zakjes met boutjes en van alles en nog wat waar we uiteindelijk best uitkomen, maar er blijft nog een hele zak met zooi over.
Blijkt dit een halve extra set te zijn. Ook komen we er achter dat 2 essentiële onderdelen voor de verkeerde kant zijn geleverd.
Al met al gewoon super slecht, en ik zeg je het was geen koopje. Het was de Rolls Roys onder deze glaswanden. Nee we zijn niet happy over de gang van zaken maar we zijn er uit gekomen.
Alleen het mega oponthoud blijft wel enorm jammer.
De deur is helemaal geweldig en naar ons zin ondanks dat nog niet alle onderdelen hier compleet zijn krijgen we toch al een goed beeld.
Het is een wonder dat we dit met 0 instructies en 10 x op het verkeerde been zijn gezet zover voor elkaar hebben gekregen.
De ruimte is nu af en zo kunnen we deze ombouwen eventueel tot een extra slaapruimte.
Vandaag hoorde ik een truc door de staat gaan met een omroep systeem. Het is de oud ijzer man. Ik speur naar buiten en vraag hem de oude koelkast en een gootsteen mee te nemen.
Hij doet dat graag en wil me er zelfs geld voor geven. Als ik dat weiger is hij verbaasd.
Ik bedoel ik ben allang blij dat die oude rommel weer weg is en zo krijgen we ook in de garage weer ruimte. Win win toch ?
Later die middag komt de architect langs om het appartementen gebouw te bekijken zodat hij een beter beeld krijgt van onze plannen.
Daarna maken we de koelkast deur op maat. Ook dit is een afwijkende niet Ikea koelkast en met behulp van een youtube filmpje lukt dit perfect.
Als de man in het filmpje aangeeft dat hij eerst halverwege een bak koffie neemt, volgen wij trouw dit voorbeeld.
In de avond gaan we met de Broaten eten in Jelsa. Het wordt wat later dan gepland, want het was natuurlijk weer veel te gezellig. Morgen moeten we enorm vroeg op 4.15 am om de ferry van 5.30 te halen richting Split. Oeh dat wordt afzien !
De wekker gaat, veeeeel te snel na een korte nacht. En omdat ik altijd slecht slaap in de nacht voordat wij op reis gaan of de ferry moeten nemen, bang dat ik me verslaap, heb ik het gevoel dat ik nog uuuuuuren kan slapen.
We rijden richting de ferry en het leuke van dit alles is wel, dat de mensen die op dit tijdstip over het eiland rijden allemaal in het zelfde schuitje zitten. Wow dat is best een leuk gevonden woordspeling LOL.
Het is steen en dan ook steenkoud aan boord, ondanks onze dikke jassen en deken is het niet normaal koud. De airco staat op een of andere idiote manier keihard te loeien. Manlief zit diep weggedoken in zijn jas en slaapt. En ik, ik bibber zo koud heb ik het. Ik klim over manlief heen en loop wat rond en zie dat iedereen rondom ons allemaal er verkleumd bij zit. Het lijkt wel een aflevering van de Titanic.
Los daarvan staan ook de tv’s aan boord keihard en verval ik van een Italiaans overspannen soap serie in een Italiaanse maffia mama die een kook programma presenteert. Ik spreek een aardig woordje Italiaans dus doordat ik niet kan slapen van de kou ga ik in de vroege ochtend automatische vertaal stand. Ik heb daar helemaal geen zin in maar het gaat vanzelf.
De stekkers zitten te hoog ik kan de tv niet uitzetten en er is niemand wakker. Waarschijnlijk zijn al mijn medepassagiers gestorven aan onderkoeling in dit mortuarium.
Ik probeer andere plaatsen uit maar het is niet veel beter. Gelukkig zie ik Split opduiken en kan ik niet wachten om de auto in te mogen met de kachel op 10.
Omdat we zo vroeg zijn moeten we een half uur wachten totdat de Bauhaus open gaat. Maar we zitten heerlijk in de auto met de kachel op de hoogste stand om een beetje op te warmen. Gelukkig kunnen we na een rondje bouwmarkt ook nog een rondje met de auto door de drive in gedeelte heen. En zo warmen we gelukkig weer een beetje op.
Er wacht nog een hele lijst met winkels waar we langs moeten en die werken we stuk voor stuk af. We nemen ook als echte locals een kop koffie bij een supermarkt, gezellig HAHAHA. Kroaten leven op koffie en overal bij elke winkel vind je wel een terras met koffie en broodjes of iets te eten.
In de middag hebben we nog een gesprek met een directeur van een keukenbedrijf voor een aanrecht blad. Ze gaat een offerte maken en die mailen. Daarna pikken we ook nog spullen op bij het afhaal centrum van Ikea in Split.
Hoera, nog meer dozen !!
Dan belt de architect, of we vandaag even langs kunnen komen in verband met de landmeting die gedaan moet worden. We geven aan er niet te zijn maar dat morgen geen probleem is. Dus morgen 9 uur op kantoor bij de architect, check !
Omdat ik alles van te voren heb uitgestippeld en gepland hebben we een super strakke planning waardoor we de ferry van 14.30 terug kunnen nemen. Anders wordt het pas om 20.30. Het is verleidelijk om te blijven hangen maar we besluiten terug te gaan zodat we thuis lekker wat slaap kunnen inhalen. Dat blijkt een goede keuze ! Want de ferry na ons wordt door de harde wind die opkwam gecanceld. Natuurlijk nemen we altijd uit voorzorg slaap spullen mee, maar je eigen stekkie is toch wel het fijnst in dit geval.
Het is 9 uur als wij op het kantoor van onze architect plaats nemen. We zijn in de veronderstelling dat we hier zijn om de landmeting door te spreken.
Maar dan vertelt hij dat hij nog iets leuks voor ons heeft. Loop even mee naar mijn computer zegt hij. En dan ineens zien we een gebouw opdoemen op zijn pc. Hij heeft onze ideeën als eerste schets al uitgewerkt en sterker nog. Het is nog veel beter dan dat.
Hij vertelt ons dat het gebouw kan worden verlengd en dat de trappen die nu binnen zitten via de buitenkant kunnen worden gerealiseerd.
Het is allemaal zo anders dan we hadden kunnen bedenken en zoveel beter! We zijn allebei uit het veld geslagen. Ten eerste door de manier en snelheid van aanpak en ten tweede door zijn fantastische ideeën.
Het wordt me allemaal een beetje te veel. Misschien is het de vermoeidheid en de fantastische ideeën? Ik kan het even allemaal niet meer tegelijk verwerken. Ik ben zo blij maar ik ben volledig overdonderd tegelijkertijd. Na ons gesprek lopen we richting de auto en heb ik het gevoel dat ik wel kan huilen, van geluk, of van wat dan ook.
Deze architect lijkt oprecht een schot in de roos. Iemand die van aanpakken weet. Zou het dan toch zo moeten zijn? Dat we een jaar hebben weggegooid wachtend op de andere architect en het zou had moeten lopen?
We zijn uiteraard super blij met de eerste opzet en hopen dat de rest van het proces, waar we ongetwijfeld hobbels gaan ondervinden, net zo fijn zal verlopen.
Eenmaal terug thuis gaat manlief door met een onvoorziene klus. Door de Bura zijn er langs de rand van het dak een paar dakpannen losgelaten.
Het dak is in het begin al aangepakt, op de gemetselde rand na. En juist die rand heeft het begeven. We hoorde in de avond een mega klap maar konden het niet zien in het donker.
Vanmorgen zagen we de pannen naast het huis liggen.
Dus op pad voor een paar dakpannen. Helaas valt dat niet mee, aangezien het om een zeer oud type gaat. Ook online is niets meer te vinden.
Dus met nieuwere pannen en wat improvisatie vermogen lost manlief het probleem (tijdelijk) op.
We hebben besloten dat we met de tijd het hele pannendak zullen vervangen. Waarschijnlijk als we hier definitief wonen zodat we daar alle tijd voor hebben. Voor nu is het gemaakt en blijft het waterdicht mocht het gaan regenen.
Ondertussen pluk ik de citroen boom, die vol in de vruchten staat, helemaal kaal. Deze kan ik meenemen naar Nederland om er weer “Limonchellie” van te maken.
De vorige lading, waar ik enorm veel waar aan heb gehad, was niet goed gelukt. Ik had een plaatselijke alcohol gebruikt, op aanraden, maar dat kwam er niet goed uit.
In de avond laten we voor ons koken in Stari Grad en nemen we nog eens de plannen van het appartement gebouw door.
De volgende dag hebben we om 9 uur bij ons thuis afgesproken met de surveyor, ofwel de land meet man. Hij moet weten wat onze plannen zijn dus spreken we dat met hem door.
We hebben echt enorm veel geluk dat ook deze man prima Engels spreekt.
Nadat hij is vertrokken en het voor hem duidelijk is wat hij moet doen gaan we verder.
Er moeten nog planken voor de kast op maat worden gemaakt en we gaan verder met de overige troep op te fikken.
Het vuur is lekker warm en we komen aardig van de troep af. Alles wat weg mag gaat in de hens 😉
Het is lekker warm buiten en het zonnetje schijnt lekker.
We ruimen het huis en de garage op. En zo vinden we steeds meer rotzooi wat ook nog op het vuur kan. We krijgen steeds meer leefruimte en lege vloeren overal !
Aan het eind van de dag lopen we nog even naar het appartementen gebouw en staan we op de bovenste verdieping. We nemen onze plannen door en zetten dingen uit om een goed beeld te krijgen.
De plannen en voortgang zal ik later in een andere blog gaan verwerken. Dus houd deze site in de gaten !
We zijn dol enthousiast als we op de eerste verdieping staan. Wat heerlijk en hoe mooi. Dat te bedenken dat we nog meer verdiepingen hier bovenop gaan creëren.
Daarna nemen we een drankje op ons terras en genieten we even van de zon. We plukken nog even een paar vergeten citroenen voor we ons klaar maken voor een avondje uit.
Het is helaas onze laatste avond en traditie getrouw gaan we met onze allerliefste dierbare Broaten een hapje eten. We gaan naar Oštarija Gajeta in Jelsa.
Van de buitenkant lijkt het op een soort Oostenrijkse berghut. En als we binnen komen doet de temperatuur het zelfde aan als de kou van Oostenrijk.
De hut is tjokvol met enkel mannen. De vrouwen waren blijkbaar op deze avond. We worden aan alle kanten bekeken. Het kan ook zijn omdat de meeste mannen hun jas aan hebben en wij een over enthousiast persoon mee hadden met blote armen hahahaha.
We krijgen een plek toegewezen in de serre, waar de wind door het glas heen giert. Maar na een minuut of 10 vragen we of we toch mogen verkassen naar het binnen gedeelte voordat we doodvriezen.
Gelukkig is die optie er en is het geen probleem. Het eten smaakt ons goed.
Na het eten nemen we nog een afzakker of 2, 3 bij de Broaten en nemen we weer afscheid van elkaar. We gaan elkaar weer missen en tellen maar weer hard af.
Door alle drukte van beide kanten hebben we elkaar dit keer helaas kunnen zien. Maar we besluiten dat we dat volgende keer zeker goed gaan maken!
Bij terugkomst pakken we onze koffers in voor de dag erop. Dat geeft ons de volgende dag wat meer speling voor een uitslaap moment.
En dan is de laatste nacht wederom aangebroken. Helaas allemaal veel te snel maar dat is telkens het zelfde liedje.
Het zit er weer op jammer genoeg. En het maakt niet uit hoe lang ik ook wacht met het boeken van de ferry.. er is nog steeds plek dus we moeten wel terug.
Even had ik de hoop dat hij vol zat, maar nee, we kunnen gewoon mee.
Ik boek de ferry en de tol evenals de tunnels. We laden de spullen in.
En dan is het weer tijd om afscheid te nemen van de buren. Het blijft altijd lastig, want gaan we elkaar weer zien de volgende keer? Dat is altijd het moeilijke van afscheid nemen van mensen op leeftijd.
We zeggen; natuurlijk gaan we je weer zien. Maar natuurlijk weten we dat soort dingen nooit zeker. Met 1000 knuffels en kussen nemen we afscheid en rijden we richting de ferry.
We hebben de ferry van 12.30. Het is erg rustig op de ferry. Het blijft toch een bijzondere ervaring. Iedereen op Hvar is zo gemakkelijk en goed van vertrouwen al het op hun spullen onbeheerd achterlaten aankomt.
Mensen lopen naar de wc of het dek om te roken en laten gewoon hun laptop, mobiels, portemonnee op tafel liggen. Niemand maakt zich er druk om en niemand zal het wegnemen. We zien het overal gebeuren. Dat is bij ons in Nederland toch niet te bedenken?! Het is een van de redenen waarom we zo van dit eiland en de mensen houden. Maar ik houd mijn hart vast als deze mensen met deze mentaliteit naar Nederland komen.
Manlief probeert zijn ogen nog even wat rust te geven terwijl ik buiten op het dek in de zon wat rondwandel.
Als we Split uitrijden zien we de temperatuur zakken en hoe meer we richting het noorden van Kroatië rijden hoe kouder het wordt.
Gelukkig is de tunnel wel weer open, dat scheelt ons een hoop tijd. En zo rijden we op weg richting de grens.
Bij de grens moeten we geheel onverwacht ons paspoort laten zien. En als we bij de volgende grens overgangen komen blijkt het zelfde.
Dat belooft wat van de zomer met de vakantie drukte !
In Oostenrijk gaan we naar de Wopper Koning. Normaal gesproken pakken we degene vlakbij Zagreb maar omdat we nog geen trek hadden besluiten we door te rijden. Tijdwijs gezien een hele goede keuze.
En met een wopper achter de kiezen rijden we door naar huis. Daar waar ons bed op ons wacht.
We hebben erg vlot doorgereden ondanks dat we overal ons paspoort hebben moeten laten zien. En weet je wat? Overal behalve bij de Nederlandse grens hadden we dus controle, en dat ondanks de aangekondigde maatregel van ons “fantastische” kabinet.
Dit was hem dan weer. Hopelijk heb je kunnen genieten van mijn blog. En heb je het gevoel gehad dat je erbij was. Misschien heb ik je lekker kunnen maken met alle foto’s en dat is dan ook precies de bedoeling.
Want als we over een tijd onze appartementen gaan verhuren dan zijn jullie allemaal welkom om het zelf live te aanschouwen !
home 
Erg leuk verhaal!
LikeGeliked door 1 persoon